Szpital kosmiczny

— To coś, co widziałem wychodzące z luku, miało macki i… i… W każdym razie było zupełnie niepodobne do PVSJ. Wiem, że SRTT potrafi zmieniać budowę fizyczną, ale żeby aż tak i w tak krótkim czasie…!

O’Mara podniósł się nagle.

— O tej formie życia — stwierdził — nie wiemy prawie nic. Nie znamy jej potrzeb, możliwości ani też modelowych reakcji emocjonalnych, a najwyższy czas, żebyśmy się tego dowiedzieli. Idę pogonić Colinsona z łączności, żeby coś wygrzebał: środowisko, tło ewolucyjne, wpływy kulturowe i społeczne, i tak dalej. Nie możemy sobie pozwolić na to, żeby jakiś gość tutaj ganiał, ot tak sobie. Narobi kłopotu tylko dlatego, że nic o nim nie wiemy. A co do was dwóch — dodał — chciałbym, żebyście mieli oczy szeroko otwarte i wypatrywali dziwacznie wyglądających pacjentów czy embrionów na oddziale pediatrycznym. Porucznik Carson poszedł właśnie ogłosić komunikat w tej sprawie. Jeżeli znajdziecie kogoś, kto może być naszym SRTT, podchodźcie do niego delikatnie. Starajcie się zdobyć jego zaufanie, nie wykonujcie żadnych gwałtownych ruchów, a przede wszystkim nie mąćcie mu w głowie. Niech tylko jeden z was mówi. I natychmiast skontaktujcie się ze mną.

Kiedy już wyszli od O’Mary, Conway zdecydował, że do końca pierwszej połowy dyżuru niewiele więcej zrobią. Odłożywszy więc obchód oddziału na popołudnie, ruszył w kierunku ogromnej sali, która służyła za stołówkę dla wszystkich ciepłokrwistych istot tlenodysznych z personelu Szpitala. W jadalni był jak zwykle tłok i choć podzielono ją na sektory dla poszczególnych ras, Conway widział wiele stolików, przy których zeszły się — z ogromną niewygodą dla niektórych — istoty trzech czy czterech różnych ras, by pogadać o sprawach zawodowych.

Conway wskazał Prilicli wolny stolik i sam zaczął się ku niemu przepychać. Na miejscu stwierdził, że jego asystent, wspomagany przez nadal jeszcze sprawne skrzydła, dotarł tam pierwszy i w odpowiednim czasie, by pokrzyżować zamiary dwóm ludziom z eksploatacji, kierującym się ku temu samemu stolikowi. Podczas tego pięćdziesieciometrowego przelotu uniosło się kilka głów, ale tylko na chwilę — bywalcy tej stołówki przyzwyczajeni byli do znacznie osobliwszych widoków.

— Sądzę, że większość naszego jedzenia będzie odpowiadać pańskiemu metabolizmowi — powiedział Conway, gdy już usiedli — ale może ma pan jakieś szczególne preferencje?

Prilicla miał preferencje, a Conway omal się nie zakrztusił, gdy je usłyszał. Jednak nie o kombinację dobrze ugotowanego spaghetti i surowej marchewki tu chodziło, które to zestawienie samo w sobie nie było jeszcze takie złe, ale raczej o sposób, w jaki Cinrussańczyk zabrał się do jedzenia. Za pomocą wszystkich wściekle pracujących manipulatorów gębowych Prilicla zwijał spaghetti w swego rodzaju linę, która następnie znikała w jego przypominającym dziób otworze gębowym. Podobne rzeczy zazwyczaj nie działały na Conwaya, ale tym razem widok ów wywołał nieprzyjemne reakcje w jego żołądku.

Nagle Prilicla zatrzymał się.

— Mój sposób przyswajania pokarmu nie odpowiada panu — powiedział. — Przesiądę się…

— Nie, nie — rzekł szybko Conway, pojmując, że empata odebrał jego reakcję. — Zapewniam pana, że to niepotrzebne. Jednak widzi pan, tutejsza etykieta wymaga, aby istoty przebywające w mieszanym towarzystwie używały tych samych przyrządów do jedzenia co gospodarz albo najstarszy rangą wśród siedzących przy stole. Hmm, poradzi pan sobie z widelcem?

Prilicla poradził sobie z widelcem. Conway nigdy nie widział tak szybko znikającego spaghetti.

Z tematu jedzenia rozmowa przeszła, dość zresztą naturalnie, na szpitalnych Diagnostyków oraz system hipnotaśmowy, bez którego owi dostojni medycy — podobnie zresztą jak cały Szpital — nie mogliby pracować.

Diagnostycy zasłużenie cieszyli się szacunkiem i podziwem wszystkich w Szpitalu, po trochu zaś także współczuciem. Hipnotaśma bowiem nie tylko dawała zwykłą wiedzę — również cała osobowość istoty przekazującej tę wiedzę przechodziła do umysłów biorców. Tym samym Diagnostycy poddawali się dobrowolnie najdrastyczniejszym rodzajom wielokrotnej schizofrenii, przy czym owe obce składniki w ich umysłach bywały tak odmienne pod każdym względem, że często posługiwały się nawet odmiennym systemem logicznym.

Jedynym wspólnym mianownikiem było tylko pragnienie wszystkich lekarzy — bez względu na wielkość, kształt czy liczbę nóg — by wyleczyć chorego.

Przy pobliskim stoliku siedział Diagnostyk — Ziemianin, który wyraźnie zmuszał się, by zjeść najzupełniej normalny befsztyk. Conway skądinąd wiedział, że ten człowiek zajmował się przypadkiem wymagającym zastosowania wiedzy zawartej na hipnotaśmie fizjologicznej Tralthańczyków. Wiedza ta uwypukliła w jego myślach osobowość dawcy zapisu, a Tralthańczycy brzydzili się mięsem we wszystkich postaciach…