Szpital kosmiczny

III

Hełm przyniesiony przez Priliclę był właściwie maską z własnym dopływem powietrza, która — umieszczona na twarzy — mocno przylegała do czoła, policzków i dolnej szczęki. Tlenu wystarczało tylko na ograniczony czas — około dziesięciu minut — ale mając tę maskę i nie czując na razie zagrożenia, Conway stwierdził, że myśli o wiele jaśniej.

Najpierw przeszedł przez otwartą nadal śluzę kontaktową. Znajdujący się w środku PVSJ leżał nieruchomo, a na jego ciele widniała szara plama, pierwszy objaw swoistego nowotworu skóry. Dla tej klasy tlen był wyjątkowo szkodliwy. Jak tylko mógł najdelikatniej, Conway wciągnął go do jego oddziału, a tam do pobliskiego magazynku, który zapamiętał. W sekcji chlorodysznych ciśnienie było nieco wyższe niż w części dla ciepłokrwistych tlenodysznych, toteż dla Illensańczyka ta atmosfera była stosunkowo czysta. Conway zamknął go w magazynku, wrzuciwszy do środka kilka warstw tkaniny z tworzywa, która służyła tu za pościel. Po przybyłym do szpitala SRTT nie było śladu.

Wróciwszy na korytarz, wyjaśnił Prilicli, co trzeba zrobić. Zauważony przez niego wcześniej człowiek z działu eksploatacji zdążył włożyć skafander, ale słaniał się na nogach, kaszląc, a z oczu płynęły mu strumienie łez, toteż jasne było, że nie udzieli komukolwiek pomocy. Conway wymacał drogę wśród ledwo poruszających się lub całkowicie nieprzytomnych istot, dotarł do drzwi śluzy numer sześć i otworzył je. Na ścianie komory znajdował się zgrabny rząd butli z powietrzem. Wziął dwie i wyszedł chwiejnie ze śluzy.

Prilicla okrył już arkuszem folii jedno ciało. Conway otworzył zawór butli i wsunął ją pod przykrycie. Patrzył, jak tworzywo wydyma się i lekko marszczy pod strumieniem wypływającego powietrza. To bardzo prymitywny namiot tlenowy, pomyślał, ale najlepszy, jaki można w tej chwili zrobić. Poszedł po następne butle.

Po trzeciej wyprawie Conway zauważył sygnały ostrzegawcze. Pocił się obficie, głowa mu pękała, a przed oczyma latały już czarne plamy — znak, że powietrze w hełmie wyczerpywało się. Powinien go zdjąć, wsadzić głowę pod plastyk, jak inni, i czekać na nadejście pomocy. Zrobił kilka kroków ku najbliższej postaci pod rozciągniętą płachtą i… uderzył w podłogę. Serce łomotało mu w piersi, płuca stały w ogniu i nawet nie miał już siły zerwać z głowy hełmu…

Ze stanu głębokiej i osobliwie przyjemnej nieświadomości wyrwał Conwaya bóclass="underline" coś ponawiało wytężone wysiłki, by połamać mu żebra. Wytrzymywał to, dopóki się dało, potem jednak otworzył oczy i ryknął:

— Złaź ze mnie, do cholery! Nic mi nie jest!

Silnie zbudowany stażysta, który z zapałem robił mu sztuczne oddychanie, wstał.

— Kiedy tu przyszliśmy — powiedział — ten oto pajączek oświadczył, że stracił pan przytomność. Przez chwilę obawiałem się o pana. No, tylko trochę. — Uśmiechnął się i dodał: — Jeśli może pan już chodzić i mówić, O’Mara chce pana widzieć.

Conway chrząknął i wstał. W korytarzu zainstalowano dmuchawy i filtry, które szybko usuwały ostatnie ślady chloru. Wynoszono również tych, którzy ucierpieli w wypadku, część na noszach okrytych namiotami tlenowymi, innych zaś pod opieką ratowników. Dotknął otarcia na czole, skąd w pośpiechu zerwano mu maskę, a następnie nabrał w płuca kilka głębokich haustów powietrza, aby upewnić się, że koszmar sprzed kilku minut naprawdę się skończył.

— Dziękuję, doktorze — powiedział ze szczerym wzruszeniem.

— Nie ma o czym mówić, doktorze — odrzekł stażysta.