Pan Lodowego Ogrodu. Tom I

Ocknąłem się krótko potem. Walka na murach wioski ciągle trwała, moje zwierzęta dźgały wściekle włóczniami, czasem, nie zważając na zasieki, staczały się z murów i rzucały na napastników z pazurami.

Przez chwilę skręcałem się i wiłem z bólu na ziemi, po czym zebrałem się w sobie, by wstać. Bok bolał mnie jak naszpikowany igłami, ale postanowiłem mimo wszystko stanąć na nogi.

Kiedy uniosłem głowę, zobaczyłem Kimir Zyła stojącego bezczelnie na mojej ziemi, z fletem za pasem i parganem w dłoni. Przywitał mnie solidnym kopniakiem w głowę, a kiedy upadłem znowu, zabrał mi flet i szerokim ruchem cisnął do wody.

— Witamy na wojnie, braciszku — zarechotał. Podszedł do wioski i kopnął w mur, ale niewiele to dało, bo glina wyschła na kamień. Zamachnął się więc parganem, zmiatając kilka moich bystretek na ziemię, i wrócił na swoją łódź.

Próbowałem wstać, podciągnąwszy kolana, bok rwał mnie okropnie i czułem, jak moja twarz puchnie. Z nosa ciekła mi krew i kapała na piasek, czarna w sinym blasku przedświtu.

Nie miałem już fletu i nie mogłem wydawać rozkazów. Kimir Zył jakimś cudem przejął zwierzęta Czagaja.

Mogłem już tylko siedzieć i patrzeć na rzeź moich bystretek.

Bezsilnie.

Zwierzęta ciągle walczyły. Nie wydawałem im rozkazów, nie podpowiadałem, co mają robić, a mimo to obwarowana wioska trzymała się dzielnie. Siedziałem na stopniach werandy i, powstrzymując łzy, czekałem na nieuchronną klęskę.

Natrętna, grana przez Kimir Zyła melodia dźwięczała mi w uszach i wydawało mi się, że pobrzmiewa w niej coś hipnotycznego.

Właściwie nie widziałem już murów wioski, tylko pagórek pokryty popielatymi i rudymi grzbietami. Zauważyłem jednak, że bystretki Czagaja nie są tak zajadłe jak rude i jak moi wojownicy. Prawie nie miały broni i wydawały się tylko bezmyślnie przeć na mury, ale moment, kiedy moi obrońcy zostaną zalani falą napastników, był już jedynie kwestią czasu.

Splunąłem krwią i siedziałem, obejmując rękoma uszkodzony bok. Miałem wrażenie, że przy każdym oddechu moje wnętrze rozdziera się, jakby wyrosły w nim ciernie.

A wtedy nastąpiło coś nieoczekiwanego. Nad bitewny zgiełk, kwik i prychanie rozwścieczonych zwierząt oraz przenikliwe tony fletu Kimir Zyła, wzbił się nagle nowy dźwięk. Dochodził od strony drugiej plaży i z pewnością wydawały go pyszczki bystretek. Jednak nie był to pisk bólu ani wściekłości. Wydawało mi się, że słyszę w nim melodię, brzmiącą jakby wiele osób gwizdało ją chórem.

Od strony drugiej plaży biegły moje bystretki. Moje dwie dziesiątki „włóczników”. Teraz, w zbryzganych na rudo futerkach, wyglądające jak zwierzęta Kimir Zyła. Nikt nimi nie dowodził, mój flet leżał na dnie jeziora, zresztą z pokiereszowanym bokiem i tak nie byłbym w stanie grać. A mimo to zwierzęta same z siebie biegły na pomoc oblężonej wiosce.

I gwizdały pieśń o bohaterstwie, którą dla nich ułożyłem.

Zaatakowały oblegających, biegnąc w szyku z nadstawionymi włóczniami. Patrzyłem oniemiały, jak wbijają się w pierścień atakujących i wycinają sobie drogę do bramy.

W krótkim czasie atakujące zwierzęta, mocno przetrzebione rude i biegające bezradnie szare, wpadły w panikę. Moje słaniające się na nogach zwierzaki nagle odzyskały siły i rzuciły się w pościg.

Bystretki Kimir Zyła uciekały do zatoki, gdzie czekały na nie łódki, usiłowały spychać je na wodę, tłocząc się i tratując, ale mój brat nadal grał swój sygnał do ataku. Uparcie, monotonnie, jakby nie widział, że bitwa jest przegrana. Może nie mógł zrozumieć tego, co się stało, tak samo jak ja.

Zwierzęta, szarpane sprzecznymi sygnałami, miotały się po brzegu, biegając w kółko i trafiając prosto pod włócznie moich żołnierzy. Aż wreszcie te, które nie zginęły, rozpierzchły się po wyspie.

Została tylko pokryta zdeptaną i zmierzwioną trawą polana i rozrzucone wszędzie nieruchome ciała bystretek. Rdzawych, szarych i płowych.

Zdołałem wstać, przyciskając dłoń do boku.

Kimir Zył patrzył na mnie, blady z wściekłości, po czym zatknął flet za pas i usiadł do wioseł.

— Witamy na wojnie, braciszku — wychrypiałem i splunąłem krwią.

Wstawał świt.