Kwestia honoru [Field of Dishonor - pl]

— O co?

— Nie chciała mi powiedzieć. Wydusiłam z niej tylko, że zrozumiem, kiedy przyjdzie moja kolej. — Honor wzruszyła ramionami i dodała ze złośliwym uśmieszkiem. — W naszym wypadku naturalnie może zrobić wyjątek, biorąc pod uwagę, jak w najbliższej przyszłości będą wyglądały nasze harmonogramy zajęć.

— Zrobiła — poprawił ją cicho Paul i uśmiechnął się, widząc, jak jej brwi wędrują w górę. — Powiedziała, że kiedy ją następnym razem odwiedzimy, zabierze się za nas z probówkami. Podobno ma to coś wspólnego z niechęcią do marnowania wysokogatunkowej spermy.

Honor wytrzeszczyła oczy, nie mogąc przez moment wykrztusić słowa — nie zdawała sobie sprawy, że jej rodzicielka aż tak dalece zaaprobowała Paula.

— Myślę, że to doskonały pomysł — powiedziała cicho, ściskając jego dłoń.

A potem pocałowała go, ignorując dyplomatów, i dodała, uśmiechając się złośliwie:

— Gdy wrócę, pogadamy o tym marnowaniu wysokogatunkowej spermy!

Promień ściągający doprowadził kuter bez wstrząsów i niespodzianek do stanowiska cumowniczego na pokładzie hangarowym ciężkiego krążownika Jason Alvarez. Honor spokojnie poczekała, aż śluza i wylot korytarza zostaną uszczelnione, a dyplomaci przestaną się miotać i poznajdują własne bagaże. Dopiero w tym momencie zdała sobie sprawę z nieodwracalności wyjazdu, jak i z tego, że naprawdę nie chce jej się lecieć na Grayson.

Nimitz zamruczał, Paul zamknął ją w krótkim pożegnalnym uścisku; zamrugała gwałtownie oczami, powstrzymując niespodziewane łzy.

— Hej, to tylko dwa miesiące! — szepnął Tankersley.

— Wiem — odetchnęła głęboko. — Nigdy nie lubiłam pożegnań. Gdy obserwowałam wzruszenie innych, wydawało mi się to głupie. Teraz tak nie jest, ale nadal źle znoszę rozstania.

— Gdybyś tak długo nie zamykała swego serca, wcześniej byś zmądrzała — trącił palcem czubek jej nosa i pospiesznie cofnął go, gdy kłapnęła zębami. — Tak już lepiej! Nie lubię, gdy ktoś wypłakuje mi się w klapę: zostają zacieki na mundurze. Dlatego nie pozwalam na to żadnej kobiecie!

— A dużo ich było? — spytała, podnosząc Nimitza, by mógł wskoczyć na wyściełany naramiennik kurtki mundurowej.

Gdy zrobiła ten ruch, na wiszącej na jej szyi Gwieździe Graysona błysnął refleks światła — odznaczenie to należało bowiem nosić do galowego munduru w oryginale, nie w postaci baretki. Poprawiła je — nie zdążyła się jeszcze przyzwyczaić do jego ciężaru — a potem odruchowo obciągnęła uniform.

— Kto by tam zliczył — uśmiechnął się promiennie. — Zresztą nie były ważne.

— O tym haremie nieważnych będziemy musieli poważnie porozmawiać, gdy wrócę!

— Już się boję! — jęknął i wstał.

Otworzył luk bagażowy znajdujący się nad fotelami i wyjął z niego skórzaną, wyglądającą na starannie wykonaną torbę na ramię. Zrobiona była z czarnej skóry wypolerowanej do połysku, zaopatrzona w herb, który Honor sobie wybrała, gdy została patronką: półkule zachodnie Sphinxa i Graysona połączone stylizowanym kluczem stanowiącym oficjalny symbol patronatu, a wszystko to zwieńczone hełmem próżniowym. Hełm mógł wydawać się niestosownie nowoczesnym elementem, ale od prawie dwóch tysięcy standardowych lat był symbolem marynarki wojennej.

— Co to takiego? — zainteresowała się.

— A to jest, moja droga, niespodzianka — wyszczerzył się radośnie Tankersley. — Miałem nadzieję, że będzie gotowa na czas, ale nic nie mówiłem, żeby nie zapeszyć, bo sprawy się nieco skomplikowały. No, ale postarali się, żeby mi zrobić przyjemność.

— Kto się postarał?!

Paul zachichotał uradowany i postawił torbę na fotelu, z którego przed chwilą wstała Honor. Potem otworzył ją i zaprezentował zawartość.

Był to kombinezon próżniowy, tyle że niezwykle mały i przeznaczony dla kogoś, kto miał sześć kończyn i ogon.

— Paul! — westchnęła Honor, nie wierząc własnym oczom. — To nie może być tym, na co wygląda!

— Ale jest. — Tankersley pogrzebał w torbie i wyjął stosownej wielkości, czyli równie mały hełm, przetarł go rękawem i podał jej z ukłonem: — Dla Stinkera!

Honor wzięła hełm, nadal nie mogąc uwierzyć, że to prawda. Obracała go w dłoniach, oglądając ze wszystkich stron. Nimitz przyglądał mu się z równym zainteresowaniem, doskonale rozumiejąc, co to takiego. Dzięki więzi istniejącej między nimi czuła jego zaskoczenie i zadowolenie równocześnie.