Kwestia honoru [Field of Dishonor - pl]

Powodem był udział w aferze Jordan Cartel. Co prawda powiązania te starannie maskowali podstawieni udziałowcy i specjalnie w tym celu powołane firmy, ale stary North Hollow je odkrył, podobnie jak i to, iż udziały w kartelu były w rzeczywistości politycznymi łapówkami. Oraz że co gorsza sprzedał je w krytycznym momencie dzięki poufnym informacjom, na chwilę przedtem, zanim Admiralicja ogłosiła zawieszenie wszystkich kontraktów militarnych do czasu zbadania zarzutów oszustwa i niestosowania odpowiednich materiałów wyszczególnionych w specyfikacjach. Ponieważ baron sprzedał wszystkie udziały w jednym bloku, spowodowało to paniczną wyprzedaż, która skończyła się upadkiem kartelu i najgorszą katastrofą finansową w ostatnim standardowym stuleciu historii Królestwa. Ucierpiały na tym tysiące ludzi, a żaden z prowadzących śledztwo nie zdołał dojść do tego, kto wywołał lawinę, zalecając ową pierwszą fatalną wyprzedaż.

Żaden oprócz człowieka wynajętego przez starego earla North Hollow.

— Baron pytał, jaki temat zamierza pan poruszyć, milordzie. — Głos Osmonda wyrwał go z miłych rozmyślań.

— Wypowiedzenia wojny, naturalnie.

Osmond jedynie skinął głową.

— I dlatego chciałem cię widzieć, Elliott — dodał gospodarz, przenosząc spojrzenie na młodszego z gości.

Elliott był nadwornym autorem przemówień ojca, a ponieważ spisywał się bez zarzutu, obecny earl postanowił go pozostawić. Teraz siedział gotów do notowania, mając na kolanach elektrokartę z klawiaturą stenografisty.

— Chcę, żeby mowa była wyważona, i nie chcę atakować rządu! Trzeba do sprawy podejść delikatnie, bo nie mam zamiaru zrywać z resztą partii, i jeśli to będzie brzmiało jak wezwanie do zemsty za to, jak rząd ze mną postąpił, stracę jedynie na wpływach politycznych.

Elliott zaczął pisać, a North Hollow zignorował leciutkie rozluźnienie bardzo spiętego do tej pory Osmonda i dodał:

— Nie chcę również, by to wystąpienie odebrano jako skierowane przeciwko Królewskiej Marynarce. Z tą bandą skurwysynów policzę się później. Ta mowa ma być pełna smutku, ale pozbawiona złości. Poza tym… chcę, żeby było jasne, że jestem za wypowiedzeniem wojny!

Wypowiadając to ostatnie zdanie, uważnie obserwował całą trójkę. Elliott spojrzał na niego z niedowierzaniem, nim opuścił wzrok i zapisał co trzeba. W jego oczach widać było jednak przez moment całkowite zaskoczenie. Osmond zesztywniał, chciał coś powiedzieć, ale zamknął usta. Jedynie Georgia Sakristos wyglądała na nieporuszoną. Założyła jedną długą i zgrabną nogę na drugą i z rozbawieniem obserwowała, jak Elliott próbuje odzyskać dar wymowy.

— Ja… oczywiście, milordzie — wykrztusił w końcu. — Skoro pan sobie tego życzy… Proszę wybaczyć, że zapytam, ale czy rozmawiał pan o tym z baronem High Ridge?

— Nie. Naturalnie będę musiał, gdy dostarczymy mu tekst przemówienia. W tej chwili jednakże tylko wy troje o tym wiecie. I chcę, żeby tak pozostało aż do odwołania. Ma to być kompletnym zaskoczeniem, gdy ogłoszę to w Izbie.

— Naturalnie zdaje pan sobie sprawę, milordzie, że jest to całkowite wyłamanie się ze stanowiska przyjętego przez Zjednoczenie Konserwatywne — zauważył starannie neutralnym tonem Osmond.

— Zdaję sobie z tego sprawę — North Hollow uśmiechnął się lekko. — Jest jednak coś, z czego ta banda dupków nie zdaje sobie albo nie chce zdać sprawy. Prawda wygląda tak, że nowe władze Ludowej Republiki zaatakują nas, gdy tylko zdołają w pełni nad nią zapanować i zorganizować swój system rządzenia. To, czy wypowiemy im wojnę czy nie, nie ma i nie będzie miało dla nich znaczenia, więc znacznie korzystniej będzie zaatakować samemu. Wtedy mamy większe szansę wygrać tę wojnę. Jest też aspekt polityczny: otóż jeśli zaatakują nas w czasie, w którym Zjednoczenie pozostawać będzie w opozycji, uniemożliwiając przegłosowanie wypowiedzenia wojny, nie tylko uświadomi to wszystkim, że rząd miał od początku rację, ale też opozycja składa się z krótkowzrocznych kretynów. Żeby nie było wątpliwości: nie spodziewam się gorącej wdzięczności rządu… przynajmniej jeszcze nie teraz, a sądzę, że jeszcze długo nie. Nie sądzę też, by umocniło to w znacznym stopniu moją pozycję, i nie liczę na udział w finalizowaniu porozumienia. Ale otwierając możliwość porozumienia z rządem mimo tego, jak ze mną postąpiono, rozpoczynam inwestycję polityczną, która szybko się opłaci. Jeżeli w Zjednoczeniu Konserwatywnym nie siedzą same osły i sklerotyczne ramole, a nigdy tak nie uważałem, to przynajmniej połowa musiała już sama dojść do wniosku, że bronimy złego stanowiska. Jeżeli podsunę im sposób rozwiązania tego problemu i to taki, który będzie wyglądał na czysty patriotyzm, ustawią się w kolejkę, żeby mnie cmoknąć w tyłek.