Panowie i damy [Lords and Ladies - pl]

Jason Ogg przebudził się i natychmiast tego pożałował. Postawmy sprawę jasno. Wielu próbowało opisać uczucie kaca. W tym celu często wykorzystywany jest motyw tańczących słoni i podobne elementy. Jednak takie opisy nigdy nie skutkują. Zawsze trącą jakimś ho, ho, posłuchajcie tylko, chłopcy, ho, ho, prawdziwy kacowy macho, ho, ho, gospodarzu, jeszcze dziewiętnaście kufli piwa, wiecie chłopaki, wczoraj przyrządziliśmy taką mieszankę, że ho, ho…

W każdym razie nie da się opisać kaca po jabłkowniku. Najlepszy fragment to uczucie, że zęby rozpuściły się i rozsmarowały po języku.

Po długiej chwili kowal usiadł i otworzył oczy[22].

Ubranie miał mokre od rosy, a głowę pełną smug cienia i szeptów.

Popatrzył na kamienie.

Dojrzał dzban po jabłkowniku leżący wśród wrzosów. Po chwili sięgnął po niego i potrząsnął na próbę. Dzban był pusty.

Jason butem trącił Woźnicę w żebra.

— Zbudź się, ofermo. Leżeliśmy tu całą noc. Jeden po drugim tancerze morrisa dokonywali krótkiej, ale bolesnej podróży do świadomości.

— Jak dziś wrócę do domu, oberwę kijem od naszej Evy — jęknął Woźnica.

— Może nie — pocieszył go Dekarz, który na czworakach szukał swojego kapelusza. — Może kiedy trafisz do domu, okaże się, że wyszła za kogoś innego.

— Może minęło już sto lat — westchnął z nadzieją Woźnica.

— Niech to licho; mam nadzieję, że tak. — Tkacz rozpromienił się nagle. — Zainwestowałem siedem pennów w Banku Oszczędnościowym w Ohulan. Zostanę milionerem na procencie skomplikowanym. Będę bogaty jak Kreozot.

— Co to za Kreozot? — zdziwił się Dekarz.

— Sławny bogaty gnojek — wyjaśnił Piekarz, wyławiając z kałuży swój but. — Zagraniczny.

— Czy to nie ten, co to zmieniał w złoto wszystko, czego się dotknął? — zapytał Woźnica.

— Nie, tamten to ktoś inny. Jakiś król czy ktoś taki. Takie rzeczy przytrafiają się w obcych stronach. W jednej chwili jesteś zdrów jak rydz, w następnej wszystko, czego dotkniesz, zmienia się w złoto. Jego to wręcz prześladowało.

Woźnica zdziwił się bardzo.

— Jak sobie radził, kiedy musiał…

— Niech to będzie dla ciebie lekcją, młody Woźnico — rzekł Piekarz. — Zostań tutaj, gdzie ludzie są rozsądni, a nie włócz się po zagranicach, gdzie nagle może wpaść ci w ręce wielka fortuna i nie będziesz miał jej na co wydać.

— Przespaliśmy tu całą noc — przypomniał niepewnie Jason. — To niebezpieczne, nie ma co.

— Szczera prawda, Ogg — przyznał Woźnica. — Mam wrażenie, że coś poszło do toalety w moim uchu.

— Mówiłem o tym, że dziwne rzeczy mogą przyjść człowiekowi do głowy.

— Właśnie o to mi chodzi.

Jason zamrugał. Był pewien, że śnił. Pamiętał sny. Nie pamiętał tylko, o czym były. Ale wciąż pozostało wrażenie głosów przemawiających mu w głowie, zbyt odległych, by je zrozumieć.

— Co tam — mruknął, wstając przy trzeciej próbie. — Pewnie nic złego się nie stało. Wracajmy do domu, sprawdzimy, które mamy stulecie.

— A właściwie które mamy stulecie? — zapytał Dekarz.

— Wiek Nietoperza, tak? — upewnił się Piekarz.

— Może już nie — mruknął Woźnica z nadzieją.

Okazało się, że istotnie trwa Wiek Nietoperza. W Lancre rzadko przydawały się jednostki czasu krótsze niż godzina albo dłuższe niż rok, ale ludzie wieszali wokół rynku sznury chorągiewek, a spora grupa wznosiła słup. Ktoś przybijał bardzo marnie odmalowane podobizny Verence’a i Magrat z podpisem: „Nieh Bogowie Bogosławią Ich Wysokości”.

Nie zamieniając ani słowa więcej, tancerze morrisa rozdzielili się i podążyli swoimi drogami.