Мясцовы час

— Будуць і барды. Самыя лепшыя. Сёньня ты аднаго бачыла. — Я кіўнуў галавой у бок Мінскевіча. — Вольскі цябе задаволіць?

— Ясная справа! «Мроя»!

— Будзе табе Вольскі.

Мы паціснулі на знак згоды адзін аднаму рукі. Вера ўзяла з посьцілкі-самабранкі пляшку шампанскага і наліла мне і сабе. Мы выпілі. І яшчэ раз паціснулі рукі.

* * *

З Полацку ў Лепель мы ехалі на «пазіку». Нашая літбрыгада, на чале з Уладзімерам Арловым, выглядала нягорш за сталічную. Акрамя ўласна пісьменнікаў, палачане везьлі з сабой сьпевака Алена і барда Алега Паўлёнка. Такой брыгадзе было пад сілу наладзіць самастойны выступ у раённым ДК. Таму ва ўсіх пасажыраў, нягледзячы на шэры, восеньскі дзень з занудлівым дожджыкам, быў добры настрой. Гэта як высокапрафэсійная футбольная каманда, складзеная з сусьветных зорак, едзе на нескладаны матч. Або як баксэрская чэмпіёнская зборная кіруецца на таварыскія баі да аматараў.

— Алег, расчахляй гітару. — Арлоў, які сядзеў наперадзе, крутануў назад сваю барадатую галаву з кудлатай шавялюрай і амаль загадаў: — Засьпяваем.

— Гэта ў нас што, рэпэтыцыя будзе? — жартаўліва спытала Ірына Жарнасек.

— Не, гэта для ўздыму баявога духу! — Арлоў засьмяяўся і, як гэта бывае, калі ён у гуморы, стаў моцна церці свае далоні.

— А што будзем сьпяваць? — паслухмяна спытаў Паўлёнак.

— «Наш дом».

Можна было б і не пытацца. Бо гэтая песьня, пасьля таго як полацкія пісьменьнікі адстаялі ў чыноўнікаў старую камяніцу, якую плянавалі зруйнаваць, стала гімнам мясцовай літсябрыны. Яе сьпявалі на кожным паседжаньні літаратурнага аб’яднаньня «Крыніцы». На месцы той камяніцы, што дасёньня стаіць амаль насупраць полацкага гарвыканкаму, зьбіраліся пабудаваць дзевяціпавярховік, чым канчаткова спляжылі б архітэктурны комплекс галоўнай плошчы горада.