Światy braci Strugackich - Czas uczniów

— Selena? — zapytał Wiktor. — A Farim?

— Farim! — uśmiechnął się Chafiis. — Farim będzie prezydentem.

— Naprawdę? — Wiktor również uśmiechnął się uprzejmie.

— Żartuję. Chociaż w każdym żarcie… rozumie pan. Właściwie nie po to pana zaprosiłem, lecz po to, by porozmawiać o pańskim wystąpieniu w telewizji.

— Z taką gębą?

— Nieważne — machnął ręką Chafiis. — Mają tam świetnych charakteryzatorów. Poza tym niech pan powie widzom, że ucierpiał pan w starciu z siłami reakcji.

— A Medalu Odwagi za to mi nie dadzą?

— To zależy, jak pan wypadnie na wizji — zakpił złośliwie Chafiis.

— Przepraszam, czy to, że będę występował, zostało postanowione?

— Ma pan jakieś wątpliwości?

— Nie mam jasności.

— No to zaraz będzie pan miał jasność — obiecał z pewnością siebie beduiński ideolog. — Pan nie wie, co konkretnie musi pan powiedzieć. — Chafiis wstał i zaczął przemierzać gabinet. — A nie musi pan nic. Niech pan mówi, co się panu żywnie podoba, co pan naprawdę myśli, wszystko, co pan już pojął i czego pojąć nie potrafi. Najważniejsze, żeby się pan trzymał wybranego tematu. I piętnastu minut. Temat to nasza przyszłość, problemy narodowościowe. Problemy religijne. Opór kompleksu militarnego. Władza i wolność. Rola służb specjalnych w tym wszystkim. Mniej więcej to.

— Ale dlaczego właśnie ja?

— Wynik badania opinii publicznej.

— Baz żartów!

— Naprawdę — zapewnił go Chafiis. — Oczywiście nie było to jedyne kryterium, sonda przyniosła wiele nazwisk, ale mamy prócz tego ekspertów.

— Wy macie?

— Proszę posłuchać, Baniew, nie chciałbym teraz otwartym kodem mówić, kim jesteśmy. Za wcześnie na to. Nie jest pan jeszcze gotów. — Zamilkł na chwilę. — Wierzy pan Golemowi?

— Tak.

— A Selenie?

— Wie pan, że też.

— No i bardzo dobrze. Oboje są z nami. Czy to na razie wystarczy?

— Na razie wystarczy — niczym echo powtórzył Wiktor. — Ale i tak nie rozumiem, dlaczego właśnie ja?

— Pamięta pan — powiedział Chafiis — że jak zmienił się prezydent, noworoczne życzenia przekazała narodowi gwiazda rocka?

— Nie jestem gwiazdą rocka — uśmiechnął się Wiktor. — 1 nie mamy Nowego Roku.

— Jest pan niemal gwiazdą rocka, Baniew. A Nowy Rok nadejdzie tak szybko, że nawet pan sobie nie wyobraża.

— Dzisiaj mam to zrobić?

— No nie, to przesada. Pańskie wystąpienie przewidywane jest na jutro wieczorem, przed dziennikiem.

— Czyli jutro… Aha, panie Chafiis, jeszcze jedno! Dlaczego każda tajniacka gnida uważa, że musi mi życzyć powodzenia w tym wystąpieniu?

— Niech pan na to nie zwraca uwagi. Kiedy w przeszłości pańskie dobre, uczciwe książki chwalił jakiś podlec z przy-dwornych krytyków, zwracał pan na to uwagę?

— Zwracałem — krótko przyznał Wiktor.

— Niepotrzebnie, kochany, niepotrzebnie. Trzeba oszczędzać zdrowie. Ja swego czasu nauczyłem się nie zwracać uwagi na szczekanie, ani na pochlebne miauczenie.

— Pana książki są inne — zauważył Wiktor.

— Zgoda, inne — przyznał Chafiis i znowu zamilkł. — A pyta pan o honorarium?

— Po prostu akurat teraz nieźle stoję z pieniędzmi. Poza po przewrocie, jak rozumiem, zaproponujecie mi fotel… powie my, ministra kultury w nowym rządzie. Czy nie mam racji?

— Wątpię — poważnie powiedział Chafiis. — Chciałby pan”! — Nie.

— No i dobrze. Po prostu damy panu możliwość pisania. I wydawania. I najważniejsze, że będzie miał kto pana czytać.

— Skąd się wezmą ci czytelnicy? Z kosmosu?

— Ależ nie. Są tu, jest ich dużo. Pan to świetnie wie. Po pr stu dzisiaj nie mają wcale na to czasu. I nie mają potrzeb A stanie się tak, że ludzie będą znowu mieli czas i ochotę czytać pańskie książki.

— Jest pan, jak widzę, optymistą! Zupełnie jak mój zięć.

— Wcale nie. Pański zięć jest optymistą abstrakcyjnym. Aja konkretnym. Chce pan wypić za konkretny optymizm? Mam świetny koniak Davidoff.

— A pan chce wypić? — Tak, oczywiście!

— Przecież jest pan muzułmaninem.

— Ale nie do tego stopnia — powiedział Chafiis.

Wiktor wychodził z merostwa z poczuciem, że wszystko to już kiedyś się wydarzyło. Trochę inaczej, ale się wydarzyło. Zresztą najbardziej chciał teraz zobaczyć Selenę.

Zadzwonił do niej z lokalu Teddy’ego:

— Seleno, niczego teraz tak nie pragnę, jak się wykąpać. Słyszysz mnie?

— Przyjeżdżaj, spotkamy się w biurze przepustek. O której będziesz?

— Teraz jest wpół do dziewiątej. Przyjadę o wpół… nie, umówmy się o dziesiątej, żebyś nie musiała czekać.

— Okej, Wiktorze.

Nagle poczuł się młody i silny. Był potrzebny Selenie i jej zwariowanym chłopcom, i Beduinom był potrzebny, i nawet służbom specjalnym (to, akurat, nie nowość). Ale najważniejsze — najważniejsze! — że był potrzebny Selenie. To było świetne — czuć się jej potrzebnym.