Pan Lodowego Ogrodu. Tom I

Z ciemności i oparów co chwila wylatywało, bzycząc, coś płonącego, rysując czerwoną kreskę i ciągnąc strugę ognia. Trzciny paliły się z hukiem i zrobiło się jasno.

Zagrałem wreszcie, ale moje bystretki już wysypywały się z nor i biegały we wszystkie strony.

Grałem.

Moje zwierzęta ustawiły się w szyk. „Tarczownicy” na przedzie, „pikinierzy” z tyłu, „procarze” po bokach. Mniej więcej. Okazało się, że niektórzy żołnierze nie znaleźli swoich włóczni, a niektórzy czmychnęli do głównej komory razem z młodymi i mającymi je bronić samicami.

Uniosłem flet i rozkazałem pobiec im do stert otoczaków, ukrytych w trawie przy brzegu. „Procarze” pobiegli jednak tylko do jednej z nich, bo bali się huczącej ściany ognia, w jaką zamieniało się trzcinowisko. Część uciekła.

Mimo wszystko, kiedy łodzie przybijały do plaży, spadł na nie grad kamieni.

To był mój najlepszy pomysł.

Bystretki nie rzucały celnie, ale skoro kamieniami miotało równocześnie kilkanaście zwierzątek, na stłoczonych, pozbawionych ochrony rdzawych napastników spadało wystarczająco dużo pocisków. Pierwsze bystretki runęły do wody i pojawiły się w niej pierwsze plamy krwi.

Usłyszałem flet i zobaczyłem mojego brata o kilka kroków od mojego brzegu. Grał jakąś dziką melodię, na rufie jego łodzi płonęła lampa i widać było trzcinowe tratwy, uszeregowane za nią w wyciągniętym szyku. Jedna z tratw podpłynęła tam i widać było, jak stojące na niej zwierzęta podpalają od knota lampy swoje pociski. Kolejne świetliste linie, sypiąc iskrami, przecięły mrok, spadając pomiędzy moje bystretki, miotające cały czas kamykami.

Zatoczka była już zapchana łodziami, z których na brzeg runęła ruda fala najeżonych włóczniami zwierząt mojego brata.

Uniosłem flet i zagrałem „procarzom” sygnał do odwrotu, jednocześnie nakazując „włócznikom” stać nieruchomo, a „tarczownikom” leżeć w trawie.

Za późno. Część moich „procarzy” została natychmiast zadźgana, zanim sięgnęła po swoją broń. Ci, którzy stali na przedzie, zostali zepchnięci i zdeptani, a pozostali rzucili się do ucieczki.

Grałem.

Kimir Zył również dął w swój flet, a obie melodie mieszały się ze sobą.

Moje uciekające zwierzęta wpadły w pędzie w rozstawiony rzadko szyk „włóczników”, ale jakimś cudem nie zmieszały się, tylko pobiegły na tył, gdzie było ich miejsce.

Przemknęło mi przez głowę, że ta część manewrów, która polega na ucieczce, wychodzi moim zwierzętom najlepiej i zagrałem następny sygnał.

„Włócznicy” zwarli szyk i tuż przed pędzącą falangą rudych wyrósł nagle mur tarcz z twardej kory woskowca i opadł rząd długich włóczni.

Kolejny sygnał i końce włóczni wbiły się w ziemię.

Obie armie zwarły się z trzaskiem. Rozległ się przerażający pisk setek małych gardeł. Wizg, który zagłuszył mój flet.

Rude zwierzęta z pierwszych szeregów nadziały się na piki, przyginając je do ziemi, ale tylne rzędy pchały je nadal nieustępliwie, naciskając na moich „tarczowników”, opierających się całymi ciałami o płaty kory. Wyglądało to, jakby na plaży przepychały się dwa płaskie, bezkształtne stwory. Jeden płowy, drugi rdzawoczerwony. Długie piki moich zwierząt umożliwiały jednak walkę także tylnym rzędom i wściekły atak bystretek Kimir Zyła zaczął zwalniać.

Niektóre zwierzęta z pierwszych rzędów zaczęły wpadać w furię i, porzuciwszy włócznie, rzucać się na siebie z zębami, aż przód obydwu szyków zmienił się w jedno kłębowisko. Zwierzęta, które widziałem od tygodni jako wesołe, brykające futrzane istotki, teraz rwały sobie gardła, szarpały pazurami, aż futro moich stało się rude jak u ich wrogów.

Grałem, ile tylko sił w płucach, usiłując przebić się przez wściekły wizg i prychanie zwierząt, brzmiące jakby walczyło ze sobą olbrzymie stado dzikich kotów.

Grałem na przemian pieśń walki i rozkazy.

Rzuciłem kryjące się w krzakach dwa oddziały odwodowe, po jednym na każde skrzydło i kazałem utworzyć „byczą głowę”.

Centrum, przetrzebione i osłabione walką, zaczęło się cofać, ale oba oddziały odwodowe rzuciły się wściekle na boki wrogiej falangi i zatrzasnęły się na nich jak szczęki.

Usłyszałem kolejne rozkazy grane przez mojego brata. Chropawe, dzikie melodie o niepokojącym brzmieniu. A zaraz potem pisk zapomnianego wartownika po drugiej stronie wyspy.

Wybiegłem z altany i pognałem w tamtą stronę. Kiedy dobiegłem, zobaczyłem w odległym blasku ognia płonącego wokół miejsca bitwy kolejne łodzie, sunące już dziobami po przybrzeżnym piasku.

Nie mogłem pojąć, skąd mój brat wziął tyle bystretek. Za trzcinami ujrzałem blask lampy płonącej na rufie łodzi i pojawił się Kimir Zył. Odłożył wiosła, uniósł fujarkę i zagrał. Rozpoznawałem natrętne, powtarzające się tony rozkazów oraz jakąś niepokojącą, piskliwą melodię, którą zagrzewał swoje zwierzęta do ataku.