Panowie i damy [Lords and Ladies - pl]

Magrat wciągnęła szlafrok i podeszła do okna. Mogła stąd wyjrzeć za mury, aż na rynek, już teraz pełen ludzi. I tak wypadał dzisiaj dzień targowy, ale ludzie ustawiali ławy, a z boku stał już ozdobiony wstążkami słup. Zauważyła nawet kilka krasnoludów i trolli, uprzejmie trzymających się z dala od siebie.

— Jakaś małpa przeszła właśnie przez rynek… — zdziwiła się Magrat.

— Cały świat przybywa do Lancre — oświadczyła Millie, która raz w życiu wyprawiła się aż do Kromki.

Magrat spostrzegła w oddali portret swój i swego narzeczonego.

— To głupie — mruknęła do siebie, ale Millie usłyszała ją i była zaszokowana.

— O co może pani chodzić, psze pani? Magrat odwróciła się.

— O to wszystko! To dla mnie! Millie cofnęła się, nagle wystraszona.

— Jestem przecież zwykłą Magrat Garlick! Królowie powinni się żenić z księżniczkami, hrabiankami! Z takimi, które są przyzwyczajone! Nie chcę, żeby ludzie wiwatowali tylko dlatego, że przejeżdżam w karocy! A już zwłaszcza nie ci, których znam przez całe życie! To wszystko… — Nerwowym gestem objęła znienawidzoną garderobę, wielkie łoże z baldachimem, przebieralnię pełną sztywnych i kosztownych sukien. — To wszystko się dla mnie nie nadaje! To dobre dla… dla jakiegoś symbolu! Kiedy byłaś mała, bawiłaś się wycinankami? No wiesz, tymi figurkami. Wycinało się lalkę i zakładało na nią wycinane ubrania. Mogła się stać, kim tylko zechciałaś. To właśnie ja! Całkiem jak… jak u pszczół! Zmieniają mnie w królową, czy mi się to podoba, czy nie! To właśnie się ze mną teraz dzieje!

— Jestem pewna, że król kupił pani te wszystkie śliczne suknie, ponieważ…

— Nie chodzi tylko o suknie. Chodzi o ludzi, którzy będą krzyczeli „hurra”, kiedy… kiedy ktokolwiek przejedzie w karocy.

— Ale to pani pokochała króla, psze pani — przypomniała mężnie Millie.

Magrat zawahała się. Właściwie nigdy nie analizowała swoich uczuć.

— Nie — rzekła w końcu. — Wtedy nie był jeszcze królem. Nikt nie wiedział, że zostanie królem. Był tylko smutnym, miłym człowiekiem w czapce z dzwonkami. Nikt nie zwracał na niego uwagi.

Millie cofnęła się jeszcze o krok.

— To na pewno nerwy, psze pani — wykrztusiła. — Wszyscy się denerwują przed własnym ślubem. Czy mam… czy mam przynieść ziołowej…

— Nie jestem nerwowa! I sama mogę sobie zaparzyć ziołową herbatę, jeśli akurat przyjdzie mi na nią ochota!

— Kucharki są bardzo czułe na punkcie tego, kto zagląda do ich ogródków ziołowych, psze pani.

— Widziałam te zioła! Tylko przywiędła szałwia i pożółkła pietruszka! Jeśli nie można czegoś wetknąć kurczakowi w tyłek, ona nie uważa tego za zioło! Poza tym… kto niby jest królową w tej okolicy?

— Myślałam, że nie chce pani być, psze pani — odparła Millie.

Magrat spojrzała na nią. Przez chwilę sprawiała wrażenie, jakby sprzeczała się sama ze sobą.

Millie nie była zapewne najlepiej poinformowaną dziewczyną na świecie, ale z pewnością nie była głupia. Rzuciła się do drzwi i zamknęła je za sobą akurat w chwili, kiedy taca ze śniadaniem uderzyła o ścianę.