Panowie i damy [Lords and Ladies - pl]

Woźnica zadął w róg.

— Co jest? — Ridcully wychylił się przez okno.

— Trollowy most.

— O żeż…

Po chwili spod mostu dobiegły grzmiące dźwięki i przez balustradę wgramolił się troll. Jak na trolla, miał na sobie nadmiar odzieży: oprócz ustawowej przepaski biodrowej, nosił też hełm. Co prawda hełm był przeznaczony dla ludzkiej głowy, a na o wiele większej głowie trolla utrzymywał się z pomocą sznurka, ale określenie „nosił” mniej więcej oddaje sytuację.

— Co się dzieje? — Kwestor obudził się nagle.

— Na moście stoi troll — wyjaśnił Ridcully. — Ale stoi pod hełmem, więc chyba występuje oficjalnie. Na pewno będzie miał poważne kłopoty, jeśli kogoś zje[21]. Raczej nie ma się czym martwić.

Kwestor zachichotał, bo dotarł właśnie do krzywej wznoszącej tej kolejki górskiej, jaką podróżował obecnie jego umysł.

Głowa trolla pojawiła się w okienku dyliżansu.

— Dzień dobry waszym miłościom — powiedział. — Kontrola celna.

— Dawno już nie ćwiczyłem — paplał radośnie kwestor. — Owszem, w dzień Duchowego Ciasta kulaliśmy do celu gotowane jajka, ale…

— Chodzi o to — przerwał mu troll — czy wieziecie jakieś piwo, wódki, wina, inne napoje alkoholowe, zioła halucynogenne albo książki o treści lubieżnej bądź rozwiązłej.

Ridcully odciągnął kwestora od okienka.

— Nie — zapewnił.

— Nie?

— Nie.

— Na pewno?

— Tak.

— A chcecie trochę?

— Nie mamy nawet — zawołał kwestor, mimo wysiłków nadrektora, żeby usiąść mu na głowie — żadnych koziołków.

Są ludzie, którzy zagwiżdżą YankeeDoodle w zatłoczonym barze w Atlancie. Ale nawet tacy ludzie uznaliby za nietaktowne wspominanie o koziołkach w obecności trolla.

Wyraz jego twarzy zmienił się powoli, jakby połowa góry ulegała lodowcowej erozji. Myślak usiłował schować się pod siedzenie.

— Więc może pobrykamy sobie dalej, dobrze? — Głos kwestora dobiegał teraz nieco przytłumiony.

— On nie chciał — zapewnił szybko nadrektor. — Suszona żaba przez niego przemawia.

— Nie chcesz mnie zjeść — oświadczył kwestor. — Wolisz mojego brata, który jest o wiele mfmfph mfmfph…

— No tak — rzekł grzmiąco troll. — Wydaje mi się… — W tym momencie zauważył Casanundę. — Och nie! — zawołał. — Przemyt krasnoludów, co?

— Nie bądź śmieszny — uspokajał go Ridcully. — Nie ma czegoś takiego jak przemyt krasnoludów.

— Nie? To niby co tam macie?

— Jestem olbrzymem — wyjaśnił Casanunda.

— Olbrzymy są o wiele większe.

— Chorowałem.

Troll był zakłopotany. Dla jego gatunku takie procesy myślowe wymagały zwykle doktoratu. Ale wyraźnie szukał kłopotów. I znalazł je na dachu powozu, gdzie opalał się bibliotekarz.

— Co jest w tym worku na górze?

— To nie jest worek. To bibliotekarz. Troll dźgnął paluchem masę rudej sierści.

— Uuk…

— Co? Jakiś małpiszon?

— Uuuk?

Kilka minut później podróżni wychylili się przez balustradę, spoglądając w zadumie na płynącą daleko w dole rzekę.

— Często się to zdarza? — spytał Casanunda.

— Ostatnio coraz rzadziej — odparł Ridcully. — To tak jak… Jakie to słowo, Stibbons? Takie rozmnażanie się i przekazywanie różnych rzeczy dzieciakom?

— Ewolucja — wyjaśnił Myślak. Fale wciąż chlupotały o brzegi.

— Właśnie. Na przykład mój ojciec miał kamizelkę haftowaną w pawie, zostawił mija i teraz jest moja. Nazywają to dziedziczeniem…

— Nie, wcale nie… — zaczął Myślak bez nadziei, że Ridcully go wysłucha.

— W każdym razie u nas w domu już prawie wszyscy wiedzą, jaka jest różnica między małpą a małpiszonem. Ewolucja, tak jest. Trudno się rozmnażać, kiedy człowieka boli głowa, bo stuka nią o chodnik.

Fale się wygładziły.

— Myślicie, że trolle umieją pływać? — zainteresował się Casanunda.

— Nie. Idą na dno i ruszają do brzegu pieszo. — Ridcully odwrócił się i oparł łokcie o balustradę. — Wiecie, to miejsce budzi wspomnienia. Rzeka Lancre… Żyją tu pstrągi, które mogą odgryźć rękę.

— Nie tylko pstrągi — zauważył Myślak, obserwując wynurzający się z wody hełm.

— A wyżej w górach są przejrzyste jeziorka — mówił dalej Ridcully. — Pełne… pełne… przejrzystości i różnych innych. Można się kąpać nago i nikt nie zobaczy. I podmokłe łąki pełne… wody, rozumiecie, i kwiatów, i takich tam. — Westchnął. — Właśnie na tym moście powiedziała mi, że…

— Wydostał się na brzeg — oznajmił Myślak. Troll nie poruszał się zbyt szybko, ponieważ bibliotekarz nonszalancko wyważał z balustrady duży kamień.