Pan Lodowego Ogrodu. Tom I

Przez kolejne dni leżałem w łóżku albo na werandzie, zbyt zajęty własnym bólem by zauważyć, że w domu dzieje się coś niezwykłego. Czekałem, aż pęknięte żebro zacznie się zrastać. Bolało mnie, kiedy oddychałem i kiedy próbowałem się przewracać, ciasno zawinięte bandaże także sprawiały mi wiele cierpienia.

Często piłem zioła i przez większość czasu spałem, nie wiedząc, co się wokół dzieje.

Mimo to zwróciłem uwagę, że mój medyk Haczin Testugaj jest roztrzęsiony. Drżały mu ręce, kiedy odmierzał mi lekarstwa i rozpalał trociczki, powierzając moje zdrowie amitrajskiej Pani Żniw oraz niektórym nowym bogom, których teraz wyznawano w Amitraju, a którzy byli naszymi kireneńskimi bóstwami, tylko mającymi inne imiona.

— Dbaj o ciała i ducha synów Tygrysa, o Idący Pod Górę, daj im swoją siłę, nie pozwól im odpłynąć Księżycowym Wozem, błagamy cię...

— Powiedziałeś „synów”? — przerwałem mu. — Czy ktoś jest jeszcze chory?

— Twój brat, Młody Tygrys, książę Kimir Zył leży chory od dwóch dni — odparł. — Wymiotuje i nie może jeść. Bredzi w gorączce. Może tak być... że...

— Że co? — zapytałem przerażony. Byłem wściekły na Kimir Zyła, ale to jednak był mój brat.

— Nie będziemy o tym mówić, szlachetny książę. Nie wtedy, kiedy czarne ptaki krążą wokół naszego domu.

— Ale co mu się stało?!

— Szlachetny książę Kimir Zył bawił się rzewieniem, panie. To straszna trucizna. Kiedy się nie wie, jak jej używać, można samemu się zatruć. Proszek może zostać na rękach albo na ubraniu. Obiecaj mi, Młody Tygrysie, że nigdy nie weźmiesz tego do ręki.

Kimir Zył umarł w nocy następnego dnia. Zapadł w sen, z którego już się nie obudził.

Płakałem tak, że myślałem, iż mi serce pęknie. Świat się zmienił. Byłem dzieckiem i do tamtej pory jeszcze nikogo nigdy nie straciłem. Jakoś wydawało mi się, że śmierć nie ma wstępu do Wioski Chmur. To było coś, o czym się tylko czytało albo słyszało w opowieściach.

Co chwila natykałem się na coś, co miało jakiś związek z moim bratem, i nie mogłem uwierzyć, że ktoś, kto przed chwilą złamał mi żebro, siedział na tym krześle albo czytał zwój, może zniknąć tak, jakby nigdy nie istniał, a ślady jego działań zostają jakby nigdy nic. Nawet tak osobiste jak nadgryziony owoc. Wydawało mi się, że musi gdzieś być. Że przemierza korytarze albo wychodzi z komnaty na chwilę przed tym, zanim ja tam wejdę.

Uroczystości pogrzebowe trwały trzy dni, i jak to na kireneńskich pogrzebach, odbywały się w całkowitej ciszy. Stos wygasł, a jedynym śladem po moim starszym bracie była kamienna lampa na szczycie niewielkiego kurhanu i obok wyrzeźbiona misa na ofiarne kadzidła, ozdobiona płaskorzeźbą małego konika. Przypomniało mi się, że Kimir Zył kochał konie i jako dziecko często udawał konika. Kiedy patrzyłem na relief, miałem go przed oczami jako tamtego kilkuletniego chłopca, a nie tego sprzed kilku dni. Wysokiego, chudego, o okrutnych, wąskich oczach, niemal już mężczyznę.

Tamten jego ukochany konik, wyrzeźbiona z mydlanego kamienia zabawka, z którą się nie rozstawał, stanął mi przed oczami, i wtedy dopiero zrozumiałem, że mój brat nie żyje.

Popłynąłem na jego szkarłatną wyspę. Bystretki zostały już zabrane przez Mistrza Zwierząt, zresztą z rudych stworzonek ocalało tylko kilka sztuk. Chodziłem po wyspie, oglądałem pozostałości wiosek, patrzyłem na czaszki zabitych w egzekucjach zwierzątek, nadzianych na patyki wokół altany i raptem wrzasnąłem z przerażenia. Przez chwilę wydawało mi się, że widzę mojego brata. Był upiorny, biało-żółty i uśmiechał się złośliwie. Dopiero po chwili zrozumiałem, że patrzę na ostatnie dzieło jego bystretek. Tę dziwną kupę gliny, którą podejrzałem tuż przed wojną. Zdołał sprawić, że niewielkie futrzane stworzenia, którymi rządził i które zabijał, zbudowały mu posąg.

Po kilku tygodniach zauważyłem jednak jeszcze jedną rzecz, którą zapamiętałem na zawsze, mimo że z pozoru nie miała z całą sprawą nic wspólnego. Wtedy z kolei uświadomiłem sobie po raz pierwszy, że jestem synem cesarza i że kireneńskie kodeksy mają dla mnie, tohimona — Pierwszego Wśród Równych, specjalne prawa. Zrozumiałem, że nie ma dla mnie szansy na spokojne, beztroskie życie, i ciarki przeszły mi po plecach.

Siedzieliśmy w Komnacie Nauki z Czagajem i Aasiną — młodszą siostrą, która właśnie opuściła Dom Cynobru. Słuchaliśmy Mistrza Zwierząt, który opowiadał o obyczajach różnych stworzeń. Mówił o wielkich jak cielęta skalnych wilkach, żyjących w lasach Północy. W pewnym momencie drzwi uchyliły się i do komnaty cicho jak duch wszedł Rzemień, żeby zabrać zapomnianą fajkę.

— Dbają o siebie nawzajem i nie czynią sobie krzywdy, jeżeli są z tego samego stada — mówił Mistrz Zwierząt. — Jeżeli walczą ze sobą nawzajem, to tylko do momentu, aż jeden z walczących rzuci się na ziemię i odsłoni brzuch. Tak samo jest, gdy młode walczą dla zabawy. Jednak czasem rodzi się wilk, który jest zły i nadmiernie okrutny. Który kąsa, pomimo że jego przeciwnik odsłonił brzuch i gardło. Jeżeli okaże się, że tak się stało, jego własny ojciec, który obserwuje zabawę z daleka, podchodzi i zabija takie szczenię. Inaczej młode dorośnie i okaże się dla własnego stada tyranem, a być może zgubą. Wilki muszą polegać na sobie. Tak oto bestie pilnują swojego wilczego prawa.