Nefrytowy Tron [Throne of Jade - pl]

Powiedział to bardzo autorytatywnie, a Riley szybko mu przytaknął. Kiedy obaj pogrążyli się w dyskusji nad tym, jak można by przyspieszyć podróż, Laurence siedział jakiś czas w milczeniu, a potem przeprosił ich i wrócił na smoczy pokład. Nie chciał się sprzeczać, wcale nie był bezstronny, argumenty Hammonda miały swoją wagę. Niemniej czuł niedosyt i niepokoił się tym, że ich opinie tak bardzo się różnią od jego opinii.

— Nie potrafię zrozumieć, w jaki sposób pozwolili się pokonać Napoleonowi — powiedział Temeraire, strosząc krezę, kiedy Laurence przekazał złe wieści jemu i starszym oficerom. — Pod Trafalgarem i Dover miał więcej okrętów i smoków, a mimo to wygraliśmy, a tym razem Austriacy i Rosjanie mieli przewagę liczebną.

— To były bitwy morskie — odparł Laurence. — Bonaparte nigdy tak naprawdę nie rozumiał marynarki wojennej; szkolono go na artylerzystę. A bitwę pod Dover wygraliśmy tylko dzięki tobie. Ośmielę się twierdzić, że w przeciwnym wypadku Bonaparte mógłby się koronować w samym Westminsterze. Nie zapominaj, jak zgrabnie odciągnął nasze znaczne siły na południe i zamaskował ruchy swoich smoków, zanim rozpoczął inwazję. Gdybyś go nie zaskoczył boskim wiatrem, wynik bitwy mógłby być zupełnie inny.

— Mimo wszystko nie wydaje mi się, że bitwa była dobrze przeprowadzona — powiedział niezadowolony Temeraire. — Jestem pewny, że gdybyśmy tam byli, razem z naszymi przyjaciółmi, nie przegralibyśmy, a poza tym nie rozumiem, dlaczego płyniemy do Chin, kiedy inni walczą.

— Cholernie dobre pytanie — powiedział Granby. — To idiotyzm — jak można oddać jednego z naszych najlepszych smoków w środku wojny, kiedy tak rozpaczliwie potrzebujemy dodatkowych sił? Laurence, czy nie powinniśmy wracać do domu?

Laurence tylko potrząsnął głową. Zgadzał się z tym zdaniem, lecz nie mógł nic zrobić. Temeraire dzięki boskiemu wiatrowi rzeczywiście zmienił bieg bitwy pod Dover. Mimo iż ministerstwo nie miałoby ochoty przyznać, że o zwycięstwie przesądził taki drobiazg, Laurence dobrze pamiętał, jak beznadziejnie wyglądała ich sytuacja, zanim Temeraire odwrócił los. Laurence uznawał potulne oddanie obdarzonego nadzwyczajnymi zdolnościami Temeraire’a za dowód ślepoty i nie wierzył, by Chińczycy spełnili jakiekolwiek żądania Hammonda.

Ale powiedział tylko:

— Musimy wypełnić rozkazy.

Zdawał sobie sprawę, że nawet gdyby Riley i Hammond podzielali jego poglądy, ministerstwo nie zaakceptowałoby tak marnego usprawiedliwienia i sprzeniewierzenia się obowiązkom.

— Przykro mi — dodał, widząc nieszczęśliwą minę Temeraire’a. — Nadchodzi pan Keynes, który ma sprawdzić, czy możesz poćwiczyć trochę na brzegu. Zróbmy mu miejsce, żeby mógł przeprowadzić badanie.

— Naprawdę wcale mnie nie boli — powiedział z niepokojem Temeraire, zerkając na tułów, kiedy Keynes zsunął się z jego piersi. — Jestem przekonany, że mogę znowu latać, a poza tym to będzie krótki lot.

Keynes potrząsnął głową.

— Może za tydzień. Nie, nie próbuj się ze mną sprzeczać — dodał surowo, gdy Temeraire usiadł, by zaprotestować. — Długość lotu nie ma znaczenia. To start może przysporzyć kłopotów — wyjaśnił niechętnie Laurence’owi. — Najbardziej niebezpieczny będzie wysiłek przy wzbiciu się w powietrze, a ja nie mam pewności, czy mięśnie są na to przygotowane.

— Ale ja mam już dość leżenia na pokładzie — powiedział smutno Temeraire, niemal jękliwym tonem. — Nie mogę się nawet dobrze obrócić.

— Jeszcze tylko tydzień, a może nawet krócej — wtrącił Laurence, starając się go pocieszyć. Żałował, że w ogóle wysunął tę propozycję i narobił Temeraire’owi nadziei tylko po to, by je rozwiać. — Przykro mi, ale opinia pana Keynesa w tej kwestii jest ważniejsza niż twoje czy moje zdanie i musimy go posłuchać.

Temeraire nie dał się tak łatwo przekonać.

— Nie rozumiem, dlaczego jego opinia jest ważniejsza niż moja. W końcu to mój mięsień.

Keynes skrzyżował ramiona na piersi i powiedział chłodno:

— Nie będę dyskutował z pacjentem. Jeśli chcesz wyrządzić sobie krzywdę i spędzić kolejne dwa miesiące na pokładzie, to proszę bardzo, poskacz sobie do woli.

Temeraire tylko prychnął, a zdenerwowany Laurence szybko odprawił Keynesa, żeby ten nie prowokował Temeraire’a. Wierzył w zdolności lekarza, ale jego takt pozostawiał wiele do życzenia, a choć Temeraire z natury nie był przekorny, musiał stawić czoło bolesnemu rozczarowaniu.