Kwestia honoru [Field of Dishonor - pl]

— Witam na pokładzie, lady Harrington. — Kapitan Frederick Goldstein był nie tylko jednym z najbardziej szanowanych kapitanów RMN, ale także miał najdłuższe starszeństwo.

Wieść niosła, że przy najbliższej okazji awansuje do stopnia flagowego. Dla Honor natomiast w tej chwili najważniejsze było to, że uśmiechał się zupełnie szczerze.

— Dziękuję, sir. — Uścisnęła mu dłoń z radością.

— Wyobrażam sobie, jak się pani cieszy, mogąc opuścić Nike bez ryzyka spotkania dziennikarzy — dodał Goldstein z szerszym uśmiechem.

Tym razem Honor się uśmiechnęła.

— Nigdy nie sądziłam, że ludzie potrafią być tak nachalni, sir — przyznała.

— Tak między nami, to nie wiem, czy dziennikarze zasługują na to miano. I także między nami, chciałbym, korzystając z okazji, pogratulować pani akcji w Hancock. To była doskonała robota. Naprawdę doskonała.

— Dzięki, sir — powiedziała cicho i szczerze.

Oficer z takim stażem jak Goldstein musiał wiedzieć z własnego doświadczenia, jak wyglądała ta bitwa, i uznanie z jego strony znaczyło więcej niż wszystkie zachwyty cywilów.

— Chciałabym powiedzieć, że to moja zasługa, ale plan ułożył admirał Sarnow, a mieliśmy doskonałych ludzi, którzy go wykonali. No i szczęście.

— W to nie wątpię. Znam Marka Sarnowa i wiem, jaką eskadrę musiał stworzyć. Ale trzeba było dużo wiedzy, odwagi i trzeźwości umysłu, by wykorzystać przewagę, którą dzięki niemu dysponowaliście, tym bardziej że dowodzenie spadło na panią raczej niespodziewanie. Nie wszyscy oficerowie mają odpowiednią kombinację tych cech, a jedno indywiduum, którego nazwiska wolę nie wymieniać, nie posiada żadnej z nich.

Honor przytaknęła bez słowa, a Goldstein wskazał jej gestem kierunek i ruszyli ku windzie. Ponieważ był niższy, zmusiła się do skrócenia kroku, co nie okazało się potrzebne, gdyż poruszał się szybko, jakby wypełniała go nerwowa energia. Podróż windą trwała długo z uwagi na rozmiary okrętu, ale nie dłużyła im się, gdyż Goldstein na prośbę Honor opisał jej krótko a szczegółowo ostatnie bitwy, w których brał udział. A ponieważ earl White Haven przeniósł się na jego okręt jeszcze przed rozpoczęciem walk z Ludową Republiką, Goldstein miał o czym opowiadać, bowiem w grę wchodziły: trzecia bitwa o Yeltsin, bitwa o Chelsea i zdobycie Mendozy. Pierwsza była znacznie większa od bitwy o Hancock, a zdołał ją streścić w kilku zwięzłych, rzeczowych zdaniach. Wszystkie zresztą opisał obrazowo i rzeczowo, nie robiąc wykładu i nie wpadając w suchy styl oficjalnych raportów. Mimo różnicy wieku i starszeństwa była to profesjonalna dyskusja między równymi sobie, toteż Honor szczerze żałowała, gdy dotarli do kabiny earla White Haven i Goldstein się pożegnał. Dopiero gdy stojący na warcie Marine zaanonsował ją, zaczęła się zastanawiać, dlaczego Goldstein sobie poszedł. Był kapitanem flagowym admirała White Haven, a ona niedługo miała dołączyć do zespołu w tej samej roli, choć u innego admirała, więc była to doskonała okazja, by poznali się bliżej… chyba że admirał chciał z nią porozmawiać bez świadków.

Na wszelki wypadek przybrała neutralny wyraz twarzy i z takim wkroczyła do środka, ledwie drzwi się otworzyły.

— Dama Honor. — White Haven wyciągnął rękę na powitanie. — Miło mi znów panią widzieć.

Honor stłumiła uśmiech — ostatni raz widzieli się po drugiej bitwie o Yeltsin, kiedy to wygłosił zwięzły wykład o zaletach panowania nad sobą przy świadkach i niestosowności wycierania podłogi dyplomatami Jej Królewskiej Mości, nawet jeśli na to zasługują. Nie żeby nie miał racji, ale od tego czasu miała okazję posłuchać opowieści o sytuacjach, w których to on stracił cierpliwość, toteż jego wypowiedź traktowała jako należącą do kategorii: „rób jak mówię, nie jak robię”. Najsłynniejszy epizod postawił włosy dęba wówczas admirałowi Janacekowi i White Haven w nagrodę nie dostał żadnego przydziału przez cztery lata standardowe, czyli cały okres, w którym Janacek rządził Królewską Marynarką.

— Proszę usiąść. — Gospodarz wskazał jej fotel, a obok prawie równie bezszelestnie co MacGuiness pojawił się steward z kielichem wina, który przyjęła z cichym podziękowaniem.

White Haven także usiadł i uniósł swój kielich.

— Za doskonale wykonane zadanie, damo Honor — powiedział.

Tym razem zarumieniła się po uszy. Pochwała z ust innego kapitana, choćby o takim starszeństwie jak Goldstein, to jedno, a pochwała z ust admirała White Haven, od którego wyższe starszeństwo miało tylko dziewięciu oficerów w całej Królewskiej Marynarce, to zupełnie co innego. Podziękowała ruchem głowy, nie mogąc wykrztusić słowa, i gospodarz uśmiechnął się łagodnie, rozumiejąc najwyraźniej, co przeżywa. I trochę jej współczując.

— Nie chciałbym pani zawstydzać, ale widziałem, jak dziennikarze panią traktowali od chwili ogłoszenia wyroku. Jakimś cudem sprawa Younga stała się dla nich ważniejsza niż to, co pani i reszta Grupy osiągnęliście w systemie Hancock. Jest to odrażające, ale niestety tak czasem wygląda polityka. Królewska Marynarka na szczęście ma inne zasady i inną hierarchię ważności. Podobnie jak ja. Chciałbym móc powiedzieć, że jestem mile zaskoczony pani zachowaniem w czasie bitwy o Hancock, ale znam pani osiągnięcia i muszę stwierdzić, że zachowała się pani dokładnie tak, jak się tego spodziewałem. Jest to jeden z głównych powodów, dla których chciałem, by 5 eskadra krążowników liniowych została przydzielona do Zespołu Wydzielonego 4, i cieszę się, że Admiralicja spełniła moją prośbę.