Kwestia honoru [Field of Dishonor - pl]

— Milordzie? — spytał mężczyzna kulturalnym tonem, w którym pobrzmiewały ślady ostrożności, ale nie uzyskał żadnej odpowiedzi, więc powtórzył głośniej: — Milordzie?!

Earl otrząsnął się, zamknął oczy i przeczesał palcami włosy. Następnie odetchnął głęboko, odwrócił się i spytał niespodziewanie spokojnie:

— Tak, Osmond?

— Słyszałem, jak lustro się rozbiło… Mam kazać je posprzątać?

— Nie. — North Hollow chrząknął i podszedł wolno do biurka.

Usiadł w nowym skórzanym fotelu, który zastąpił antygrawitacyjny fotel ojca, i polecił:

— Zostaw je na razie.

Osmond kiwnął głową, starając się zachować neutralny wyraz twarzy, co nie było łatwe — co prawda nowy chlebodawca miał za sobą przejścia uzasadniające różne nerwowe zachowania, ale było w nim coś niebezpiecznego i nieobliczalnego. Błysk w jego oczach był zbyt intensywny, by uznać go za całkowicie naturalny.

— To wszystko, Osmond — dodał po chwili North Hollow, nie podnosząc oczu znad klawiatury, i poczekał, aż drzwi zamknęły się za wychodzącym.

Dopiero wówczas zapadł się w sobie i ukrył twarz w dłoniach.

Lustro ożywiło wspomnienia wydarzeń sprzed pięciu dni. Pięciu dni i nocy gorszych niż wszystko, co dotąd przeżył. Tyle czasu minęło, odkąd Royal Manticoran Navy dopełniła haniebnej formalności, pozbawiając go honoru. Zamknął oczy i znów ujrzał scenę, której nie mógł zapomnieć. Co gorsza — nie wiedział nawet, czy chce ją zapomnieć, bo jak przykra by nie była, rozpalała wciąż na nowo jego wściekłość i nienawiść. A tylko nienawiść dawała mu siłę do działania.

Ponownie zobaczył jakiegoś admirała o kwadratowej szczęce, zaciętym wyrazie twarzy i oczach pełnych obrzydzenia oraz pogardy, gdy starannie neutralnym głosem odczytał wyrok i jego uzasadnienie. Tak donośnie, że głuchy by go usłyszał. Dwa szeregi w czarno-złotych uniformach galowych i mnóstwo holokamer nagrywających wszystko z rozmaitych punktów tak na ziemi, jak i w powietrzu, bo część umieszczono w pojazdach, byle tylko mieć lepsze pole widzenia, dopełniały obrazu. Ledwie umilkł głos admirała, paradnym krokiem podszedł podporucznik, zatrzymał się o krok od niego i metodycznie przystąpił do najgorszego. Mechaniczne ruchy dłoni w białych rękawiczkach. Pogarda przebijająca z każdego ruchu, gdy odrywał przyfastrygowane jedynie do munduru na tę okazję dystynkcje, zaczynając od złotych galonów pełnego kapitana z rękawów, poprzez baretki z piersi, godło okrętu, emblematy służby, aż do czerwono-złocistej naszywki Royal Manticoran Navy z prawego ramienia. Nitki puszczały z głośnym trzaskiem przypominającym wystrzały, bowiem wszystko to odbywało się w głębokiej ciszy.

Chciał wrzasnąć i skląć ich wraz z ich głupim pojęciem honoru od ostatnich. Zaprzeczyć, że mają prawo go osądzać i poniżać. I nie mógł. Szok i wstyd zapadły w niego zbyt głęboko, paraliżując go. Stał w postawie zasadniczej wyprężony niczym na paradzie. Nie był w stanie drgnąć nawet wtedy, gdy podporucznik zdjął mu z głowy biały beret dowódcy okrętu, oderwał z niego godło Gwiezdnego Królestwa Manticore i starannie nałożył mu go z powrotem. Jak dziecku zbyt głupiemu, by mogło się samo ubrać. Drgnął dopiero, gdy przyszła kolej na szpadę — zdołał wówczas zamknąć oczy, ale i tak wiedział, że podporucznik oparł jej czubek o ziemię, trzymając za rękojeść, tak by była pochylona pod kątem czterdziestu pięciu stopni, i gwałtownym ciosem podeszwy złamał ją. Stal pękła z przeraźliwym jękiem, a potem rozległ się brzęk spadających na bruk połówek.

A on nadal stał bez ruchu. Już nie królewski oficer, ale żałosna postać w dziwacznym czarnym ubraniu, z którego tu i ówdzie zwisały nitki. Wiatr podrywał kawałki złotej wstążki i inne różnobarwne wyszywanki walające się wokół jego stóp. Wyszywanki, które jeszcze nie tak dawno wiele znaczyły, ale jak wiele, o tym nie miał pojęcia, dopóki ich nie utracił bezpowrotnie. Otworzył oczy i patrzył na rozwiewane przez wiatr baretki orderowe i na odbłyski słońca w złamanej klindze…

— W tył zwrot! — niespodziewanie warknął głośno admirał.

Komenda jego już nie dotyczyła, ale oba szeregi z podziwu godnym zgraniem odwróciły się plecami do niego.

— Naprzód marsz! — padł kolejny rozkaz i oficerowie ruszyli, wybijając krok z precyzją godną kompanii Marine Corps w tempie dyktowanym przez powolne, miarowe uderzenia bębna.

A on został samotny na polu hańby…

Otworzył oczy, uwalniając się od koszmaru… na jakiś czas. Zaklął bezgłośnie i zacisnął pięści, aż mu kostki zbielały, czując narastającą wściekłość i nienawiść. Do nienawiści był przyzwyczajony — zawsze czaiła się gdzieś w nim, stanowiła integralną część jego osoby. Pojawiała się z rozmaitych powodów — gdy jakiś prostak ośmielał się poddawać w wątpliwość jego przyrodzony autorytet, gdy jakiś głupi dowódca odmawiał uznania tego, co mu się słusznie należało, gdy dawał nauczkę jakiemuś dupkowi, który na to zasłużył. Cały czas wrzała jak lawa, smakował ją, mszcząc się, bowiem była wówczas niczym najprzedniejsze wino. I wtedy właśnie smakowała najlepiej.