Światy braci Strugackich - Czas uczniów

Wiktor nie pojechał elektryczką. Skręcił na znajome peryferie, dokładnie jak wczoraj uruchomił staruśki mikrobus Ford i z radością stwierdziwszy, że jeden reflektor mimo wszystko świeci, pojechał przez całe miasto do zachodniej szosy i dalej, do Przepiórczego Lasu. Zupełnie nie przejmował się właścicielem wozu. W przededniu zbliżających się wydarzeń Wiktor nie brzydziłby się nawet kradzieżą BTR-u.

Reflektory jadącego z naprzeciwka pojazdu rozstawione były dziwnie szeroko — równiarka, nie równiarka, ale na pewno ciężarówka, w najgorszym razie hummer. Ostatnio pojawiło się w mieście kilka tych superwszędołazów na prywatnych numerach — superwszędołazów, sprzedawanych w USA (gdzie są produkowane) tylko za zgodą Kongresu.

Wiktor zwolnił i ostrożnie skręcił w prawo, jednocześnie wymacując w kieszeni pistolet. Czego tu szuka kilka minut przed godziną policyjną jakaś ciężarówka albo szpanerski hummer? Och, niedobry znak!

Ale wóz nie okazał się ani hummerem, ani nawet BTR-em. Był to ogromny autobus marki Mercedes, a jedyny reflektor Wiktorowego forda oświetlił jaskrawy napis na burcie: RZECZNE WILKI oraz ukazał jednakowe twarze przy oknach, jak na komendę odwracające się w jego stronę.

Boże, dokąd jadą ci nieszczęśnicy? — pomyślał Wiktor, ale kilka sekund później zupełnie zapomniał o sportowcach: w stożku światła pojawił się pasiasty szlaban, budka, policjant. Sprzęgło, hamulec, drążek na luz.

Stojący z tamtej strony cadillac robił jeszcze większe wrażenie niż wcześniejszy citroen. Wiktor wyszedł z wozu, Selena również.

— Zostaw tę brykę i wsiadaj do mnie — powiedziała.

Nie odjechali nawet stu metrów od szlabanu, gdy Selena puściła kierownicę i rzuciła się na Wiktora jak dzika kotka. Oba przednie fotele uruchomione jakimś przyciskiem zaczęły wolno się rozkładać, tworząc prawdziwe dwuosobowe łóżko.

— Kocham cię, Wik — szepnęła Selena.

— Poczekaj — roześmiał się Wiktor — przecież niczego tak nie chciałem, jak się wykąpać. Chciałbym się wykąpać przed.

— Cudownie — szepnęła Selena. — Będzie, jak chcesz. Ale uzupełniam: wykąpiesz się przed i po. Zgoda?

Nie ubrała się, kiedy znowu zasiadła za kierownicą, tylko naciągnęła tenisówki z getrami — na bosaka nieprzyjemnie naciska się na pedały. Cadillac runął do przodu jak dziki rumak, wszystkie pięć zakrętów zaliczyli, jadąc co najmniej pięćdziesiąt mil na godzinę, z piskiem hamulców i pistoletowym terkotem żwiru na cudzych płotach, wiatr świszczał w okienkach i w otwartym szyberdachu, silnik ryczał niczym ranny zwierz, a naga Selena była podobna do amazonki ujeżdżającej niepokornego źrebaka. Ruszając na spotkanie gościa, została otwartą bramę do posiadłości, teraz wyszła ją zamknąć i Wiktor rozkoszował się jej pełną wdzięku porcelanową sylwetką w świetle księżyca na tle ciężkich ponurych wrót alarmująco i tęsknie skrzypiących w nocy.

Precz z trwogą, precz z tęsknotą!

Skoczyli do basenu, wzbijając wachlarze błyszczących srebrnych bryzg. Baraszkowali jak dwa młode delfiny. Woda wrzała, szalone fale uderzały w kafelkowe ściany, a duży księży na czarno-bordowym nieboskłonie poczerwieniał czy to z powodu straszliwego upału, czy po prostu ze wstydu…

— Seleno — powiedział Wiktor, wciąż jeszcze ciężko dysząc kiedy znaleźli się w pokoju na górze i zanurzyli w jego chłodzie i bieli. — Powiedz, co się stanie jutro?

— Jutro? Może nic się nie stanie. A może będzie bitwa.

— Z Beduinami?

— Aha, z nimi.

— Oni potrafią walczyć? — poważnie zapytał Wiktor.

— Oni wszystko potrafią. Niestety — powiedziała Selena, spoglądając gdzieś w bok.

— A można ich zabić? — zapytał Wiktor jeszcze poważniej. Selena długo patrzyła na niego i milczała.

— Widzę, że dużo wiesz — rzekła w końcu.

— Nie za bardzo. Po prostu obserwuję. Pisarze, inżynierowie dusz ludzkich, muszą obserwować.

— Aaa — powiedziała przeciągle Selena. — Jesteśmy spostrzegawczy. — I dodała po przerwie: — Można ich zabić, można. Niezupełnie tak jak zwykłych ludzi, ale można. To się już zdarzało.

— Kto to robił? — zapytał Wiktor.

— Nie my — ucięła Selena. Milczeli chwilę. Potem dziewczyna podniosła się i wyjęła z baru butelkę koniaku i dwie klasyczne szampanówki, a z lodówki butelkę szampana.

— Szampana nie piję — powiedział Wiktor. — Praktycznie nigdy. Czy to z powodu Nowego Roku?

Selena drgnęła.

— Dlaczego powiedziałeś o Nowym Roku?

— Dlatego, że pan Chafiis kazał mi przygotować noworoczne życzenia dla naszego narodu.

— Kazał? — powtórzyła Selena.

— Żartuję. Nic mi nie kazał. Po prostu wyjaśnił mi swój punkt widzenia. Niby wszystko zrozumiałem. Wypijmy z tej okazji. Rzadko mi się zdarza, żebym wszystko rozumiał.