De Grote Jacht

Met tegenzin trok Rhand het grove wollen werkhemd over zijn hoofd. ‘Ik voel me een dwaas,’ mopperde hij. ‘Een zijden hemd! Ik heb nog nooit van m’n leven een zijden hemd gedragen. En ik heb nog nooit zo’n opzichtige mantel gedragen... zelfs niet op een feestdag.’ Licht, als Perijn me hierin ziet... Drakenvuur, na al dat stomme geklets over hoge heren... Als hij me hierin ziet, wil hij nooit meer met me praten.

‘Je kunt niet voor de Amyrlin Zetel staan als een stalknecht, schaapherder. Laat me je laarzen zien. Die kunnen ermee door. Nou, schiet op. Je laat de Amyrlin niet wachten. Doe je zwaard om.’

‘Mijn zwaard!’ Het zijden hemd over zijn hoofd dempte Rhands kreet. Hij trok het hemd snel naar beneden. ‘In de vrouwenvertrekken? Lan, als ik naar een onderhoud met de Amyrlin Zetel ga – de Amyrlin Zetel! – terwijl ik een zwaard draag, zal ze...’

‘Niets doen,’ vulde Lan hem droog aan. ‘Als de Amyrlin bang voor je is – en daar kun je maar beter niet vanuit gaan, omdat die vrouw volgens mij nergens bang voor is – dan zal het niet voor je zwaard zijn. Nou, onthou dit: je knielt als je voor haar geleid wordt. Maar op één knie, denk eraan,’ voegde hij er scherp aan toe. ‘Je bent geen koopman die op valse gewichten is betrapt. Misschien kun je beter even oefenen.’

‘Ik weet hoe het moet, denk ik. Ik heb gezien hoe de gardisten voor koningin Morgase knielden.’

De schaduw van een glimlach gleed over de lippen van de zwaardhand. ‘Ja, doe het maar zoals zij. Dat zal ze wat te denken geven.’ Rhand trok zijn wenkbrauwen op. ‘Waarom zeg je me dit, Lan? Je bent een zwaardhand. Je doet alsof je aan mijn kant staat.’ ik sta aan jouw kant, schaapherder. Een beetje. Genoeg om je wat te helpen.’ Het gezicht van de zwaardhand stond steenhard en door de harde stem klonken zijn bemoedigende woorden vreemd. ‘Die paar oefenlessen die je hebt gehad, kreeg je van mij en ik wil niet dat je daar in het stof ligt te snotteren. Het Rad weeft ons allemaal in het Patroon zoals het wil. Je bent er minder vrij door dan de meeste mensen, maar bij het Licht, je kunt het nog steeds rechtop en fier onder ogen zien. Onthoud wie de Amyrlin Zetel is, schaapherder, en toon haar de verschuldigde eerbied. Maar doe wat ik je zeg en kijk haar recht in de ogen. Nou, sta niet zo te gapen. Doe je hemd goed.’ Rhand sloot zijn mond en stopte het hemd in zijn broek. Onthouden wie ze is? Bloedvuur, wat zou ik er niet voor over hebben om te vergeten wie ze is!

Lan gaf de ene goede raad na de andere, terwijl Rhand de rode mantel omsloeg en zijn zwaard omgespte. Wat hij moest zeggen en tegen wie, en wat hij vooral niet moest zeggen. Hij wist niet of hij het allemaal kon onthouden – het meeste klonk nogal vreemd en was makkelijk te vergeten. Hij was er zeker van dat het juist de dingen zouden zijn die de Aes Sedai boos zouden maken. Als ze dat al niet zijn. Als Moiraine het aan de Amyrlin Zetel heeft verteld, aan wie nog meer?