Kwestia honoru [Field of Dishonor - pl]

— A więc chce pan, żebym znalazła się poza zasięgiem mediów i zeszła ludziom z oczu…

— Właśnie. Wiem, że jak dotąd nie udzieliła pani żadnego wywiadu, ale oni nie zrezygnują, jak długo opozycja będzie podgrzewała ten temat, a fakt, że przebywa pani w pewnym sensie w areszcie domowym na pokładzie HMS Nike, także zaczyna być wykorzystywany. Już rozpoczęły się spekulacje, co też ma pani do ukrycia i dlaczego nie chce pani spotkać się z przedstawicielami mediów i „zaprezentować swojej wersji”. Naturalnie nikt się nawet nie zająknął i nie zająknie, że w takim przypadku będą mogli przekręcić każdą wypowiedź, tak jak zechcą, i opatrzyć ją dowolnym komentarzem.

— A wysłanie mnie na Graysona nie pogorszy sytuacji, sir? Nie wykorzystają tego, by rozgłosić, że uciekłam?

— Mogą próbować. Ale po pierwsze, to mniejsza szkoda niż ewentualne przekręcenie pani wypowiedzi albo puszczenie fragmentów, a po drugie, jest pani pełnoprawnym patronem, a na Graysonie prasa zachowuje się znacznie normalniej.

Umilkł, czekając na jej reakcję. A Honor po namyśle skinęła głową — White Haven był obecny przy nadaniu jej tytułu.

— Oboje wiemy, że Protektor Benjamin, prosząc, by się pani zgodziła przyjąć ten tytuł, zdawał sobie sprawę, że pani obowiązki jako królewskiego oficera znacznie ograniczą pani wizyty na planecie — dodał. — Protektor i książę Cromarty są jednakże w stałym kontakcie i ostatnio książę zwrócił się z prośbą o oficjalną zgodę na pani obecność na konklawe patronów, które odbędzie się za trzy tygodnie. Jestem pewien, że Jej Królewska Mość udzieli pani specjalnego urlopu, a okazja jest wręcz wymarzona. Prośba jest autentyczna, konklawe rzeczywiście się odbędzie, a wystąpił z nią sprzymierzeniec, na którego terytorium niedawno rozegrała się decydująca bitwa. Jeżeli ktokolwiek z opozycji spróbuje przedstawić to jako ucieczkę, rząd zmiesza go z błotem przy poparciu reszty sali; jeśli zrobi to któryś pismak, wyląduje w sądzie szybciej, niż zdąży zainkasować honorarium i zapłaci taką grzywnę, że mu oczy w słup staną.

— Rozumiem — przyznała z namysłem.

Jeśli sytuacja rzeczywiście wyglądała tak, jak to White Haven przedstawił, to ona na dodatek powinna pojawić się na Graysonie już dawno temu. Ta ostatnia myśl napełniała ją zresztą sporą obawą.

Robiła co mogła, by być na bieżąco z wydarzeniami i funkcjonowaniem domeny, dokładnie czytała wszystkie dokumenty i decyzje przesyłane przez zarządcę, ale nie miała ochoty być nieobecnym właścicielem bardziej niż to było rzeczywiście konieczne. Uważała, że jej obowiązkiem jest w pełni zdawać sobie sprawę z własnych decyzji, a w tej sprawie do końca tak nie było.

— Sądziłem, że pani zrozumie. — White Haven nie krył aprobaty. — Jest jeszcze jedna korzyść z takiego właśnie terminu.

— Jaka, sir?

— Jej Wysokość zwróciła uwagę księcia Cromarty’ego na fakt, że nigdy nie została pani formalnie przyjęta do Izby Lordów, bowiem nigdy nie zajęła pani formalnie należnego jej miejsca.

— Cóż, sir… wiem, ale… — umilkła, nie bardzo wiedząc, jak wyrazić targające nią sprzeczne uczucia: była parem Królestwa, ale nigdy nie czuła się z tym dobrze, zwłaszcza że zawdzięczała to wyłącznie swemu statusowi patronki graysońskiej.

Jak dotąd żaden obywatel Królestwa Manticore nie zasiadał w Izbie Lordów jedynie dlatego, że posiadał majętność za granicą, i nader odpowiadało jej pozostawienie tej sprawy własnemu losowi, jak długo ktoś jej nie zmusi do zajęcia należnego miejsca. Wyglądało na to, że królowa właśnie miała taki zamiar.

— Jakiś problem, lady Honor? — spytał z łagodną ironią White Haven.

— Wolałabym nie zajmować tego miejsca, sir — wypaliła. — Nie lubię polityki i najczęściej jej nie rozumiem, a nie podoba mi się pomysł głosowania w sprawach, o których nie mam pojęcia. Staram się unikać podejmowania decyzji w kwestiach, których nie jestem w stanie właściwie ocenić. I prawdę mówiąc, biorąc pod uwagę, jak oryginalny czy też nietypowy jest mój tytuł, czułabym się… niestosownie, gdybym próbowała, sir.

White Haven przekrzywił głowę, przyjrzał się jej spod oka i uśmiechnął lekko.

— Nie wydaje mi się, żeby to było dłużej możliwe — ocenił. — A poza tym chciałbym przypomnieć, że w Izbie Lordów będzie pani musiała podejmować znacznie mniej decyzji niż dotąd jako patronka Harrington.