Każde martwe marzenie

— Wa­sza Wy­so­kość.

— Czy­ta­łem ra­por­ty z Da­le­kie­go Po­łu­dnia. Po­wsta­nie wy­bu­chło, set­ki ty­się­cy nie­wol­ni­ków, głów­nie po­cho­dzą­cych z Im­pe­rium, chwy­ci­ło za broń. Wiem. Już o tym roz­ma­wia­li­śmy. Ale cze­go nie było w ra­por­tach? Od razu uprze­dzę, że je­śli po­wiesz, że zna­la­zło się tam wszyst­ko, co ce­sarz po­wi­nien wie­dzieć, two­je­go za­stęp­cę cze­ka wie­le pra­co­wi­tych dni i nocy. A cie­bie bar­dzo dłu­gi od­po­czy­nek na mój koszt. No więc?

Suka po­pa­trzy­ła na ber-Ar­len­sa przez trzy, może czte­ry ude­rze­nia ser­ca. Od­waż­na ko­bie­ta.

— Nie wie­my, dla­cze­go De­ana d’Klle­an zo­sta­ła Pło­mie­niem Aga­ra. Wie­my, jak do tego do­szło, ra­por­ty nie po­zo­sta­wia­ją żad­nych wąt­pli­wo­ści: we­szła w Oko, za­bi­ła pre­ten­du­ją­ce­go do tro­nu Ob­ra­ra z Kam­be­hii, po czym zo­sta­ła wy­nie­sio­na na tron przez roz­hi­ste­ry­zo­wa­ną tłusz­czę i fa­na­ty­ków z Ro­dów Woj­ny. Ale dla­cze­go prze­ży­ła? Od se­tek lat nikt, kto nie miał w so­bie wy­star­cza­ją­co dużo krwi awen­de­ri Aga­ra, nie wy­szedł z Oka żywy.

Im­pe­ra­tor prze­chy­lił lek­ko gło­wę, zmru­żył oczy.

— A czym we­dług cie­bie jest Oko Aga­ra? — za­py­tał.

— Hm… ka­pła­ni Pana Ognia twier­dzą, że to miej­sce, gdzie jego do­mi­nium sty­ka się z na­szym świa­tem. Frag­ment kró­le­stwa boga na zie­mi. Może to jed­nak być po pro­stu prze­po­tęż­ne Źró­dło Mocy aspek­to­wa­nej przez ogień.

— Co nie tłu­ma­czy­ło­by fe­no­me­nu… prze­ży­wal­no­ści tych, któ­rzy no­szą w so­bie krew awen­de­ri Aga­ra, mam ra­cję?

— Tak, Wa­sza Wy­so­kość.

— Wiem, moja dro­ga, że draż­ni cię myśl o Nie­śmier­tel­nych mie­sza­ją­cych się w na­sze spra­wy, chęt­nie za­mu­ro­wa­ła­byś bra­my ich kró­lestw i ogra­ni­czy­ła kon­tak­ty z nimi tyl­ko do mo­dłów wzno­szo­nych w świą­ty­niach. Wo­lał­bym jed­nak — w gło­sie ce­sa­rza po­ja­wi­ło się coś w ro­dza­ju ła­god­ne­go na­po­mnie­nia — że­byś wy­ka­zy­wa­ła się bar­dziej otwar­tym umy­słem. Bo­go­wie ist­nie­ją i choć od stu­le­ci za­cho­wu­ją da­le­ko po­su­nię­tą neu­tral­ność, nie są wca­le tak bier­ni, jak by­śmy chcie­li. Ro­zu­miesz?

— Tak, pa­nie. — Eu­se­we­nia zmarsz­czy­ła brwi. — Ale wiem też, że ka­pła­ni czę­sto wy­ko­rzy­stu­ją na­tu­ral­ne fe­no­me­ny ma­gicz­ne…

— Wiem. Jed­nak­że przy­go­to­wu­jąc się na na­sze małe spo­tka­nie, prze­stu­dio­wa­łem spo­ro ksiąg. Oko Aga­ra otwo­rzy­ło się oko­ło ty­sią­ca lat temu, w cza­sach, gdy kult Pana Ognia w po­łu­dnio­wych kró­le­stwach za­czął przy­ga­sać. Jego po­ja­wie­niu się to­wa­rzy­szył bunt i oba­le­nie ów­cze­snej dy­na­stii oraz cał­ko­wi­ta zmia­na ukła­du sił wśród tam­tej­szych re­li­gii. Przy­po­mi­nam, że wów­czas Wiel­ka Mat­ka była głów­ną bo­gi­nią Po­łu­dnia, Agar jed­nak siłą ode­brał jej przy­wódz­two i ze­pchnął do roli pod­rzęd­nej bo­gi­ni.

— Miał po­par­cie w ar­miach żoł­nie­rzy-nie­wol­ni­ków, któ­rych był pa­tro­nem. — Suka też czy­ta­ła hi­sto­rycz­ne trak­ta­ty. — Albo ra­czej jego ka­pła­ni mie­li po­par­cie tych ar­mii.

— Zga­dza się, co jed­nak nie tłu­ma­czy, dla­cze­go w Oku nie pło­ną ci, któ­rzy są po­tom­ka­mi jego awen­de­ri. Po­tra­fisz to wy­ja­śnić?

Po­krę­ci­ła gło­wą.

— Nie.

— Więc przyj­mij­my, że to na­praw­dę ob­ja­wie­nie bo­skiej mocy.

— W ta­kim ra­zie De­ana d’Klle­an nie po­win­na prze­żyć.

— Sama na­pi­sa­łaś, że jest w cią­ży. To po­twier­dzo­ne in­for­ma­cje.

— Ale cią­ża nie po­win­na jej chro­nić. W przy­pad­ku cią­ży jej dziec­ko ma tyl­ko po­ło­wę ksią­żę­cej krwi. Zna­my przy­naj­mniej dzie­sięć przy­pad­ków, gdy wrzu­co­no w Oko ko­bie­ty ta­kie jak ona i żad­na nie prze­ży­ła.

— Ta­kie jak ona?

— To dziw­ne, ale tam­tej­szym ksią­żę­tom dość czę­sto zda­rza­ło się my­śleć nie­wła­ści­wą czę­ścią cia­ła. — Pierw­sza wśród Oga­rów po­wio­dła po sali iro­nicz­nym spoj­rze­niem. — A mło­dym słu­żą­cym zda­rza­ło się zajść w cią­żę. Za­zwy­czaj od­sy­ła­no je z pa­ła­cu, wy­da­jąc nie­źle za mąż, a ich dzie­ci od­no­to­wy­wa­no je­dy­nie w spi­sach Wiel­kiej Bi­blio­te­ki. Były jed­nak sy­tu­acje, gdy taka służ­ka oka­zy­wa­ła się krnąbr­na, a wład­ca za­uro­czo­ny do tego stop­nia, że wspo­mi­nał o ożen­ku. Wte­dy pod­da­wa­no ją pró­bie Oka. Taka tra­dy­cja. I żad­na nie prze­ży­ła. Wo­bec po­wyż­sze­go na­su­wa się więc nam py­ta­nie, kim jest De­ana d’Klle­an i co łą­czy ją z ostat­nim księ­ciem ko­no­wer­skiej dy­na­stii?