Vaterland [Fatherland - pl]

— Kiedy to było? — przerwał jej Xavier.

— Między trzydziestym siódmym a trzydziestym dziewiątym.

Stuckart chciał się dowiedzieć czegoś o jej pracy i zaspokoiła jego ciekawość. World European Features, nigdy nie słyszał o takiej agencji. Nic dziwnego, odparła, nie słyszał o niej prawie nikt. Tak to wyglądało. Grzeczne zainteresowanie, nic więcej. Wychodząc dała mu swoją wizytówkę i wtedy pochylił się, żeby pocałować ją w rękę. Dosłownie wpił się w nią ustami, aż zrobiło się jej niedobrze. W drodze do drzwi klepnął ją w pośladek. I na tym się skończyło, na szczęście. Przez następne pięć miesięcy: cisza.

— Aż do sobotniej nocy?

Aż do sobotniej nocy. Czekała w budce telefonicznej nie dłużej niż trzydzieści sekund. Z jego głosu zniknęła teraz cała arogancja.

— Charlotte? — Z ciężkim akcentem na drugiej sylabie. Char-lott-e. — Wybacz te teatralne chwyty. Twój telefon jest na podsłuchu.

— Podobno podsłuchują wszystkich cudzoziemców.

— To prawda. Kiedy pracowałem w ministerstwie, czytałem zapisy. Ale publiczne telefony są bezpieczne. Dzwonię teraz z budki. Byłem w czwartek na twojej ulicy i zapisałem numer aparatu, z którego teraz rozmawiasz. To poważna sprawa. Chcę się skontaktować z władzami twojego kraju.

— Dlaczego nie załatwić tego za pośrednictwem ambasady?

— Ambasada nie jest pewna.

Miał przerażony głos. I napięty. Z całą pewnością coś przedtem pił.

— Chce pan powiedzieć, że zamierza pan uciec do Ameryki?

W słuchawce zapadło długie milczenie. A potem usłyszała za sobą jakiś hałas. Odgłos stukającego o szybę metalu. Obróciła się i zobaczyła stojącego na deszczu mężczyznę, który osłaniając dłońmi oczy zaglądał do środka budki niczym głębokowodny nurek. Musiała krzyknąć albo coś w tym rodzaju, bo Stuckart bardzo się wystraszył.

— Co to było? Co się stało?

— Nic. Po prostu ktoś chce zadzwonić.

— Musimy się śpieszyć. Chcę załatwić wszystko za pośrednictwem twojego ojca, nie przez ambasadę.

— Co mam zrobić?

— Przyjdź do mnie jutro, Charlotte. Wszystko ci opowiem. Uczynię z ciebie najsłynniejszą na świecie reporterkę.

— Gdzie? O której godzinie?

— Do mnie do domu. W południe.

— Czy będziemy bezpieczni?

— Nigdzie nie będziemy bezpieczni.

Odwiesił słuchawkę. To były ostatnie słowa Stuckarta, jakie słyszała.

Zaciągnęła się po raz ostatni papierosem, rzuciła go na ziemię i przydeptała stopą.