Światło się mroczy [Dying of the Light - pl]

Przerwał.

— Rozumiem — stwierdził Vikary. — Dirk?

— Po pierwsze, ja tylko usiadłem na chwilkę w tym cholernym autolocie — zaczął skrępowany Dirk. — Szukałem jakiegoś wraku, porzuconej maszyny, która nadawałaby się jeszcze do użytku. Znaleźliśmy z Gwen taką w Kryne Lamiya i pomyślałem sobie, że może tutaj też mi się uda.

Vikary wzruszył ramionami i spojrzał na obu Braithów.

— Mam wrażenie, że szkoda była niewielka albo wręcz żadna. Nic nie zabrano.

— On dotknął naszego autolotu! — ryknął stary Chell. — Niby-człowiek! Nie miał prawa! Nazywasz to małą szkodą? Mógł nim odlecieć. Mam zamknąć oczy jak niby-człowiek i cieszyć się, że zrobił tylko to? — Zwrócił się w stronę Bretana, swego teyna. — Ironjade’owie z nas szydzą, znieważają nas — stwierdził. — Być może oni również nie są prawdziwymi ludźmi, a niby-ludźmi. W ich ustach pełno jest niby-ludzkich słów.

Garse Janacek zareagował natychmiast.

— Jestem teynem Jaantony’ego Riv Wolfa high-Ironjade’a Vikary’ego i ręczę za niego. On nie jest niby-człowiekiem.

Wypowiedział te słowa szybko, jak wyuczoną formułę.

Janacek spojrzał znacząco na Vikary’ego. Dirk pomyślał, że z pewnością oczekuje on po swoim teynie, że powtórzy te same słowa. Jaan jednak potrząsnął tylko głową i powiedział:

— Ach, Chell. Nie ma żadnych niby-ludzi.

W jego głosie pobrzmiewało przytłaczające znużenie. Przygarbił też szerokie ramiona.

Stary, wysoki Braith wyglądał, jakby Jaan go uderzył. Ponownie wymamrotał cichym, ochrypłym głosem kilka słów po starokavalarsku.

— Tak dalej być nie może — odezwał się Bretan Braith. — W ten sposób do niczego nie dojdziemy. Czy nazwałeś tego człowieka korarielem, Jaantony high-Ironjade?

— Nazwałem.

— Odrzuciłem tę nazwę — oznajmił cicho Dirk. Czuł, że musi to zrobić, i ta chwila wydawała się odpowiednia. Bretan odwrócił się lekko i przeszył go złowrogim spojrzeniem. Wydawało się, że w zielonym oku Braitha jest tyle samo ognia co w tym drugim, świecikowym.

— Odrzucił jedynie sugestię, że jest własnością — wyjaśnił bardzo szybko Vikary. — Mój przyjaciel potwierdza w ten sposób, że jest człowiekiem, ale nadal podlega mojej opiece.

Garse Janacek potrząsnął z uśmiechem głową.

— Nie, Jaan. Nie było cię dziś rano w domu. T’Larien nie życzy sobie żadnej opieki. Tak mi powiedział.

Vikary spojrzał na niego z wściekłością.

— Garse! To nie czas na żarty!

— Nie żartuję — odparł Janacek.

— To prawda — przyznał Dirk. — Powiedziałem, że sam sobie poradzę.

— Dirk, nie wiesz, co mówisz! — zawołał Vikary.

— Tym razem dla odmiany sądzę, że wiem.

Bretan Braith Lantry ponownie wydał z siebie swój odgłos, donośnie i niespodziewanie. Dirk nadal spierał się z dwoma Ironjade’ami, a stary Chell stał nieruchomo, zesztywniały z wściekłości.

— Cisza — zażądał szorstki jak papier ścierny głos i spotkał się z posłuchem. — To nie ma znaczenia. Sytuacja pozostaje taka sama. Twierdzisz, że on jest człowiekiem, Ironjade. W takim razie nie może być korarielem i nie możesz go ochraniać. Nie możesz tego robić, czy tego chce, czy nie. Moi kethi już tego dopilnują. — Odwrócił się na pięcie i spojrzał prosto na Dirka. — Wyzywam cię, Dirku t’Larien.

Wszyscy umilkli. Wokół tliły się ognie Larteynu. Dął bardzo zimny wiatr.

— Nie chciałem cię urazić — powiedział Dirk, przypominając sobie słowa, które słyszał przy innych okazjach od Ironjade’ów. — Czy mogę cię przeprosić albo coś?

Uniósł otwarte dłonie, zwracając je wewnętrznymi powierzchniami w stronę Bretana Braitha.

Naznaczona bliznami twarz wykrzywiła się w kolejnym tiku.

— Czuję się urażony.

— Musisz się z nim pojedynkować — oznajmił Janacek.

Dirk opuścił powoli dłonie. Gdy znalazły się u jego boków, zacisnął je w pięści, ale nic nie powiedział.

Jaan Vikary wpatrywał się w ziemię z rozżaloną miną, lecz Janacek nadal był ożywiony.

— Dirk t’Larien nic nie wie o naszych zwyczajach pojedynkowych — wyjaśnił obu Braithom. — Na Avalonie podobne zwyczaje nie są znane. Czy pozwolicie, bym udzielił mu instrukcji?

Bretan Braith kiwnął głową w takim samym niezgrabnym — będącym raczej ruchem barków — geście, który Dirk widział już po południu w garażu. Chell najwyraźniej w ogóle nie słyszał tych słów. Starzec nadal wpatrywał się wilkiem w Vikary’ego, mamrocząc coś pod nosem.