Każde martwe marzenie

Zer­k­nął na psy, zma­cha­ne, ale spo­koj­ne, a prze­cież zwie­rzę­ta są wy­czu­lo­ne na Moc bar­dziej na­wet niż lu­dzie. Kto­kol­wiek lub co­kol­wiek kry­ło się w tej mgle, uży­wa­ło ma­gii in­nej niż ta, z któ­rą Ken­neth i jego żoł­nie­rze mie­li kie­dy­kol­wiek do czy­nie­nia.

— Fen­lo!

Krę­py dzie­sięt­nik przy­drep­tał do nie­go, wy­ma­chu­jąc sze­ro­ko rę­ko­ma. Za­sa­lu­to­wał i pod­jął roz­grzew­kę.

— Zmar­z­łeś?

— Tak, pa­nie po­rucz­ni­ku. A tu za to ci­sza i spo­kój. Jak­by roz­bić obóz, moż­na by się po­wy­grze­wać na sło­necz­ku.

— Nie dziś. Zresz­tą mam na­dzie­ję, że nie bę­dzie­my mu­sie­li tu no­co­wać.

— Le­piej tu, niż gdy­by nas noc mia­ła za­stać w po­ło­wie dro­gi. Nocą wy­dmu­cha z nas cie­pło dwa razy szyb­ciej.

— Zga­dza się. Ale ja nie o tym. Przyj­rza­łeś się Bo­re­he­do­wi?

Fen­lo Nur jako je­dy­ny w kom­pa­nii po­sia­dał coś, co moż­na było na­zwać ta­len­tem ma­gicz­nym. Po­tra­fił zo­ba­czyć lub wy­czuć du­szę wy­cho­dzą­cą z cia­ła, a na­wet ją w tym cie­le za­trzy­mać. Po­nie­waż Szczu­ry nie zdra­dzi­ły, czy mają w dru­ży­nie maga, Ken­neth mu­siał po­le­gać na dzie­sięt­ni­ku.

Nur spo­sęp­niał.

— Wi­dzia­łem kie­dyś tru­pa ry­ba­ka, któ­ry wpadł do je­zio­ra. Gdy go wy­cią­gnę­li, cały był oplą­ta­ny sie­cia­mi i wo­do­ro­sta­mi. On wy­glą­da tak samo. Jak trup za­plą­ta­ny w sznu­ry. W bli­znach i ta­tu­ażach uwię­ził du­chy. Mnó­stwo du­chów. Czu­ję je, choć nie wi­dzę. Ale mam wra­że­nie, jak­by każ­dy z nich owi­jał się wo­kół nie­go pę­tlą i ści­skał.

— Dasz radę do­strzec, gdy­by je uwol­nił?

— Je­śli bę­dzie chciał po­cza­ro­wać? Dam radę. Wi­dzia­łem już ich sza­ma­nów w wal­ce. Wiem, gdzie pa­trzeć.

— Pil­nuj go. Nie po­zwól, żeby zro­bił coś głu­pie­go.

— Mimo Wę­zła Krwi?

— Wi­dzia­łeś obo­zo­wi­sko?

Dzie­sięt­nik za­marł w pół ru­chu. Obo­zo­wi­sko. Prze­szli tyl­ko jego skra­jem, w miej­sce, gdzie sza­man ja­kimś cu­dem zgro­ma­dził kil­ka­dzie­siąt wy­chu­dzo­nych, ale wciąż jesz­cze ma­ją­cych choć tro­chę sił psów, ale ogrom tego zgro­ma­dze­nia ro­bił przy­tła­cza­ją­ce wra­że­nie. Kil­ka ty­się­cy na­mio­tów i śnież­nych chat. Trzy­dzie­ści, czter­dzie­ści ty­się­cy za­gło­dzo­nych nie­mal na śmierć ahe­rów. Może na­wet wię­cej. Kil­ka­dzie­siąt ty­się­cy istot, któ­re nie mia­ły już przed sobą żad­nej dro­gi oca­le­nia, poza uciecz­ką za Wiel­ki Grzbiet.

