Światy braci Strugackich - Czas uczniów

— Już wprowadzili? — zdziwił się Wiktor.

— Oczywiście, i to od dwudziestej drugiej zero zero. Chyba znowu mamy rewolucję.

— To nie rewolucja, Teddy. Rewolucje były wcześniej. Teraz to się nazywa pucz.

— Ech — machnął ręką Teddy — co to za różnica! Znowu powybijają szyby, odłącza prąd, naniosą błota i wypiją mi wszystko, nie zapłaciwszy ani grosza. Za każdym razem jest to samo. Ma tego dość. — Westchnął.

— Teraz będzie inaczej — oświadczył Wiktor.

— Myśli pan? Czy coś pan wie? — zainteresował się Teddy.

— Tylko przypuszczam — odpowiedział Wiktor. — Co ja mogę wiedzieć? Doktor Golem wie wszystko.

— A gdzie on jest, a propos? Już drugi dzień go nie widzę.

— Pewnie ma jakieś sprawy.

— Rewolucyjne troski? — zakpił Teddy.

— Puczystowskie, przyjacielu drogi, puczystowskie — poprawił go Wiktor i w końcu wychylił kieliszek, rozkoszując się ogarniającym całą krtań mentolowym chłodem.

Kątem oka zobaczył, że dwaj z kontrwywiadu, czy kim tam oni byli, wstali i poszli do wyjścia. Plan zrodził się w ułamku sekundy, Wiktor rzucił:

— Dziękuję, Teddy. Na mnie już czas. Wpadnę wieczorem. Dogonił tych dwóch już niemal na ulicy, w klatce między jednymi i drugimi szklanymi drzwiami. Tu na okrągło przez dość głośny klimatyzator pompowane było zimne powietrze. Bywalcy nazywali ten zakątek „akwarium”, a mając na uwadze krótką konspiracyjną rozmowę, jaką wymyślił sobie Wiktor, miejsce było idealne. Jeśli nie zechcą rozmawiać, to od razu sobie pójdzie, a ewentualny postronny obserwator będzie myślał, że Wiktor po prostu powiedział: „Przepraszam, czy mógłbym przejść?” albo coś w tym rodzaju.

— Panowie — rzekł wyraźnie i wystarczająco głośno. — Mam pewną sprawę.

Tykowaty profesjonalnie obmacał Wiktora spojrzeniem od głowy do stóp i nawet nie dotykając go palcem, ocenił: bezbronny.

— Proszę pójść do samochodu — powiedział. — Czarny chevrolet za rogiem na prawo. Kierowcy proszę powiedzieć: „Wariant B-15”.

Wyszli z lokalu pierwsi. Tykowaty spokojnie zapalił, kręcąc głową jakby w poszukiwaniu taksówki, a młody człowiek stał obok ze swoją teczką w obu rękach i pochmurnie patrzył na stopy.

Wywietrznik od strony kierowcy w czarnym chevrolecie był otwarty, łysy byczek właściwie zareagował na hasło i gdy tylko Wiktor usiadł na tylnym siedzeniu, samochód ruszył. Wszystko to przypominało scenę z kiepskiej powieści szpiegowskiej, jakiej sam Wiktor w życiu nie napisał, a nawet i nie przeczytał. Sytuacja przypominała mu także jakiś epizod z życiorysu, ale nie o tym należało teraz myśleć, nie o tym…

Chevrolet skręcał dwa czy trzy razy i w końcu podjechał do miejsca spotkania. Tykowaty zajął miejsce obok Wiktora, a jego towarzysz usiadł bokiem na przednim fotelu. Kierowca bez żadnych poleceń wysiadł i poszedł na spacer.

— No i? — zapytał młody człowiek.

— Wiem skądinąd, że pan Dumbel nie jest zwykłym inspektorem do spraw narodowościowych.

— Wiemy o tym — spokojnie zareplikował tykowaty. — Sytuacja jest pod kontrolą.

— Ale pan Dumbel chciał zabić Beduina i tylko moja interwencja uratowała tamtemu życie.

— Kiedy to było? — zainteresował się tykowaty. — Wczoraj, około siódmej.

— Godne pochwały — rzekł młody człowiek z jakąś niezrozumiałą intonacją.

— Proszę powiedzieć, czy Anton Dumbel zamierzał zabić Beduina z broni palnej?

— Tak — potwierdził Wiktor, próbując zrozumieć, jakie to może mieć znaczenie.

— Boże! — nie wytrzymał młody człowiek. — Dlaczego oni wszyscy są tacy tępi?

— Poza tym — Wiktor postanowił kontynuować, choć sam nie wiedział po co — za Beduinem pędziło jeszcze dwóch ludzi w maskach…

— I w dresach — uzupełnił tykowaty.

— Toteż wiecie — bąknął rozczarowany Wiktor.

— Pracuje się. — Tykowaty rozłożył ręce w usprawiedliwiającym geście. — A pan właściwie czego od nas oczekuje?

— Ochrony — uczciwie przyznał się Wiktor. — Dumbel mi groził.

— Proszę się nie obawiać — uspokoił go po ojcowsku tykowaty. — Dumbel wszystkim grozi. To zwykły pyskacz.

— Nie zwykły. — Wiktor uśmiechnął się smutnie i pomachał lewą dłonią przed twarzą.

— Ach, to on tak pana urządził! Współczuję — powiedział tykowaty.

Wiktor poczuł się strasznie, już tylko czekał, żeby wyskoczyć z tego samochodu. Zapytał z nadzieją: — To ja już pójdę?