Światło się mroczy [Dying of the Light - pl]

— Trzeba dokonać czterech wyborów, t’Larien — wyjaśnił Dirkowi Janacek. — Jako wyzwany, ty wybierasz pierwszy. Radzę ci, byś zdecydował się na wybór broni i wybrał miecze.

— Miecze — zgodził się cicho Dirk.

— Wybór trybu — wychrypiał Bretan. — Wybieram kwadrat śmierci.

Janacek kiwnął głową.

— Trzeci wybór również należy do ciebie, t’Larien. Ponieważ nie masz teyna, wybór liczby jest z góry określony. Będziecie walczyć w pojedynkę. Musisz to oznajmić albo dokonać wyboru miejsca.

— Stara Ziemia? — zapytał z nadzieją w głosie Dirk.

Janacek wyszczerzył zęby w uśmiechu.

— Nie. Obawiam się, że to musi być ten świat. Inne wybory nie są dozwolone.

Dirk wzruszył ramionami.

— Niech będzie tutaj.

— Mnie został wybór liczby — stwierdził Bretan. Zrobiło się już zupełnie ciemno. Na czarnym niebie świeciła tylko garstka gwiazd światów zewnętrznych. Oko Braitha gorzało jasnym blaskiem, odbijającym się w jego bliznach wilgotną poświatą. — Z konieczności wybieram walkę w pojedynkę.

— A więc wszystko ustalone — skwitował Janacek. — Musicie się jeszcze zgodzić co do arbitra i…

Jaan Vikary uniósł wzrok. Jego skryta w cieniu twarz połyskiwała słabo w blasku świecików. Obrzmiała żuchwa nadawała jej dziwny wygląd.

— Chell — odezwał się bardzo cicho i spokojnie.

— Słucham — odparł stary Braith.

— Jesteś głupcem, że wierzysz w niby-ludzi — oznajmił Vikary. — Wszyscy, którzy w nich wierzą, są głupcami.

Gdy Vikary wypowiedział te słowa, Dirk nadal patrzył na Bretana Braitha. Naznaczona bliznami twarz zadrżała raz, drugi i trzeci.

— Czuję się urażony, Jaantony high-Ironjade, fałszywy Kavalarze, niby-człowieku. — Chell wypowiadał te słowa jak w transie. — Wyzywam cię.

Bretan odwrócił się błyskawicznie i spróbował krzyknąć. Jego głos odmówił mu jednak posłuszeństwa. Jednooki Kavalar zaciął się i zaczął krztusić.

— Ty… zdrajco kodeksu! Ironjade…

— Kodeks na to pozwala — odparł bez głębszego przekonania Vikary. — Choć jeśli Bretan Braith zechciałby wybaczyć nieświadomemu pozaświatowcowi jego drobne przewinienie, być może zdobyłbym się na to, by błagać Chella fre-Braitha o wybaczenie.

— Nie — sprzeciwił się złowrogim tonem Janacek. — W błaganiu nie ma honoru.

— Nie — powtórzył echem Bretan. Jego twarz przypominała teraz czaszkę. Osadzony w oczodole klejnot gorzał jasno, a policzek wykrzywił się w grymasie furii. — Ugiąłem się już dla ciebie tak daleko, jak tylko mogłem, fałszywy Kavalarze. Nie będę szydził z całej mądrości swego schronienia. Mój teyn miał więcej racji ode mnie. Prawdę mówiąc, popełniłem straszliwy błąd, starając się uniknąć pojedynku z tobą, kłamco. Niby-człowieku. To okryło mnie wielkim wstydem. Ale teraz się oczyszczę. Zabijemy was, Chell i ja. Zabijemy wszystkich trzech.