Trzej muszkieterowie

— O pierwszej nad ranem jeszcze jej tam nie było.

— Ach, mój Boże, co się z nią mogło stać?

— Dowiemy się o tym, możesz być spokojny, nic nie ukryje się przed kardynałem: kardynał wie wszystko.

— A czy Wasza Dostojność przypuszcza, że kardynał raczy mi powiedzieć, co się stało z moją żoną?

— Być może; ale naprzód musisz powiedzieć wszystko, co wiesz o stosunkach twej żony z panią de Chevreuse.

— Wasza Dostojność, nic nie wiem; nigdy jej nie widziałem.

— Kiedy udawałeś się po żonę do Luwru, czy wracaliście od razu do domu?

— Prawie nigdy; zazwyczaj szła jeszcze do handlarzy płótnem, a ja jej towarzyszyłem.

— Ilu było tych handlarzy?

— Dwóch, Wasza Dostojność.

— Gdzie mieszkają?

— Jeden przy ulicy Vaugirard, drugi przy ulicy La Harpe.

— Czy wchodziłeś z nią razem?

— Nigdy, Wasza Dostojność, czekałem przy bramie.

— Pod jakim pozorem wchodziła tam sama?

— Nic mi nie mówiła; kazała mi czekać i ja czekałem.

— Jesteś wyrozumiałym mężem, mój drogi panie Bonacieux! — rzekł kardynał.

“Nazywa mnie drogim panem — rzekł do siebie kramarz. — Do licha, sprawy przybierają dobry obrót”.

— Czy rozpoznałbyś te bramy?

— Tak.

— Czy znasz ich numery?

— Tak.

— Jakież to numery?

— Numer 25 przy ulicy Vaugirard i numer 75 przy ulicy La Harpe.

— Dobrze — rzekł kardynał.

Mówiąc te słowa wziął do ręki srebrny dzwonek i zadzwonił; wszedł oficer.

— Idź — powiedział półgłosem — i znajdź mi Rocheforta; niech zjawi się tu natychmiast.

— Hrabia czeka właśnie i prosi, by Wasza Eminencja przyjął go zaraz.

— Niech więc wejdzie — rzekł żywo Richelieu.

Oficer wybiegł z pokoju z największym pośpiechem: rozkazy kardynała wypełniano błyskawicznie.

— Wasza Eminencja! — powtórzył szeptem Bonacieux tocząc dokoła błędnym wzrokiem.

Nie minęło pięć sekund od wyjścia oficera, kiedy drzwi się otworzyły i do gabinetu weszła nowa osoba.

— To on! — zawołał Bonacieux.

— Kto taki? — zapytał kardynał.

— Ten, co mi porwał żonę.

Kardynał zadzwonił po raz wtóry. Zjawił się oficer.

— Oddaj tego człowieka w ręce strażników. Niech czeka, aż go wezwę do siebie.

— Nie, Wasza Dostojność, nie, to nie on! — zawołał Bonacieux — omyliłem się; to kto inny i wcale go nie przypomina. Ten pan jest zacnym człowiekiem!

— Zabierz mi tego głupca! — rzekł kardynał.

Oficer wziął pana Bonacieux za ramiona i wyprowadził do przedpokoju, gdzie czekali na niego strażnicy.

Nowo przybyły niecierpliwie wodził oczami za kramarzem, póki go nie wyprowadzono. Ledwie drzwi się zamknęły, powiedział zbliżając się do kardynała:

— Widzieli się.

— Kto? — zapytał Jego Eminencja.

— Ona i on.

— Królowa i książę! — zawołał Richelieu. — Gdzie?

— W Luwrze.

— Jesteś pan tego pewien?

— Tak jest.

— Kto ci to powiedział?

— Pani de Lannoy[*], która, jak o tym wie Jego Eminencja, jest mu oddana całą duszą.

— Dlaczego nie powiedziała o tym wcześniej?

— Czy to przez przypadek, czy z braku zaufania królowa kazała pani de Surgis[*] spać w swoim pokoju i przez cały dzień nie rozstawały się obie.

— Jesteśmy więc pobici. Spróbujmy wziąć odwet.

— Dopomogę ze wszystkich sił, Jego Eminencja może być tego pewien.

— Jak się odbyło spotkanie?

— W pół godziny po północy królowa była ze swymi damami...

— Gdzie?

— W sypialni...

— Tak.

— Gdy wręczono jej chusteczkę przyniesioną przez bieliźniarkę...

— Co dalej?

— Królowa okazała wielkie wzruszenie i choć miała róż na twarzy, bardzo przybladła.

— Dalej! Dalej!

— Wstała jednak i rzekła niepewnym głosem: “Moje panie, poczekajcie tu, za dziesięć minut wrócę”. Otworzyła drzwi do alkowy, po czym wyszła.

— Dlaczego pani de Lannoy nie uprzedziła cię natychmiast?

— Nie wiedziała jeszcze nic pewnego; zresztą królowa powiedziała: “Moje panie, zaczekajcie na mnie”; a ona nie śmiała nie usłuchać królowej.

— Jak długo królowa była nieobecna?

— Trzy kwadranse.

— Żadna z dam jej nie towarzyszyła?

— Tylko doña Estefana.