Lord z planety Ziemia

W oczekiwaniu na zamówienie przyglądaliśmy się gościom. Interesujący widok, i to nie tylko dla chłopca. Szkoda, że miejsca w pobliżu nas były puste albo osłonięte mgiełką. Jeden sąsiedni stolik był wyraźnie widoczny – trzech młodych ludzi o cytrynowożółtej skórze. Przed nimi stały puste talerze i coś w rodzaju wielkiego kwadratowego rondla.

Dwóch kelnerów przyniosło nam zamówione dania. Dańka z zainteresowaniem patrzył na różowy bulion, w którym pływały apetyczne kawałeczki mięsa i pocięte w paski warzywa.

– Spróbuj, to bardzo smaczne – zachęciłem go. Na moim talerzu widniał dobrze wysmażony plaster mięsa prawie bez przypraw. Tak jak powinno być.

Na środku stołu kelner postawił kryształowe karafki z sokiem kilany dla Dańki, „sokiem pomidorowym” oraz koktajlem dla mnie.

– Dziękuję – powiedziałem, napełniając największy kielich do połowy sokiem.

– Zgodnie z regulaminem naszej restauracji chłopcu nie wolno pić alkoholu – oznajmił jeden z kelnerów.

– Nie tknie go – uspokoiłem stróża moralności. – To wszystko dla mnie.

Kelnera przeszył dreszcz. Jego towarzysz przyszedł mu z pomocą.

– Musimy uprzedzić, że w pańskim stoliku włączony jest blok kontroli automatycznej. Jeśli zaproponuje pan chłopcu alkohol, będzie pan zmuszony opuścić restaurację.

– W porządku – zgodziłem się zupełnie szczerze. – Zaczyna mi się u was podobać…

Uzupełniłem kielich koktajlem i powąchałem otrzymaną mieszankę. Kelnerzy odsunęli się, a Dańka zapytał z wyrzutem:

– Będziesz pił wódkę?

– Tylko trochę – odparłem, opróżniając kielich. Do przełyku spłynęło płonące ciepło, a w ślad za nim, zmywając nieprzyjemny smak, porcja czystego „soku pomidorowego”.

Dańka z obrażoną miną zaczął jeść zupę, a ja odkroiłem kawałek mięsa i popatrzyłem na sąsiedni stolik.

Jeden z młodych ludzi właśnie unosił pokrywkę rondla. Wsunął rękę do środka, pogrzebał na dnie… i wyciągnął puszyste stworzonko, przypominające wielkookiego kotka bez ogona, pokryte krótką szarą sierścią.

Zwierzak żałośnie pisnął. Mężczyźni zarechotali i zobaczyłem długie kły, powoli wysuwające się z ich górnych szczęk.

Drgnąłem i odwróciłem wzrok, ale było już za późno. Dańka zauważył, gdzie patrzę. Najpierw uśmiechnął się na widok zwierzątka. Potem oczy zrobiły mu się wielkie jak spodeczki, a wargi zadrżały. Zrozumiał.

– Siergiej, to… to nie może być prawda!

– Prawda – odpowiedziałem twardo – To wampiry z planety Pal. Mogą jeść dowolne produkty, ale wolą krew żywych istot. Żałuję, że nie rozpoznałem ich od razu.

– Siergiej…

W jego głosie było znacznie więcej błagania i strachu, niż mógłbym znieść.

Wstałem od stołu, z hukiem odsuwając krzesło. Oto zemsta doskonała – posadzić gości obok wampirów.

Mężczyźni jednocześnie odwrócili się w moją stronę. Z ust sterczały ostre końce kłów.

Powoli podszedłem do ich stolika. Co wiem o planecie Pal? Była kiedyś kolonią Gyarów. Palijczycy to dobrzy wojownicy i doskonali budowniczowie, a także amatorzy krwi ciepłokrwistych istot…

– Mam do was małą prośbę – powiedziałem cicho.

– Mów – odpowiedział dobrym galaktycznym młody mężczyzna, cały czas trzymając skazanego zwierzaka.

– Włączcie holograficzną zasłonę nad swoim stolikiem. Wasz sposób odżywiania się jest dla nas nieprzyjemny.

– Prośba została odrzucona – odpowiedział Palijczyk z nieukrywaną kpiną. – Każda istota rozumna ma prawo do jawnego uprawiania swoich obyczajów.

– Jeśli nie obrażają one uczuć innych istot rozumnych.

– Nie znajdujemy w naszym zachowaniu nic obraźliwego. W przeciwieństwie do twojego zachowania.

Palijczyk opuścił zwierzątko na talerz i niedbale musnął rękojeść płaszczyznowego miecza na pasie.

Wszyscy trzej byli uzbrojeni.

Nawet nie sięgnąłem do swojego miecza, schowanego w pochwie. Jeśli dojdzie do walki, wyjmę go szybciej niż każdy z tych uśmiechniętych wampirów. Przeszkodzi im stół i wzajemna bliskość.

– Jestem księciem z planety Tar – nadal mówiłem półgłosem. – Tym samym, który zabił władcę Gyarów, przez trzysta lat niewolącego waszą planetę.

Kły wampirów drgnęły.

– Nie zrobiłeś tego dla naszego świata – rzekł Palijczyk, nie zabierając dłoni z rękojeści. – Nie jesteśmy ci nic winni.

– Zabiłem Shorreya Manhema – powtórzyłem. – Nadal dążycie do pojedynku?

W końcu do nich dotarło.

– Czego chcesz?

– Więcej niż przed chwilą. A moje żądania mogą jeszcze wzrosnąć.

– Mów.

– Dodaj „wasza wysokość”.

Kły mignęły w kącikach warg i znikły.

– Proszę mówić, wasza wysokość.

– Ograniczycie swoją kolację do tradycyjnych miejscowych dań. Zwierzęta zostaną odniesione do kuchni z poleceniem wypuszczenia ich na wolność.

Palijczycy milczeli.

– Nie mam ochoty patrzeć na ich krew. Ale mogę zapragnąć sprawdzić kolor waszej.

– Dobrze.