Pa­mię­tał spoj­rze­nia, ja­ki­mi zgro­ma­dze­ni że­gna­li swo­je ostat­nie psy. Nie było w nich wście­kłej nie­na­wi­ści przy­ga­szo­nej tyl­ko de­mon­stra­cyj­nym lek­ce­wa­że­niem i po­gar­dą, jaka pło­nę­ła za­zwy­czaj w oczach ich krew­nia­ków z po­łu­dnio­wej stro­ny gór. Była de­spe­ra­cja, ból, znu­że­nie.

I głód.

Wszę­dzie, gdzie­kol­wiek spoj­rze­li, wi­dzie­li śla­dy tego gło­du. Fu­trza­ne stro­je wi­sia­ły na miesz­kań­cach obo­zo­wi­ska jak na skle­co­nych z pa­ty­ków stra­chach na wró­ble, nie­do­sta­tek je­dze­nia wy­rzeź­bił ich twa­rze głę­biej niż wie­le lat ży­cia w skraj­nie cięż­kich wa­run­kach, ciem­na skó­ra na­bra­ła wo­sko­wa­te­go po­ły­sku, a oczy za­pa­dły się głę­bo­ko. Cha­rak­te­ry­stycz­ne dla tej rasy kły, choć mniej­sze niż u ahe­rów na po­łu­dniu, mia­ły brzyd­ki, żół­ta­wy od­cień. W dro­dze przez obóz Ken­neth na­li­czył tyl­ko ze dwa tu­zi­ny dzie­ci, i to star­szych, a prze­cież po­win­ny ich być set­ki. I żad­ne­go star­ca. Ani jed­ne­go.

Nie za­py­tał o to, bo po co?

Za­pa­mię­tał jesz­cze aher­ską ko­bie­tę, nie­mło­dą już, któ­ra wi­dząc, jak straż­ni­cy do­kar­mia­ją przy­dzie­lo­ne im psy, bo zwie­rzę­ta mu­sia­ły mieć siłę na po­dróż tam i z po­wro­tem, wy­ko­na­ła taki ruch, jak­by chcia­ła rzu­cić się mię­dzy nie i za­wal­czyć o ochła­py na wpół zmro­żo­ne­go tłusz­czu.

Wte­dy po­sta­no­wił, że Wę­zeł Krwi, czy nie, bę­dzie się mieć na bacz­no­ści przed Bo­re­he­dem. Ktoś, kto wziął so­bie na bar­ki taki cię­żar, może zła­mać każ­dą przy­się­gę.

— Wi­dzia­łem, pa­nie po­rucz­ni­ku. Ra­cja.

Bo­re­hed pod­szedł do nich bez­sze­lest­nie i naj­wy­raź­niej usły­szał ostat­nie zda­nie.

— Co wi­dzia­łeś, czło­wie­ku o zim­nym ser­cu?

— Wi­dzia­łem — od­pa­ro­wał bez­czel­nie Fen­lo — jak twoi lu­dzie pa­trzy­li na na­sze psy.

— Ma­cie tłu­ste psy. Cała ro­dzi­na wy­ży­wi­ła­by się jed­nym przez dzie­sięć dni.

— Nie ma dość psów w Stra­ży, by na­kar­mić wszyst­kich w obo­zie.

Sza­man ski­nął gło­wą.

— Praw­da. Po­win­ni te­raz jeść fo­cze mię­so, po­pi­ja­jąc ło­jem wy­to­pio­nym z sa­dła mor­sów i za­gry­za­jąc tłu­sty­mi ry­ba­mi. A żują ka­wał­ki sta­rej skó­ry. Więc le­piej jak naj­szyb­ciej sprawdź­my, co tak roz­gnie­wa­ło An­day’yę.