Nefrytowy Tron [Throne of Jade - pl]

Riley przechadzał się na drugim końcu okrętu, na rufówce, lecz w zasięgu słuchu było wielu marynarzy, zajętych opuszczaniem na wodę barkasu i szalupy, przygotowaniami do uzupełniania zapasów pod nadzorem lorda Purbecka. Tak czy owak, każdy, kto powiedział coś głośno na pokładzie, musiał się liczyć z tym, że jego słowa dotrą na koniec i z powrotem szybciej, niż sam pokonałby ten dystans. Laurence dobrze wiedział, że dopiekanie Rileyowi na pokładzie jego okrętu to czysta bezczelność, nawet gdyby wcześniej już się nie pokłócili, lecz nie mógł się powstrzymać.

— Nie trap się tak, proszę — powiedział. Miał zamiar pocieszyć Temeraire’a, choć nie chciał otwarcie potępiać niewolnictwa. — Być może niebawem ten proceder się skończy. Sprawą zajmie się parlament podczas najbliższej sesji.

Temeraire wyraźnie się rozpogodził, lecz nie zadowolił się tak skąpym wyjaśnieniem i z zapałem wypytywał Laurence’a o ewentualną abolicję. Z konieczności Laurence musiał mu opisać parlament, różnicę między Izbą Gmin i Izbą Lordów, a także różne frakcje biorące udział w debacie, opierając się na szczegółowych informacjach dotyczących działalności ojca, lecz przez cały czas był świadomy, że słyszy go wiele osób, i starannie dobierał słowa.

Nawet Sun Kai, który nie opuszczał pokładu przez cały ranek i obserwował wypłynięcie brygu, a także reakcję Temeraire’a, spoglądał na niego w zamyśleniu, najwyraźniej odgadując temat ich rozmowy. Podszedł najbliżej, jak mógł bez przekraczania namalowanej linii, i podczas przerwy poprosił Temeraire’a, aby przetłumaczył mu, o czym mówią. Kiedy Temeraire streścił mu pokrótce rozmowę, Sun Kai skinął głową i zapytał Laurence’a:

— Tak więc twój ojciec jest wysokim urzędnikiem i uważa, że to haniebna praktyka?

Nie dało się zignorować tego zadanego bez ogródek pytania, nawet jeśli mógł to być kamień obrazy. Pominięcie go milczeniem byłoby nieuczciwe.

— Tak, to prawda — odparł Laurence, lecz zanim Sun Kai zdążył zadać kolejne pytanie, na pokładzie pojawił się Keynes.

Laurence zawołał go i poprosił o pozwolenie odbycia z Temeraire’em krótkiego lotu na brzeg, dzięki czemu zakończył dyskusję. Nawet ta krótka wymiana zdań źle wpłynęła na stosunki panujące na statku. Marynarze, którzy nie mieli sprecyzowanego zdania na ten temat, oczywiście poparli swojego kapitana i uważali, że głośne wyrażenie podobnych opinii przynosi ujmę Rileyowi, skoro wszyscy wiedzą, że jego rodzina zajmuje się handlem niewolnikami.

Pocztę przywieziono łodzią na krótko przed obiadem, a lord Purbeck wyznaczył młodego midszypmena Reynoldsa, który rozpętał niedawną awanturę, do przyniesienia listów awiatorom, co niemal było rozmyślną prowokacją. Chłopak, który wciąż miał podbite oko po potężnym ciosie Blythe’a, uśmiechnął się tak bezczelnie, że Laurence od razu postanowił przywrócić Martina do normalnej służby, niemal o tydzień przed zaplanowanym terminem, po czym powiedział dobitnie:

— Spójrz, Temeraire. Jest list od kapitan Roland; na pewno przysyła nam wieści z Dover.

Temeraire posłusznie opuścił łeb, by spojrzeć na list. Złowieszczy cień jego krezy i ostre zęby błyszczące w pobliżu zrobiły ogromne wrażenie na Reynoldsie: uśmiech znikł z jego ust, a zaraz potem on sam błyskawicznie opuścił smoczy pokład.

Laurence pozostał tam, aby przeczytać listy z Temeraire’em Ten od Jane Roland, zaledwie jedna stronica, został wysłany na kilka dni przed ich wyruszeniem i nie zawierał zbyt wielu nowin, jedynie pogodny opis życia w kryjówce; pokrzepiająca lektura, choć Temeraire zaczął trochę wzdychać za domem, a Laurence również odczuł tęsknotę. Zdziwił się trochę, nie znalazłszy innych listów od kolegów. Spodziewał się, że kurier przyniesie mu przynajmniej list od Harcourt, która lubiła pisać, i może choć jednego z pozostałych kapitanów.

Otrzymał jeszcze jeden list, od matki, który został przekazany z Dover. Awiatorzy otrzymywali pocztę szybciej niż inni, ponieważ ich listy dostarczali z kryjówki do kryjówki kurierzy latający na smokach, podczas gdy normalnie pocztę przewoził jeździec na koniu. Matka najwyraźniej napisała go i wysłała, zanim otrzymała list Laurence’a z wiadomością o wyprawie do Chin.

Otworzył list i przeczytał głośno ku uciesze Temeraire’a. Pisała głównie o najstarszym bracie, George’u, któremu właśnie urodziła się córka po trzech synach, a także o politycznej działalności jego ojca, bo była to jedna z nielicznych spraw, co do których Laurence i lord Allendale się zgadzali i która zresztą zainteresowała już również Temeraire’a. W połowie listu Laurence nagle zamilkł, gdyż zerknął na kilka mimochodem rzuconych uwag, które wyjaśniały nieoczekiwane milczenie jego kolegów oficerów: