Panowie i damy [Lords and Ladies - pl]

Magrat przebiegła do jego pokoju i zastukała.

Czego się wstydzić? Przecież od jutra będzie to także jej pokój… Nacisnęła klamkę i nie całkiem pewna, czy postępuje słusznie, weszła do środka.

Trudno powiedzieć, żeby komnaty na zamku należały do kogokolwiek. Miały zbyt wielu mieszkańców w ciągu minionych wieków. Sama ich atmosfera przypominała ściany z rojami dziurek po pinezkach, gdzie studenci ostatnich lat przyczepiali plakaty dawno nieistniejących zespołów. Na takich murach można wycisnąć własną osobowość — one wyciskały mocniej.

Dla Magrat wejście do męskiej sypialni było wyczynem godnym podróżnika, który wkracza na obszar mapy podpisany „Tu żyją Smoki[23] „. Pokój okazał się nie całkiem taki, jaki być powinien. Verence poznał koncepcję sypialni w dość późnym okresie życia. Kiedy był mały, cała jego rodzina sypiała na sianie na strychu. Jako uczeń w Gildii Trefnisiów sypiał na pryczy w długiej sali, wspólnie z innymi smutnymi, załamanymi młodymi ludźmi. Kiedy już został pełnoprawnym błaznem, sypiał — zgodnie z tradycją — zwinięty w kłębek przed drzwiami sypialni swego pana. I nagle — o wiele później niż zwykle się to ludziom zdarza — miał szansę odkryć zalety miękkiego materaca.

A teraz Magrat poznała jego wielką tajemnicę: odkrycie się nie sprawdziło.

W pokoju stało Wielkie Łoże Lancre, gdzie podobno mogło się wyspać tuzin osób, choć w jakich okolicznościach i dlaczego miałoby się to okazać konieczne, historia nie wspominała. Było wielkie i zrobione z dębowego drewna.

Było też całkiem wyraźnie nieużywane.

Magrat podniosła kołdrę i wyczuła zapach krochmalonego płótna — zapach niczym niezakłócony, jakby nikt nie ruszał pościeli. Rozejrzała się. Oczy jej błysnęły, gdy dostrzegła niewielką martwą naturę przy drzwiach: złożoną nocną koszulę, lichtarz i małą poduszeczkę.

W opinii Verence’a korona zmieniała tylko jedno: po której stronie drzwi się sypia.

Bogowie!… Zawsze spał przed drzwiami swego pana. A teraz, jako król, sypia przed drzwiami do swego królestwa.

Magrat poczuła, że łzy stają jej w oczach.

Jak można nie kochać kogoś tak cudownego…

Zafascynowana i świadoma, że znalazła się w miejscu, gdzie formalnie rzecz biorąc być jej nie powinno, wyczyściła nos i podjęła dalsze badania. Stos odzieży przy łóżku sugerował, że Verence perfekcyjnie opanował sztukę wieszania ubrań w formie praktykowanej przez połowę populacji świata, i że miał podobne kłopoty ze złożonymi manewrami topologicznymi, niezbędnymi do wywracania skarpet na właściwą stronę.

Przy ścianie stała malutka toaletka i lustro. Wciśnięty pod ramę tkwił zasuszony, wyblakły kwiatek, który Magrat wydał się całkiem podobny do tych, jakie zwykle nosiła we włosach.

Nie powinna szukać dalej. Potem sama to przyznawała. Ale w tej chwili nie umiała się powstrzymać.

Pośrodku blatu stała nieduża drewniana misa wypełniona drobnymi monetami, kawałkami sznurka i zwykłą zawartością opróżnianych wieczorem kieszeni.

I złożona kartka papieru. Mocno poskładana, jakby leżała w kieszeni przez dłuższy czas.

Magrat sięgnęła po nią i rozwinęła.