Honor na wygnaniu [Flag in Exile - pl]

Honor oparła brodę na złączonych palcach, przyglądając się uważnie mówiącej. Media graysońskie regularnie podawały informacje o Masadzie, ale robiły to bez komentarza, starając się zachować maksymalną neutralność, co ją dziwiło — po tylu wiekach wzajemnej nienawiści nie było to normalne. Teraz okazało się, że Rada „przekonała” dziennikarzy, by nie drażnili opinii publicznej. Naturalnie, oficjalnie Endicott stanowił łup Gwiezdnego Królestwa i miał status protektoratu, dzięki czemu władza i ludność Graysona nie musiały mieć nic wspólnego z jego okupacją. A z tego, co usłyszała, wynikało, że było to najrozsądniejsze posunięcie, a Sojusz nie mógł sobie pozwolić na opuszczenie tak strategicznie położonej planety pełnej wrogich maniaków religijnych.

— Jak oceniasz możliwość powstania prawdziwych kłopotów? — spytała wreszcie.

Brigham wzruszyła wymownie ramionami.

— Jeśli chodzi o ogólnoplanetarne powstanie, to ryzyko jest nikłe, jak długo kontrolujemy orbitę. Generał Marcel sądzi, że skonfiskował całe ciężkie uzbrojenie, a oni doskonale zdają sobie sprawę, co może zrobić choćby jeden okręt z orbity ze wszystkimi znajdującymi się na powierzchni. W połączeniu z garnizonami Marines i żandarmów oraz siłami szybkiego reagowania czekającymi na orbicie masowe powstanie byłoby szybką i pewną formą masowego samobójstwa, o czym na szczęście te czubki wiedzą. Natomiast mnóstwo jest rozmaitych aktów sabotażu i mniej lub bardziej spontanicznych akcji partyzanckich. Gorsze jest to, że w końcu domyślili się, że nie lubimy masowo mordować bezbronnych, więc zaczęły się ostatnio mnożyć „pokojowe demonstracje” regularnie zmieniające się w rozruchy. Sądzę, że ich organizatorzy próbują sprawdzić, jak daleko mogą się posunąć, nim ktoś z naszych pociągnie za spust i zwiększy hurtowo liczbę męczenników za wiarę.

— Cudownie. — Honor potarła nasadę nosa i skrzywiła się z niesmakiem. — Jeśli do tego dojdzie, liberałowie i postępowcy znowu zaczną gadać o „brutalnej i imperialistycznej” polityce rządu!

— Nasze szczęście, że ci z Masady o tym nie wiedzą, bo już dawno wyprodukowaliby kilkaset ofiar. Jeśli kiedykolwiek do nich dotrze, że nasz rząd musi liczyć się z opinią publiczną, i zaczną grać pod dziennikarzy… — wzruszyła wymownie ramionami, nie kończąc.

Honor bez słowa pokiwała głową.

— Przeniosłam się do Marynarki Graysona z dwóch powodów, ma’am — podjęła tymczasem Brigham. — Po pierwsze, potrzebują oficerów, a po drugie, musiałam opuścić Masadę, zanim zrobię coś, czego wszyscy będą żałować, jak na przykład stworzenie nowej grupy męczenników. Wiem, że wykonawców, którzy przeżyli pani atak, powieszono do ostatniego, ale człowiek odruchowo obwinia o zbrodnię wszystkich. Jeśli do tego dodać ich bezczelność i to jak ostatnio nas prowokują, okazja sama pchała się w ręce.

Spojrzała w oczy Honor i ta odetchnęła z ulgą — każdy miał własne demony, ale Mercedes najwyraźniej poznała swoje i zapanowała nad nimi. A to było wszystko, czego można było wymagać. Pozostała jeszcze jedna rzecz, którą musiała wiedzieć, i istniał tylko jeden sposób, by to zrobić.

— A kapitan Yu? — spytała cicho. Mercedes uśmiechnęła się słabo.

— Chodzi pani o to, czy obwiniam go za to, co się stało z Madrigal, ma’am?

Honor skinęła głową.

— Nie, ma’am. Robił to, co do niego należało, i nie było w tym nic osobistego. No i nie miał nic wspólnego z tym, co działo się na Blackbirdzie. Ba, przy pierwszej okazji protestował nawet, że nasi ludzie zostali przekazani Williamsowi.

— Ciekawe… nie było o tym słowa na procesie Williamsa — zdziwiła się Honor.

— Prokurator wtedy o niczym nie wiedział, a Yu nie został oskarżony. W przeciwieństwie do Theismana nie wiedział również, co się dzieje w bazie, więc nie został wezwany na świadka. Williams był jedynym w całej bazie, który wiedział o protestach, ale słowem się nie odezwał, żeby „ten zdrajca Yu” nie zyskał przypadkiem w naszych oczach.

— W takim razie skąd ty się o tym dowiedziałaś? — spytała niespodziewanie ostro Honor. — Sam ci powiedział?