Światło się mroczy [Dying of the Light - pl]

Dirkowi niemal było ich żal. Doszedł do wniosku, że ma przed sobą nieprzystosowanych wyrzutków, bardziej samotnych od niego, w pewnym sensie pozbawionych ojczyzny, gdyż Dumny Kavalaan zmienił się i nie był już ich światem. Nic dziwnego, że przybyli na Worlorn. To właśnie było miejsce dla nich. Ich zwyczaje ginęły, a oni umierali razem z nimi.

Szczególnie godny politowania wydawał się Bretan, który tak bardzo starał się budzić strach. Z uwagi na młody wiek mógł być ostatnim prawdziwym wiernym i miał szansę dożyć czasów, gdy nikt już nie będzie podzielał jego przekonań. Czy właśnie dlatego został teynem Chella? Dlatego że rówieśnicy go odrzucili, a ten starzec cenił wysoko? Zapewne tak, skonkludował Dirk. To było smutne i przygnębiające.

Jedno żółte słońce nadal lśniło na zachodzie, lecz Piasta była już tylko bladoczerwonym wspomnieniem na linii horyzontu. Dirk pogrążył się w myślach. Gdy usłyszeli nadlatujące autoloty, w pełni już panował nad sobą i zapomniał o strachu.

Bretan Braith zamarł i uniósł wzrok. Wyjął ręce z kieszeni. Jedną dłoń niemal odruchowo zatrzymał na kaburze laserowego pistoletu. Chell zamrugał i wstał powoli. Wydawało się, że nagle odmłodniał o dziesięć lat. Dirk również się podniósł.

Autoloty były już blisko. Oba — szary i oliwkowy — przybyły równocześnie, lecąc obok siebie z niemal wojskową precyzją.

— Chodź tu — wychrypiał Bretan i Dirk podszedł do niego. Chell podążył w jego ślady i wszyscy trzej stanęli obok siebie, Dirk pośrodku, niczym więzień. Przenikliwy wiatr smagał go chłodem. Wszędzie wokół świeciki Larteynu gorzały krwawym blaskiem. Oko Bretana — tak bardzo bliskie — lśniło okrutnie w swym gnieździe z blizn. Tiki z jakiegoś powodu ustały i jego twarz była teraz zupełnie nieruchoma.

Jaan Vikary obniżył lot, opuścił delikatnie szarą mantę na dach, wyskoczył z pojazdu i podszedł do nich zamaszystym krokiem. Brzydka, kanciasta, wojskowa maszyna, nakryta dachem i opancerzona, co sprawiało, że nie było widać pilota, wylądowała niemal w tej samej chwili. Grube metalowe drzwi otworzyły się i ze środka wyszedł Garse Janacek, który pochylił nieco głowę i rozejrzał się wokół, by ocenić sytuację. Potem wyprostował się, zatrzasnął drzwi z głośnym brzękiem, podszedł do Vikary’ego i stanął u jego prawego boku.

Vikary przywitał najpierw Dirka krótkim kiwnięciem głowy oraz bladym uśmieszkiem, po czym spojrzał na Chella.

— Chellu Nim Coldwind fre-Braith Daveson — rzekł oficjalnym tonem. — Cześć twemu schronieniu, cześć twemu teynowi.

— I twoim — odparł stary Braith. — Mego boku strzeże nowy teyn, którego nie znasz.

Jaan odwrócił się i omiótł pośpiesznym spojrzeniem naznaczonego bliznami młodzieńca.

— Jestem Jaan Vikary ze Zgromadzenia Ironjade — oznajmił.

Bretan wydał z siebie swój odgłos, swój szczególny odgłos. Zapadła krępująca cisza.

— Mówiąc poprawniej — odezwał się Janacek — mój teyn nazywa się Jaantony Riv Wolf high-Ironjade Vikary. A ja jestem Garse Ironjade Janacek.

Tym razem Bretan odpowiedział.

— Cześć twemu schronieniu, cześć twemu teynowi. Jestem Bretan Braith Lantry.

— Nigdy bym się nie domyślił — odparł Janacek z bledziutkim cieniem uśmiechu. — Słyszeliśmy o tobie.

Jaan Vikary obrzucił go ostrzegawczym spojrzeniem. Dirkowi wydawało się, że z jego twarzą coś jest nie w porządku. W pierwszej chwili myślał, że to przez słabe światło — ciemność zapadała już bardzo szybko — potem jednak zauważył, że szczęka Kavalara jest lekko obrzmiała, co nadawało jego profilowi dziwny wygląd.

— Przybywamy do was z honorową skargą — oznajmił Bretan Braith Lantry.

Vikary spojrzał na Chella.

— Czy to prawda?

— Prawda, Jaantony high-Ironjade.

— Przykro mi, że musimy się kłócić — odparł Vikary. — W czym problem?

— Musimy ci zadać pytanie — stwierdził Bretan. Uniósł rękę i położył ją na ramieniu Dirka. — Chodzi o tego tutaj, Jaantony high-Ironjade. Powiedz mi, czy jest korarielem Ironjade, czy nie?

Garse Janacek uśmiechnął się szeroko. Skierował na Dirka twarde spojrzenie niebieskich oczu. W ich lodowatej głębi zalśniły iskierki wesołości jakby chciał powiedzieć: „No, no, co tym razem narozrabiałeś?”.

Jaan Vikary zmarszczył brwi.

— Dlaczego o to pytasz?

— Czy prawda zależy od naszych powodów, związany dumą? — warknął ochrypłym tonem Bretan. Jego pokryty bliznami policzek zadrżał gwałtownie.