Pamięć Światłości

– Lind – powiedział Androl, gdy tamta zbierała się do odejścia.

Obejrzała się.

– Chcę ci jeszcze powiedzieć… żebyś na noc zawarła to miejsce na głucho. A potem razem z Fraskiem zeszła do piwnicy. Masz tu porządną piwnicę na zapasy, tak?

– Tak – odparła. – Chociaż nie wiem, po co… – Miała rację: na nic grube drzwi, gdy puka ktoś władający Jedyną Mocą.

Nalaam i Canler dotarli wreszcie do niego. Androl odwrócił się, żeby wyjść… i nadział na mężczyznę stojącego w drzwiach tuż za nim. Zupełnie nie zauważył, jak tamten wszedł. Czarny kaftan Asha’mana ociekał wodą, w wysokim kołnierzu błyszczał Miecz i Smok. Atal Mishraile od początku był człowiekiem Taima. Inaczej niż u pozostałych, z jego twarzy nie wyzierały puste oczy – jego zło było całkowicie własnym złem. Wysoki, złotowłosy, z uśmiechem wykrzywiającym usta.

Na jego widok Pevara omalże nie podskoczyła. Nalaam zaklął cicho i sięgnął po Jedyną Moc.

– Spokojnie – odezwał się czyjś głos. – Nie ma się co ciskać. – Zza pleców Atala, spośród strumieni deszczu wyłonił się Mezar i stanął obok niego. Siwiejący Domani był niski, mimo przemiany, którą i on przeszedł, promieniowała od niego jakby… mądrość.

Androl spojrzał w jego oczy i poczuł się, jakby zaglądał w bezdenne szczeliny. Do miejsca, gdzie światło nigdy nie dociera.

– Witaj, Androl – mówił dalej Mezar, kładąc dłoń na ramieniu Atala, jakby łączyła ich stara przyjaźń. – Dlaczegóż to uważasz, że Poczciwa Lind powinna się czegoś obawiać do tego stopnia, aby się przed tym zamykać w piwnicy? Przecież nigdzie nie jest tak bezpiecznie jak w Czarnej Wieży?

– Obawiam się ciemnych nocy, pośród których szaleją burze – odpowiedział Androl.

– Zapewne masz rację – rzekł Mezar. – A jednak opuszczasz jasne i cieple wnętrze. Dlaczegóż? Chętnie wysłuchałbym jednej z twoich niesamowitych opowieści, Nalaam. Może o tym, jak z ojcem odwiedziliście Sharę?

– To nie jest szczególnie niesamowita opowieść – wymigiwał się Nalaam. – Poza tym niewiele pamiętam.

Mezar roześmiał się w głos, a tymczasem Androl kątem oka zobaczył, jak z tyłu zbliża się do nich Welyn.

– Ach, tu jesteś! Przed chwilą im obiecałem, że opowiesz o fortyfikacjach Arafel.

– Chodźcie i posłuchajcie – zaproponował Mezar towarzyszom Androla. – Nie da się przecenić roli, jaką odegrają w Ostatniej Bitwie.

– Może wrócę i posłucham – powiedział Androl. – Kiedy już zrobię, co mam do zrobienia.

Przez dłuższą chwilę patrzyli sobie prosto w oczy. Z boku Nalaam wciąż trzymał Źródło. Jedynej Mocy potrafił zaczerpnąć równie dużo jak Mezar, ale przeciwko niemu i Mishraile nie miał szans – zwłaszcza wśród tych wszystkich zgromadzonych w tawernie ludzi, którzy zapewne wzięliby stronę Asha’manów.

– Nie marnuj czasu na tego listonosza, Welyn – dobiegł go zza pleców tamtej dwójki głos Coterena. Mishraile odsunął się na krok, żeby zrobić miejsce nowo przybyłemu. Tamten, przysadzisty mężczyzna o paciorkowatych oczach, wszedł do środka, po drodze odpychając Androla. – Ach, czekaj. Już nie jesteś listonoszem, prawda?

Androl wszedł w pustkę i objął Źródło.

W pomieszczeniu natychmiast zatańczyły wydłużające się cienie.

Czemu tu tak ciemno? Czemu nie zapalą więcej lamp? Ciemność wabiła cienie, cienie, które on widział! Były prawdziwe. Niczym czarne macki sięgały w jego stronę. Żeby go wciągnąć, zadusić.

„Och, Światłości. Oszalałem. Oszalałem…”

Pustka pierzchła i cienie – na szczęście! – wycofały się. Zorientował się, że drży. Oparł się o ścianę, ciężko dysząc. Pevara przyglądała mu się wzrokiem pozbawionym wyrazu, ale w więzi czuł jej niepokój.

– Tak na marginesie – ciągnął dalej Coteren. Był jednym z najważniejszych sługusów Taima. – Słyszałeś?

– Co niby miałem słyszeć? – zdołał wykrztusić z siebie Androl.

– Zostałeś zdegradowany, listonoszu – powiedział Coteren, gestem dłoni wskazując odznakę w kołnierzu Androla. – Osobisty rozkaz Taima. Wchodzi w życie z dniem dzisiejszym. Z powrotem jesteś żołnierzem, Androl.

– Ach, tak! – zawołał Welyn ze środka sali. – Przepraszam, że zapomniałem o tym wspomnieć, ale obawiam się, że rzecz została uzgodniona z Lordem Smokiem. Zresztą tak naprawdę nigdy nie zasługiwałeś na ten tytuł, Androl. Przykro mi.

Androl uniósł dłoń i sięgnął do odznaki w kołnierzu. Nie powinna mieć dlań żadnego znaczenia, bo przecież czymże niby była?

Ale emocje, które w sobie czuł, mówiły coś innego. Przez całe swoje życie czegoś szukał. Poczynając od czeladnika, uczył się najróżniejszych zawodów. Walczył w rewolucjach, przepłynął dwa morza. I przez cały czas szukał, nie wiedząc dokładnie czego.