Każde martwe marzenie

— No pa­trz­cie. Do­brze uło­żo­ny czło­wiek. Siad, wa­ruj, nie rusz. Musi być ła­two ta­ki­mi do­wo­dzić. Nasi wo­jow­ni­cy są przy nich jak sta­do wil­ków przy psach.

Ken­neth zi­gno­ro­wał za­czep­kę, wy­cią­gnął z sań kol­czu­gę i płaszcz, za­ło­żył je i do­pie­ro wte­dy spoj­rzał na Bo­re­he­da.

— I dla­te­go wil­ki gło­du­ją w gó­rach, żrąc ka­mie­nie i szysz­ki, a ty mu­sia­łeś że­brać o na­szą po­moc.

Sza­man wy­szcze­rzył się sze­ro­ko.

— He, he. Czy­li moż­na cię zi­ry­to­wać, czło­wie­ku. Ten tam — wska­zał na Nura — jesz­cze nie­daw­no ką­sał cię po rę­kach i szczał do wody, któ­rą pi­łeś, a te­raz ska­cze tak wy­so­ko, jak mu ka­żesz.

Ofi­cer wzru­szył ra­mio­na­mi. Bo­re­hed albo był bar­dzo do­myśl­ny, albo tra­fił strza­łą wy­pusz­czo­ną na oślep. Nie­waż­ne.

— Dys­cy­pli­na. Cier­pli­wość. Mój urok oso­bi­sty. Wy­bierz, co chcesz. Ale chy­ba nie po to nas tu ścią­gną­łeś, by po­ga­wę­dzić, jak za­ła­twia­my ta­kie rze­czy w Stra­ży, praw­da? — Prze­niósł wzrok na ścia­nę mgły za ple­ca­mi sza­ma­na. — To po­wi­nien być twój pro­blem.

Od­wró­cił się, igno­ru­jąc iro­nicz­ne prych­nię­cie ahe­ra, i ru­szył ku resz­cie sań, po raz ko­lej­ny od­pę­dza­jąc nie­przy­jem­ne my­śli, któ­re gnę­bi­ły go od kil­ku go­dzin. Znaj­do­wa­li się pięć­dzie­siąt mil od gór, co naj­mniej trzy­dzie­ści od brze­gu. Na peł­nym mo­rzu, któ­re o tej po­rze roku po­win­no już tań­czyć swo­bod­nie, uwol­nio­ne od bia­łe­go pan­ce­rza. Jak gru­bą po­kry­wę lodu mają pod sobą? Dzie­sięć stóp? Pięć? Trzy? Czy mniej? Pani Lodu mo­gła opóź­nić odej­ście zimy z tych te­re­nów, ale czy była wy­star­cza­ją­co po­tęż­na, by po­wstrzy­mać Bliź­nię­ta Mórz? Ta para Nie­śmier­tel­nych nie mia­ła zbyt wie­lu wy­znaw­ców w gó­rach, lecz opo­wie­ści o po­tę­dze ich gnie­wu do­cie­ra­ły i do We­ssyr­czy­ków. Z pew­no­ścią to, że ich do­mi­nium nie zo­sta­ło we wła­ści­wym cza­sie uwol­nio­ne spod wła­dzy An­day’yi, mu­sia­ło ich obu­rzyć. Czy jego lu­dzie wła­śnie pa­ko­wa­li się w kon­flikt po­mię­dzy bó­stwa­mi?

Jesz­cze raz rzu­cił okiem na le­żą­cą na lo­dzie chmu­rę. To nie było na­tu­ral­ne zja­wi­sko. Niech to ja­sny szlag! Gdy­by te szczu­rze wy­pierd­ki nie ba­wi­ły się w głu­pie pod­cho­dy, Szó­sta zwi­nę­ła­by obóz i zni­kła z prze­łę­czy, za­nim Bo­re­hed zło­żył im swo­ją pro­po­zy­cję nie do od­rzu­ce­nia.

Po­rucz­nik uśmiech­nął się pod no­sem. No, przy­naj­mniej wia­do­mo już, kto jest od­po­wie­dzial­ny za ba­gno, w któ­rym tkwią.

Cień tego uśmie­chu mu­siał mieć na twa­rzy, gdy pod­cho­dził do zgru­po­wa­nych nie­co z boku sań, któ­ry­mi przy­je­cha­ła dru­ży­na Szczu­rów, bo to Olag-hes-Brend ode­zwał się pierw­szy:

— To nie moja wina. Nie wie­dzia­łem, jak wy­glą­da­ją spra­wy po dru­giej stro­nie prze­łę­czy. Ani że ten cho­ler­ny sza­man zmu­si nas do przy­jaz­du tu­taj.

Ken­neth zbył go mach­nię­ciem ręki.

— Mo­głeś przy­być o świ­cie i prze­ka­zać nam roz­ka­zy, ale ko­niecz­nie chcia­łeś wje­chać do na­sze­go obo­zu peł­nym pę­dem i zro­bić ze straż­ni­ków dur­niów, co? Cze­ka­łeś więc, aż wyj­dzie­my z nor, za­cznie­my szy­ko­wać śnia­da­nie i w ogó­le za­pa­nu­je ogól­ne roz­przę­że­nie. Stra­ci­łeś przez to co naj­mniej dwie go­dzi­ny. I przez to wła­śnie je­ste­śmy tu­taj. Zresz­tą — wzru­szył ra­mio­na­mi — nie będę tra­cił cza­su na szu­ka­nie win­nych. Ale nie po­wo­łuj się na Bo­re­he­da, bo z tego, co wiem, Nora nie uspra­wie­dli­wia swo­ich lu­dzi z po­wo­du nie­wie­dzy. Po­sta­raj się o lep­szą wy­mów­kę, Szczu­rze. Wej­dzie­my w tę mgłę, spraw­dzi­my, co tam jest, i wró­ci­my do domu. Taki jest plan na te­raz. Oczy­wi­ście wszel­kie zmia­ny będą wy­ma­ga­ły im­pro­wi­za­cji, ale dla nas to nic no­we­go. Dla was pew­nie też.

Szczu­ry słu­cha­ły, zbi­te w po­nu­rą gro­mad­kę. Dwa­na­ście par oczu wpa­try­wa­ło się w nie­go ka­mien­nym wzro­kiem, a tyl­ko w spoj­rze­niu One­lii Um­bry po­rucz­nik do­strzegł coś, co chy­ba mógł uznać za odro­bi­nę roz­ba­wie­nia albo za­cie­ka­wie­nia. Zi­gno­ro­wał to. Dziew­czy­nę łą­czy­ła z Szó­stą sza­lo­na wę­drów­ka przez Mrok, za­koń­czo­na wy­do­sta­niem się z nie­go w środ­ku pola bi­twy. Z tego, co pa­mię­tał, nie była wte­dy zbyt po­moc­na. Jej udział ogra­ni­czał się do bez­myśl­ne­go wpa­try­wa­nia się w prze­strzeń i beł­ko­tu, więc miał na­dzie­ję, że przy­naj­mniej te­raz po­tra­fi o sie­bie za­dbać. Dla nie­go bar­dziej li­czy­ły się Szczu­ry.