Zatoka cykuty

– Mnie też nie.

Waszyngton, Hoover Building

Savich odłożył słuchawkę i ukrył twarz w dłoniach.

– Dillon, co się stało? – zapytała Sherlock. Z wolna podniósł głowę.

– Powinienem był ją zabić, Sherlock, zabić strzałem w głowę, jak Tommy'ego Tuttle'a. To wszystko moja wina – śmierć tego chłopca w Chevy Chase, a teraz to.

– Znowu zabiła?

Skinął głową i popatrzył na nią z rozpaczą w oczach.

– W Road Town, na Tortoli, na brytyjskich Wyspach Dziewiczych.

– Opowiedz mi wszystko.

– Dzwonił Jimmy Maitland. Powiedział, że tamtejszy komisarz policji otrzymał nasze raporty, a jego funkcjonariusze byli w pogotowiu. No i stało się. Znaleziono aptekarza z poderżniętym gardłem – apteka była w takim stanie, że nie można było stwierdzić, jakich leków brakuje, ale my wiemy, że to musiały być antybiotyki i środki przeciwbólowe. Przeszukują wyspę w poszukiwaniu kobiety z jedną ręką. Dotychczas bez rezultatów. Tortola to zupełnie inna wyspa niż należący do Stanów St. Thomas. Jest o wiele bardziej prymitywna, rzadziej zaludniona, dostarcza wielu kryjówek, a co najważniejsze, można się na nią dostać jedynie łodzią.

– To oznacza, że ona zdobyła łódź – stwierdziła Sherlock. – Ale pewnie się już przeniosła gdzie indziej.

– Trudno uwierzyć, że nikt nie zgłosił kradzieży łodzi.

– Zrobiło się późno – powiedziała Sherlock. – Wyślij e – maile na inne wyspy i chodźmy do domu. Pobawimy się z Seanem, a potem pójdziemy na siłownię. Dillon, miałeś ciężki dzień.

– OK, ale najpierw muszę porozmawiać z tamtejszymi gliniarzami, upewnić się, czy wiedzą już o tym, co się stało na Tortoli, i ponownie ich uczulić, że ona jest bardzo niebezpieczna. – Wstał zza biurka, przytulił ją i pocałował. – Idź do domu i pobaw się z Seanem. Ja niedługo przyjdę. Daj mu kilka krakersów w moim imieniu.

Qantico, Wirginia Akademia Treningowa FBI

Marilyn, to do ciebie. – Agent specjalny Virginia Cosgrove podała jej słuchawkę. – Dzwoni kobieta, mówi, że należy do jednostki Dillona Savicha. – Będę słuchać waszej rozmowy na drugiej linii, OK?

Marilyn Warluski, która właśnie składała swoje nowe ubrania do walizki, skinęła głową. Była zdumiona. Mieszkała w hotelu FBI, wraz z dwiema agentkami, i już się powoli przyzwyczajała do tej sytuacji. Czego może teraz chcieć od niej agent Savich? Wzięła słuchawkę z ręki agentki Cosgrove.

– Halo…

– Cześć, laleńko! Tu Timmy! Czy już jesteś na mnie napalona, koteczku?

Marilyn przymknęła oczy – to był zbyt wielki szok.

– Tammy – szepnęła – to naprawdę ty?

– Nie, to Timmy. Posłuchaj, malutka, muszę się z tobą zobaczyć. Chcę, żebyś jutro przyleciała na Antiguę, ja już tam będę. Czekam na ciebie na lotnisku w St. John's. Nie zrób mi zawodu, koteczku.

Marilyn rzuciła Virginii przerażone spojrzenie. Agentka napisała coś szybko na kartce i podała ją Marilyn: „OK, ale przylecę późnym wieczorem”.

– Dobrze cię traktują w tej gliniarskiej akademii? Chcesz, żebym się tam pojawiła z ghulami i zrównała ją z ziemią?

– Nie, Tammy, nie rób tego. Przylecę jutro wieczorem. Dobrze się czujesz?

– Pewnie. Musiałam tylko uzupełnić lekarstwa na Tortoli. Paskudne miejsce, nic się tu nie dzieje. Nie mogę się już doczekać, żeby się stąd wyrwać. Do zobaczenia jutro, maleńka.

Marilyn wolno odłożyła słuchawkę i spojrzała na Virginię Cosgrove.

– Skąd wiedziała, gdzie jestem? Muszę zadzwonić do agenta Savicha. Cholera, jest już późno.

Następca dyrektora Jimmy Maitland zadzwonił do Dillona Savicha, żeby zmobilizował grupę agentów potrzebnych do akcji. Po dwóch godzinach ludzie byli już gotowi do wyjazdu.

Maitland wezwał również grupę antyterrorystyczną z Waszyngtonu – cała akcja rozegra się prawdopodobnie na lotnisku i można się spodziewać kłopotów.

– Zgodzili się wziąć w tym udział i mamy już grupę wsparcia, sześciu naprawdę dobrych facetów – powiedział Savichowi Maitland.

Vincent Arbus, najważniejszy człowiek w grupie, silny jak byk, łysy jak kolano i zanadto wycwaniony, żeby mu to mogło wyjść na dobre, popatrzył na Savicha i po chwili przeniósł wzrok na Sherlock.

– Mówcie do mnie Vinny – powiedział niskim, chropawym głosem. – Coś mi się wydaje, że zdążymy się nieźle poznać, zanim ta cała afera dobiegnie końca. Powiedzcie mi, skąd, u diabła, ta szalona jednoręka kobieta wie, że Marilyn Warluski była zapuszkowana w hotelu w Quantico? Skąd, u diabła, miała numer telefonu?

– Prawdę mówiąc – powiedział wolno Savich, nie patrząc na Sherlock – maczałem w tym palce. Prawdę mówiąc, sam jej w tym pomogłem.