Kwestia honoru [Field of Dishonor - pl]

ROZDZIAŁ XII

— Uwiedziony i porzucony! — podsumował Tankersley, obserwując przez okno promu rosnący przed dziobem ciężki krążownik. — Tak właśnie będę się czuł przez najbliższe dwa miesiące. Zwłaszcza nocami.

Honor zaczerwieniła się i rozejrzała ukradkiem, ale nikt nie siedział na tyle blisko, by usłyszeć cichą uwagę. Tuzin dyplomatów, z którymi dzielili przedział pasażerski promu, zajęło miejsca z przodu i pogrążyło się w przyciszonej rozmowie, ledwie wystartowali.

— Jesteś równie niemożliwy jak moja matka! Żadne z was nie ma szczypty samokontroli. Ani poczucia przyzwoitości, skoro już o tym mowa!

— Wiem, dlatego tak ją polubiłem. Prawdę mówiąc, gdyby była trochę wyższa… — urwał, uchylając się przed sójką w bok, i zachichotał.

Honor także się uśmiechnęła na wspomnienie zaledwie jednodniowej wizyty u rodziców. Na dłuższą po prostu zabrakło czasu. Oboje powitali Paula z otwartymi ramionami, ale znacznie lepiej zrozumiał się z jej rodzicielką. Alison Harrington była emigrantką z planety Beowulf w systemie Sigma Draconis, a obyczaje seksualne tam panujące różniły się raczej drastycznie od przyjętych na Sphinxie. Całkowity brak życia seksualnego córki był dla niej równie niepokojący co niezrozumiały, więc była gotowa radośnie powitać każdego chłopa o mniej więcej właściwej liczbie kończyn, jakiego ta w końcu wybierze. Gdy zobaczyła i posłuchała, kogo pociecha w końcu wybrała, i zrozumiała, jak głębokie łączy ich uczucie, przytuliła go tak serdecznie (i to nie w przenośni), że Honor zaczęła się poważnie obawiać, czy wymuszone przez pół wieku zachowania nie ustąpią tym z młodości, co mogłoby nawet Paula wprawić w ciężki szok. Na szczęście tak się nie stało i Honor mogła w spokoju ducha żałować, że nie zobaczyła jego miny, gdyby to nastąpiło. A podejrzewała, że byłaby warta każdych pieniędzy.

— Lepiej trzymaj się z dala od Sphinxa, dopóki nie wrócę! — ostrzegła groźnie.

Nimitz siedzący na jej kolanach bleeknął radośnie, a Paul walnął się w pierś, aż zadudniło, udając wcielenie niewinności.

— Dlaczego, chyba nie sądzisz…

— Nie chcesz wiedzieć, co myślę — przerwała mu, ledwie tłumiąc śmiech. — Widziałam, jak się zaszyliście w kącie! O czym szeptaliście?

— O całej masie spraw. Przyznaję, że mnie parę razy zaskoczyła i to nie tylko tym hologramem, na którym urzędujesz z gołym tyłkiem na czworakach. Wiesz, że na Beowulfie nie praktykuje się narodzin in vitro?

Tym razem zaczerwieniła się znacznie silniej, ale równocześnie nie zdołała opanować śmiechu i zachichotała. Któryś z dyplomatów obejrzał się i natychmiast odwrócił z powrotem, widząc wbite w siebie spojrzenie Tankersleya.

— Wiem — odparła po chwili.

— Tak? — uśmiechnął się smętnie, zmartwiony, że nie dała się podpuścić wzmianką o hologramie. — Aż trudno uwierzyć, że taki drobiazg donosił cię aż do chwili przyjścia na świat. To musiało być ciężkie zajęcie.

— Pijesz do moich rozmiarów czy insynuujesz, że był to próżny trud?

— Skądże znowu! Ani jedno, ani drugie nie byłoby dla mnie bezpieczne. Ale całkiem serio — na Sphinxie musiało to być naprawdę trudne zadanie.

— Było — zgodziła się, poważniejąc. — Co prawda Beowulf ma większe ciążenie niż Manticore, ale i tak jest ono o dziesięć procent niższe niż panujące na Sphinxie. Ojciec wolałby mnie przenieść do inkubatora, ale matka nawet nie chciała o tym słyszeć. Ojciec nadal był w czynnej służbie i nie mieli pieniędzy, by wyposażyć dom w płyty antygrawitacyjne, ale matka jest uparta. I postawiła na swoim.

— Wiedziałem, że po kimś musiałaś to odziedziczyć. Tylko nie rozumiem, dlaczego tak się zaparła. Nie spodziewałbym się tego akurat po kimś wychowanym na Beowulfie.