Panowie i damy [Lords and Ladies - pl]

To oczywiście kolejna sprawa: według norm krasnoludów, niania Ogg była zaledwie nastolatką.

— La, sir — powiedziała więc i klepnęła go przyjaźnie, od czego zadzwoniło mu w uszach. — Wiesz, jak zawrócić w głowie prostej wiejskiej dziewczynie, nie ma co!

Casanunda podniósł się i z zadowoleniem poprawił perukę.

— Lubię dziewczęta z temperamentem — oświadczył. — A może byśmy urządzili małe tete-a-tete, kiedy to wszystko się skończy?

Niania Ogg znieruchomiała na moment. Jej kosmopolityczne opanowanie języków nagle ją opuściło.

— Przepraszam na chwilę — rzuciła.

Odstawiła kieliszek na głowę Casanundy i ruszyła przez tłum, aż dostrzegła odpowiednio wyglądającą księżną. Szturchnęła ją w okolice turniury.

— Hej, wasza miłość, co to jest tate tat?

— Słucham?

— Tate tat? To się robi w ubraniu czy jak?

— To oznacza intymne spotkanie, moja dobra kobieto.

— I to wszystko? Aha. Tak.

Niania przecisnęła się z powrotem do wibrującego niecierpliwością krasnoluda.

— Wchodzę w to — oznajmiła.

— Pomyślałem, że moglibyśmy zjeść razem kolację, tylko pani i ja — zaproponował Casanunda. — Może w którejś tawernie?

Nigdy jeszcze w długiej historii niani Ogg romansów nikt nie zabrał jej na kolację. Zaloty pamiętała raczej z powodu ilości niż jakości.

— Dobra. — Tyle tylko zdołała wykrztusić.

— Wymknij się swojej opiekunce i spotkajmy się o szóstej. Niania zerknęła na babcię Weatherwax, która obserwowała ich z dezaprobatą.

— Ona nie jest moją… — zaczęła.

I wtedy przyszło jej do głowy, że Casanunda nie mógł naprawdę wziąć babci za jej przyzwoitkę. Komplementy i pochlebstwa także stanowiły bardzo niewielką składową zalotów u niani Ogg.

— Dobrze — zgodziła się zatem.

— A teraz przejdę się wśród gości, żeby ludzie nie zaczęli plotkować i nie zaszkodzili twej reputacji — dodał jeszcze Casanunda, pochylił się i ucałował dłoń niani.

Otworzyła usta. Nikt dotąd nie całował jej w rękę i nikt nie przejmował się jej reputacją — a już najmniej ze wszystkich sama niania.

Kiedy drugi największy kochanek świata oddalił się, by zaczepić jakąś hrabinę, babcia Weatherwax — która obserwowała ich z dyskretnej odległości[26] — teraz się zbliżyła.

— Nie masz nawet moralności kota, Gytho — powiedziała przyjaznym tonem.

— Przestań, Esme. Wiesz, że to nieprawda.

— No dobrze. Masz więc moralność kota.

— Tak już lepiej.

Niania Ogg przygładziła swą masę siwych loków. Zastanawiała się, czy zdąży zajrzeć do domu i włożyć gorset.

— Musimy być czujne, Gytho.

— Tak, tak.

— Nie można pozwolić, żeby inne sprawy zawróciły nam w głowach.

— Nie, nie.

— Nie słuchasz, co mówię, prawda?

— Co?

— Mogłabyś przynajmniej sprawdzić, dlaczego nie ma tu Magrat.

— Dobrze.

Rozmarzona niania Ogg odeszła.

Babcia Weatherwax odwróciła się…

…Powinna zabrzmieć muzyka skrzypiec. Gwar rozmów powinien przycichnąć, a tłum rozstąpić się całkiem naturalnie i otworzyć ścieżkę pomiędzy nią a Ridcullym.

Powinny zabrzmieć skrzypce. W każdym razie coś powinno się stać.

Za to nie powinno być bibliotekarza, który w drodze do bufetu przypadkiem nadepnął jej dłonią na nogę, ale tak właśnie się zdarzyło.

Właściwie go nie zauważyła.

— Esme? — powiedział Ridcully.

— Mustrum? — powiedziała babcia Weatherwax. Podbiegła niania Ogg.

— Esme, spotkałam Millie Chillumi. Ona mówi… Ostry łokieć babci odebrał jej oddech. Niania dopiero teraz zauważyła całą scenę.

— Oj — powiedziała. — Jak tylko… Ja tylko… Ja lepiej sobie pójdę…

Spojrzenia spotkały się…

Bibliotekarz przeszedł znowu, niosąc całą tacę owoców. Babcia Weatherwax nie zwróciła na niego uwagi.

Kwestor, obecnie w punkcie pośrednim swego cyklu, stuknął Ridcully’ego w ramię.

— Muszę powiedzieć, nadrektorze, że te przepiórcze jaja są wręcz…

— ZNIKAJ! Panie Stibbons, niech pan znajdzie pigułki z żaby i proszę trzymać noże z dala od niego. Spojrzenia spotkały się znowu.

— Coś podobnego — odezwała się babcia, mniej więcej po roku.

— To czarodziejski wieczór — powiedział Ridcully.

— Tak. Tego się właśnie obawiam.

— To naprawdę ty?

— To naprawdę ja — przyznała babcia.

— Nic się nie zmieniłaś, Esme.

— W takim razie ty też nie. Nadal jesteś obrzydliwym kłamcą, Mustrumie Ridcully.

Ruszyli ku sobie. Bibliotekarz przemaszerował między nimi z tacą wypełnioną bezami. Z tyłu Myślak Stibbons pełzał po podłodze, zbierając rozsypane pigułki z suszonej żaby.

— Coś podobnego — westchnął Ridcully.

— Nie do wiary.

— Świat jest mały.