Nefrytowy Tron [Throne of Jade - pl]

Pierwszy prawdziwy kryzys wybuchł, gdy zaczęli skręcać na wschód, obok Cape Palmas, i ruszyli ku Cape Coast. Laurence drzemał na smoczym pokładzie w cieniu Temeraire’a, który chronił go przed słońcem. Sam nie widział, co się stało, lecz obudził go głośny łomot i nagle krzyki, a gdy szybko wstał, zobaczył krąg ludzi. Martin trzymał za ramię Blythe’a, zastępcę zbrojmistrza, jeden z oficerów Rileya, starszy midszypmen, leżał jak długi na pokładzie, a lord Purbeck krzyczał z rufówki:

— Zakuj go w kajdany, Cornell, natychmiast.

Temeraire uniósł łeb i zaryczał: na szczęście nie wzniecił boskiego wiatru, lecz i tak ryk był na tyle głośny, że zebrani się cofnęli, a twarze wielu pobladły.

— Nikt nie będzie wsadzał do więzienia członków mojej załogi — warknął rozgniewany Temeraire, machając ogonem; uniósł się i rozłożył skrzydła, a cały okręt zadrżał: wiał wiatr od wybrzeża Sahary, za trawersem, żagle ustawiono maksymalnie ostro, by utrzymać kurs na południowy wschód, i smocze skrzydła zadziałały jak niezależny i przeciwny żagiel.

— Temeraire! Uspokój się, natychmiast! Słyszysz? — rzucił ostro Laurence. Nigdy wcześniej tak się do niego nie odezwał, nawet podczas pierwszych tygodni jego życia, więc zaskoczony Temeraire opadł na pokład i instynktownie złożył skrzydła.

— Purbeck, ja się zajmę swoimi ludźmi, jeśli łaska. Podoficer, stać. — Laurence szybko wydawał rozkazy, aby zapobiec dalszemu biegowi wypadków i nie dopuścić do otwartej walki między marynarzami i awiatorami. — Panie Ferris — powiedział — proszę zabrać Blythe’a pod pokład i zamknąć.

— Tak jest, sir — powiedział Ferris, który już się przeciskał przez tłum. Otoczony przez awiatorów, rozbijał ciasne grupki rozwścieczonych ludzi, zanim dotarł do Blythe’a.

Obserwując całą scenę, Laurence dodał głośno:

— Panie Martin, natychmiast do mojej kajuty. Reszta wracać do pracy. Panie Keynes, do mnie.

Stał nieruchomo przez chwilę, ale był usatysfakcjonowany: niebezpieczeństwo zostało zażegnane. Odwrócił się od relingu, wierząc, że tłum zachowa normalną dyscyplinę i się rozejdzie. Temeraire leżał płasko na pokładzie i spoglądał na niego z nieszczęśliwą miną. Laurence wyciągnął rękę i wzdrygnął się, gdy Temeraire się odsunął: niezbyt daleko, ale zdecydowanie.

— Wybacz mi — powiedział Laurence przez ściśnięte gardło i opuścił ramię. — Temeraire — dodał i umilkł. Nie wiedział, co powiedzieć. Nie mógł pozwolić, aby Temeraire tak się zachowywał, bo mógł naprawdę uszkodzić okręt, a poza tym gdyby coś takiego się powtarzało, załoga bałaby się wykonywać swoją pracę. — Nie zrobiłeś sobie krzywdy? — zapytał, kiedy nadszedł Keynes.

— Nie — odparł bardzo cicho Temeraire. — Nic mi nie jest. W milczeniu pozwolił się zbadać, a Keynes oznajmił, że wysiłek w niczym mu nie zaszkodził.

— Muszę teraz rozmówić się z Martinem — oświadczył Laurence, wciąż strapiony.

Kiedy Temeraire nie odpowiedział, a jedynie zwinął się w kłębek na pokładzie ze skrzydłami złożonymi wokół głowy, Laurence zszedł na dół.

W kabinie było duszno i ciepło, pomimo otwartych okien, co ani trochę nie poprawiło nastroju Laurence’a. Martin chodził nerwowo po kajucie. Wyglądał niechlujnie, w workowatych łachach odpowiednich dla ciepłego klimatu, z dwudniowym zarostem na zarumienionej obecnie twarzy, ze zbyt długimi, opadającymi na oczy włosami. Nie zorientował się, jak bardzo rozgniewany jest Laurence, i zaczął od razu mówić.

— Bardzo mi przykro. To moja wina. Nie powinienem był się w ogóle odzywać — powiedział, gdy Laurence pokuśtykał do fotela i ciężko usiadł. — Nie możesz ukarać Blythe’a, Laurence.

Laurence przywykł już do bezpośredniego sposobu bycia awiatorów i normalnie tolerowałby taką poufałość, lecz postępowanie Martina w tej sytuacji zakrawało na bezczelność, tak więc wyprostował się na fotelu i oburzony spojrzał na niego. Martin pobladł, przełknął ślinę i dodał pospiesznie:

— To znaczy, kapitanie, sir.

— Zrobię wszystko, co w mojej mocy, aby utrzymać porządek wśród załogi, panie Martin, bo wygląda na to, że jest to bardziej potrzebne, niż myślałem — powiedział Laurence, z trudem panując nad głosem, bo naprawdę był wściekły. — Proszę mi powiedzieć, co się stało.

— Ja nie chciałem — powiedział przygaszony Martin. — Ten Reynolds przez cały tydzień robił różne uwagi i Ferris oznajmił nam, żebyśmy go ignorowali, ale kiedy przechodziłem, on powiedział…

— Daruj sobie bajeczki o złym niedźwiedziu — przerwał mu Laurence. — Co zrobiłeś?

— Och… — Martin się zaczerwienił. — Powiedziałem tylko… No, zrewanżowałem mu się czymś, czego raczej nie powinienem powtarzać, a wtedy on… — Martin zamilkł, jakby nie wiedział, jak ma dokończyć opowieść, nie oskarżając ponownie Reynoldsa, po czym dodał nieporadnie: — W każdym razie, sir, miał właśnie rzucić mi wyzwanie i wtedy Blythe powalił go na pokład. Zrobił to, bo wiedział, że ja nie mogę walczyć, i nie chciał patrzeć, jak będę musiał odmawiać na oczach marynarzy. Naprawdę, sir, to moja wina, nie jego.