Każde martwe marzenie

Szczu­ry jesz­cze się nie uzbro­iły, co mo­gło­by uła­twić mu roz­po­zna­nie, kto jest kim. Zu­peł­nie jak­by ich do­wód­ca uwa­żał, że cała ta spra­wa ich nie do­ty­czy.

Trze­ba było wy­pro­wa­dzić go z błę­du.

— Gdzie wasz mag?

— Nie mamy maga.

Od­po­wiedź hes-Bren­da pa­dła tak szyb­ko, że Ken­neth tyl­ko się uśmiech­nął.

— Ustal­my jed­no, Szczu­rze trze­ciej kla­sy. Ja mam pięć­dzie­się­ciu lu­dzi, a ty je­de­na­stu i… damę, któ­rą mu­sisz się opie­ko­wać. Ja znam te­ren, ja zwią­za­łem się Wę­złem Krwi z aher­skim sza­ma­nem i ja mam coś w ro­dza­ju na­dziei, że uj­dzie­my stąd z ży­ciem. Więc ja tu do­wo­dzę. Nie! — rzu­cił tak ostro, że Olag nie­mal z trza­skiem za­mknął usta. — To nie za­ba­wa w po­ka­zy­wa­nie, kto ma więk­sze jaja. Albo będę wie­dział, cze­go moż­na się spo­dzie­wać po wa­szej dru­ży­nie, albo w ogó­le o was za­po­mnę. A wte­dy nie obo­zu­je­my ra­zem, nie trzy­ma­my wspól­nych wart i nie wal­czy­my ra­mię w ra­mię. Ra­dzi­cie so­bie sami. Tak­że z po­wro­tem za Wiel­ki Grzbiet.

— Są­dzisz, że nie damy so­bie z tym rady?

— Je­śli nie ma­cie maga, to nie. Bo­re­hed nie jest je­dy­nym sza­ma­nem w tam­tym obo­zo­wi­sku.

Blon­dyn­ka unio­sła rękę, wy­ko­na­ła po­wol­ny gest dło­nią, a Ken­neth po­czuł smak żół­ci na ję­zy­ku i na chwi­lę uj­rzał wszyst­ko za­mglo­ne, jak­by oglą­dał świat przez ka­wa­łek przy­dy­mio­ne­go szkła. Za­mru­gał.

— Ja nim je­stem. Mo­iwa Sam­reh. Mój aspekt to Pa­rzą­ca Igła. Nowy. Mało zba­da­ny.

— Co po­tra­fisz?

Za­wa­ha­ła się, zer­ka­jąc na swo­je­go do­wód­cę. Ten nie­chęt­nie ski­nął gło­wą.

— Umiem wy­czuć, czy ktoś nas ob­ser­wu­je i ja­kie ma in­ten­cje. I jaką broń, to zna­czy… do wal­ki z bli­ska czy na dy­stans. Po­tra­fię roz­po­znać, czy ktoś świa­do­mie kła­mie. — Uśmiech­nę­ła się bla­do. — Nie­źle strze­lam z ku­szy i do­brze ra­dzę so­bie z mie­czem.

Po­rucz­nik przyj­rzał jej się uważ­nie. To ona przy spo­tka­niu na prze­łę­czy wy­czu­ła, że część kom­pa­nii cze­ka w za­sadz­ce. A jej aspekt, nowy i mało zba­da­ny, rze­czy­wi­ście nie na wie­le mógł się przy­dać poza służ­bą w ar­mii lub wy­wia­dzie. Cza­sem los ob­da­rzo­nych Ta­len­tem bywa wy­jąt­ko­wo zło­śli­wy.

— Ktoś nas te­raz ob­ser­wu­je?

Po­krę­ci­ła gło­wą.

— Nikt, kto zwra­cał­by na nas ja­kąś szcze­gól­ną uwa­gę. Poza tym aspek­ty w tym miej­scu… Le­d­wo czu­ję wła­sny.

Ken­neth spoj­rzał na Ola­ga-hes-Bren­da. Szczur miał tak obo­jęt­ną minę, jak­by ktoś za­mro­ził mu twarz. Je­śli był ta­kim kiep­skim ak­to­rem, nic dziw­ne­go, że Nora przy­dzie­li­ła go do dru­ży­ny bo­jo­wej. W praw­dzi­wej szpie­gow­skiej ro­bo­cie na pew­no by so­bie nie po­ra­dził.

— Kto jesz­cze? Nie po­wiesz mi, że wy­sła­no cię z tak waż­ną mi­sją w to­wa­rzy­stwie maga — na­wet nie sta­rał się, by nie za­brzmia­ło to sar­ka­stycz­nie — któ­ry po­tra­fi wy­kryć za­sadz­kę i roz­po­znać, czy ktoś kła­mie. Czy­li umie to, co do­brze wy­szko­lo­ny zwia­dow­ca i każ­da te­ścio­wa.

Blon­dyn­ka ukry­ła twarz w kap­tu­rze i wark­nę­ła coś głu­cho. Ken­neth uśmiech­nął się tyl­ko. Na­ra­sta­ła w nim po­nu­ra, za­cie­kła złość i gów­no go ob­cho­dzi­ło, czy zra­ni czy­jeś uczu­cia.

Szczur trze­ciej kla­sy pa­trzył na nie­go po­nu­ro, wy­zy­wa­ją­co, a po­rucz­nik zro­zu­miał, że do­szli do ścia­ny. Tym ra­zem szpieg się nie zła­mie i ofi­cer w prze­bły­sku zro­zu­mie­nia po­jął dla­cze­go. Nie­aspek­to­wa­na ma­gia. Cza­row­nik, któ­re­go Nora po­win­na wy­dać świą­tyn­nym in­kwi­zy­to­rom albo za­mknąć w ja­kiejś wie­ży, gdzie spę­dził­by resz­tę ży­cia, wy­jąc do ka­mien­nych ścian. Ale Szczu­ry trak­to­wa­ły cza­sem Wiel­ki Ko­deks ni­czym zbiór umow­nych po­rad, któ­re moż­na in­ter­pre­to­wać na róż­ne spo­so­by. Nie­mniej prę­dzej wszy­scy do­cze­ka­ją tu wio­sny, niż czar­no­bro­dy szpieg zdra­dzi coś ta­kie­go ofi­ce­ro­wi Stra­ży.

W su­mie nie było sen­su da­lej na­ci­skać.

I wte­dy się za­czę­ło.

Cza­ro­dziej­ka jęk­nę­ła, za­war­cza­ła gło­śniej, na­gle po­de­szła do po­rucz­ni­ka i zła­pa­ła go za ra­mię. Na­wet przez kol­czu­gę i pi­ko­wa­ną kurt­kę po­czuł uścisk. Jak­by po­chwy­ci­ła mu rękę ima­dłem.

— Pa­aaaaa… — za­cię­ła się, jak­by coś od­cię­ło jej do­pływ po­wie­trza. — Pa­aaatrzy…