Уладар Пярсьцёнкаў: Дзьве вежы

– Сама менш адзін хобіт стаяў тут пэўны час дый паглядаў назад, а тады павярнуўся й рушыў у лес, – патлумачыўАрагорн.

– Тады й мы мусім рушыць, – дадаў Гімлі. – Але недаспадобы мне выгляд гэтага лесу, і нас супраць яго папярэджвалі. Хоць бы толькі нашая пагоня завяла нас у якое іншае месца!

– Па-мойму, у гэтым лесе не адчуваецца ліха, што б ні баялі старыя, – заўважыў Ляголас.

Ён стаяў побач з дрэвамі, нахіліўшыся наперад, нібы прыслухоўваўся ды ўзіраўся шырока расплюшчанымі вачыма ў лясны цень.

– Не, ён не ліхі, а калі што ліхое ёсьць, дык далёка адсюль. Я адчуваю толькі слабое рэха – недзе ў далечы ёсьць змрочныя нерушы, дзе сэрцы дрэваў паўнюткія чарноцьця. Побач з намі анішто не задумвае ліха, але шмат насьцярожанасьці й злосьці.

– Ну, на мяне ім няма нагоды злавацца, – сказаў Гімлі. – Шкоды я ім не рабіў.

– I добра, – зазначыў Ляголас. – Аднак шкоду лесу ўсё ж учынілі. Нешта там унутры адбываецца ці неўзабаве адбудзецца. Ці адчуваеш ты напружанасьць, трывогу лесу? У мяне ажно дыханьне ад яе перахоплівае.

– Па мне, дык паветра тут састаялае, – адказаў гном. – Лес тут сьвятлейшы, чым Ліхалесьсе, але ж збуцьвелы ды трухлявы.

– Ён стары, надта стары, – давёў эльф. – Такі стары, што я зноў адчуваю сябе маладым. Я забыўся на тое ад пачатку вандроўкі з вамі, маладзёнамі. Стары й паўнюткі ўспамінаў. Як хацеў бы я пабыць у ім, калі б толькі патрапіў сюды ў спакайнейшы час!

– Напэўна, хацеў бы, ты ж лясны эльф, – прабурчэў Гімлі. – Хоць эльфы ўвогуле дзівоснае племя. Аднак ты мяне суцешыў. Калі ты рушыш у лес, тады й я. Толькі трымай лук напагатове, а я адвяжу сякеру, каб вальней матлялася ля паса. Не для расьлінаў, вядома, – дадаў пасьпешліва, зірнуўшы на дрэва, пад якім стаялі. – Упрост не жадаю зьнянацку сустрэць зноў таго старога безь пераканальнага доваду пад рукамі – і ўсё. Ну, рушма!