Honor na wygnaniu [Flag in Exile - pl]

Preznikov miał prawo czytać wszystkie wiadomości i rozkazy wysyłane i otrzymane, tak oficjalne, jak i prywatne, z czym Thurston musiał się pogodzić, choć za każdym razem krew go zalewała.

Alexander Thurston należał do tych nielicznych oficerów, którzy nie mając żadnych powiązań z rodami legislatorów, doszli pod ich rządami do stopnia kapitana, co dawało mu pewną przewagę, gdy do władzy doszedł Komitet. Bowiem brak patronatu, który poprzednio uniemożliwiłby mu osiągnięcie stopnia flagowego, teraz nie dość, że oznaczał darowanie życia, to stał się gwarancją, że takowy otrzyma. Zdawał sobie z tego doskonale sprawę, podobnie jak i z tego, że rządy Komitetu nie potrwają wiecznie. Pierre był więźniem tłuszczy — kiedy okaże się, że nie zdoła dotrzymać obietnic, tłum zwróci się przeciwko niemu, a chaos, jaki potem zapanuje, będzie wymarzoną okazją dla zdecydowanego dowódcy nie mającego na koncie żadnej klęski. Thurston gotów był chwilowo pogodzić się z dużą ilością nieprzyjemności, byle tylko znaleźć się na odpowiedniej pozycji, gdy nadejdzie właściwa chwila. Co nie oznaczało, że musiała mu się podobać zabawa w kotka i myszkę z politrukiem nie mającym żadnego wyszkolenia niezbędnego dla właściwej oceny sytuacji.

Komitet miał w tej kwestii dylemat — swoich stróżów okrętowych nie mógł rekrutować z korpusu oficerskiego, którego mieli pilnować. Thurston zaś był pewien, że nie zniósłby jakiegoś pomocnika artylerzysty awansowanego z racji poprzednich doświadczeń w marynarce wojennej! Widział dwóch takich w akcji i wiedział, że udusiłby ich własnoręcznie przy pierwszym sprzeciwie. Byli zresztą groźniejsi od Preznikova — dureń, który coś wiedział, był znacznie niebezpieczniejszy od durnia, który miał choć na tyle rozumu, by przyznać, że nic nie wie.

A Preznikov miał na to dość rozumu i starał się nie wtrącać do poczynań Thurstona. Teraz odłożył wiadomość na biurko i zmarszczył brwi.

— Na ile poważne może się to okazać, towarzyszu admirale?

— Trudno w tej chwili ocenić, towarzyszu komisarzu. — nawet najlepsi z nich uwielbiali, by tak się do nich zwracać, i Thurston świadomie nadużywał tego zwrotu. — Już mamy dwa tygodnie opóźnienia. Jeśli ta wiadomość okaże się prawdziwa i stracimy następny tydzień, nie powinno to mieć aż tak wielkiego znaczenia, ale jeśli opóźnienie zwiększy się, może to mieć naprawdę poważne skutki.

— Dlaczego?

Thurston zmusił się do zachowania spokoju. Preznikov znał plan całej operacji i nawet będąc kompletnym laikiem, którym był, i zupełnym idiotą, którym nie był, powinien znać odpowiedź na to pytanie. Jednakże towarzysz wiceadmirał zareagował tak, jakby pytanie było jak najbardziej zrozumiałe. Towarzysz komisarz zapytał, a więc przynajmniej zdawał sobie sprawę z własnych ograniczeń… albo też Thurston żył złudzeniami.

— Powody są dwa, towarzyszu komisarzu. Po pierwsze operacja „Sztylet” zależy od właściwego wykonania operacji „Pozór”, której celem jest wyciągnięcie nieprzyjacielskich okrętów na wybrane przez nas pozycje. Poszczególne etapy akcji „Pozór” muszą być dobrze skoordynowane w czasie i przestrzeni, by przyniosły zamierzony efekt. A nawet jeśli ta operacja zakończy się całkowitym sukcesem, musimy uderzyć we właściwy cel w przeciągu niedługiego czasu. Zatem wszystko, co skraca ten okres, jak na przykład opóźnienie w koncentracji wyznaczonych sił, zmniejsza szansę na pomyślny finał. — Thurston przerwał i poczekał, aż Preznikov kiwnie głową na znak, że zrozumiał. — Po drugie oryginalny plan zakłada, że cała Task Force 14 zbiera się tutaj i rozpocznie działania jako jedna całość. Ta wiadomość nic nie mówi o innych jednostkach wchodzących w skład operacji „Sztylet”, ale jeśli dowództwo uważa, że sytuacja w pobliżu Nightingale nadal jest zbyt niebezpieczna, by wydzielić superdreadnoughty niezbędne do operacji „Pozór”, może też zdecydować się na niezredukowanie jednostek osłonowych wokół Trevor Star. A ponieważ połowa naszych krążowników liniowych ma pochodzić właśnie stąd…

Wymownie wzruszył ramionami i zamilkł. Mars na czole Preznikova pogłębił się.

— Dlaczego nie uwzględniono takiej możliwości, planując operację? — spytał chłodniej.

Thurston ponownie wzruszył ramionami i odparł spokojnie:

— Kiedy mój sztab opracowywał ostateczną wersję, towarzyszu komisarzu, dopilnowałem, by zostało w niej wyraźnie napisane, że siły mające ją wykonać powinny zostać przesunięte z centralnych rejonów Ludowej Republiki, by uniknąć podobnych problemów. Prosiliśmy konkretnie o Piętnastą i Czterdziestą Piątą Eskadrę Krążowników Liniowych i zostały one nam przydzielone. Niestety, dowiedzieliśmy się później, że obie przebywają obecnie, jak zapewne wiecie, w układzie Malgasy i nie będą mogły wziąć udziału w planowanej operacji. Zmusiło nas to do szukania nowych jednostek i to bardzo późno. Skoro musieliśmy uniknąć zbyt poważnego opóźnienia przy koncentracji sił, nie pozostawało nam nic innego, jak wybrać znajdujące się bliżej, co niestety oznaczało, że będą one stacjonować znacznie bliżej Trevor Star. Teraz się to mści.