Szpital kosmiczny

— Sądzę, że najlepiej będzie zacząć od początku — powiedział doktor Conway, usiłując nie gapić się na mieniące się wszystkimi kolorami, nie całkiem jeszcze zanikłe skrzydła swego nowego asystenta. — Od izby przyjęć, gdzie załatwia się sprawy związane z przybyciem pacjentów.

Conway chwilę czekał na ewentualne uwagi tamtego, żwawo jednak maszerując w wymienionym kierunku. Starał się wyprzedzać swego towarzysza. Nie chciał go w ten sposób urazić, ale po prostu bał się zrobić mu krzywdę, co mogłoby się stać, gdyby przysunął się bliżej.

Nowy asystent był przedstawicielem klasy GLNO — sześcionożnym, zewnątrzszkieletowym, przypominającym owada przybyszem z planety Cinruss. Grawitacja na tej planecie wynosiła niespełna jedną dwunastą ciążenia ziemskiego, co spowodowało, że owady urosły do takich rozmiarów i stały się grupą dominującą. Z tego powodu jednak przybysz musiał się zaopatrzyć aż w dwa degrawitatory, by zneutralizować ciążenie w szpitalu, które inaczej rozgniotłoby go o podłogę. Jeden aparat zupełnie by do tego wystarczył, ale Conway nie obwiniał swego asystenta o to, że chciał się czuć bezpiecznie. Był to osobnik niewiarygodnie kruchy, wrzecionowatego kształtu i niezgrabny, a nazywał się doktor Prilicla.

Prilicla odbył już staż w szpitalach planetarnych i mniejszych zakładach wielośrodowiskowych, nie był więc zupełnie zielony, co zakomunikowano Conwayowi. Ale wobec rozmiarów i skomplikowanej struktury Szpitala musiał się czuć zagubiony. Conway miał być przez jakiś czas jego przewodnikiem i nauczycielem, po czym, kiedy skończy mu się aktualny przydział do pediatrii, przekazać obowiązki Prilicli. Najwyraźniej dyrektor Szpitala uważał, że przedstawiciele ras żyjących w niskim ciążeniu, ogromnie wrażliwi i o subtelnym dotyku, wyjątkowo nadają się do opieki i właściwego traktowania co bardziej delikatnych embrionów istot pozaziemskich.

To byłby dobry pomysł, pomyślał Conway, szybko ustawiając się pomiędzy Priliclą a stażystą z Tralthanu prącym przed siebie na sześciu słoniowatych nogach, gdyby osobniki przystosowane do niskiego ciążenia mogły przeżyć kontakt z masywniejszymi i bardziej niezgrabnymi współpracownikami.

— Rozumie pan — powiedział Conway, pokazując asystentowi drogę do izby przyjęć — że już zapisanie niektórych pacjentów samo w sobie jest problemem. Z mniejszymi osobnikami nie jest tak źle, ale jeśli jest to Tralthańczyk lub dwunastometrowy AUGL z Chalderescola… — Urwał nagle. — Oto jesteśmy — dodał.

Przez szeroki, przezroczysty fragment ściany widać było pomieszczenie, w którym znajdowały się trzy potężne biurka, choć obecnie zajęte było tylko jedno. Siedzący za nim osobnik był Nidiańczykiem, błyskające zaś światełka wskaźników dowodziły, że dopiero co połączył się ze statkiem zbliżającym się do Szpitala.

— Proszę posłuchać… — rzekł Conway.

— Pańskie dane — zażądał czerwony niedźwiadek typowym dla tej rasy warkliwym staccato, które autotranslator Conwaya przekazał w postaci beznamiętnych słów w jego ojczystym języku, aparat Prilicli zaś — w cinrusskim.