Kwestia honoru [Field of Dishonor - pl]

ROZDZIAŁ XIV

Honor przesunęła po pokładzie magnetyczne buty, zmieniając położenie tak, by cały czas widzieć orbitującego wokół niej Nimitza w skafandrze próżniowym. Na wszelki wypadek przypiętą do niego linkę trzymała w dłoni. Nimitz zawsze lubił stan nieważkości, ale teraz był nim wręcz zachwycony, o czym świadczyły dobiegające przez komunikator hełmu dźwięki. Łączność była naturalnie dwustronna, ale tak naprawdę treecat nie potrzebował jej komentarzy, by panować nad ruchami skafandra. A jego uczucia przekazywane przy pomocy więzi były całkowicie jednoznaczne i znacznie wymowniejsze niż odgłosy dzikiej radości.

Przeleciał nad nią przy wtórze buczenia silniczków manewrowych, wykonał powolną beczkę i zmienił kierunek. Zdążyła przykucnąć, gdy przemknął nad jej głową, i ignorując naganę, zrobił pętlę. Nie całkiem jeszcze pojmował konieczność zachowania znacznie większej niż zwykle bezpiecznej odległości z uwagi na dysze skafandra, ale powoli się tego uczył. Co prawda dysze jego skafandra nie mogły uszkodzić normalnego, ale nie miało to zastosowania w drugą stronę, więc lepiej było, by nauczył się odruchowego utrzymywania stosownej odległości od pełnowymiarowego skafandra ludzkiego.

Nimitz zatrzymał się i skrętem ciała spowodował kolejną pętlę — wuj Henri musiał być geniuszem, o czym przekonana była nie tylko Honor — świadczył o tym aplauz widowni. Henri skonfigurował komputer skafandra tak, by reagował na wszystkie wykonalne dla treecata ruchy, i wszystko, co sama musiała zrobić, to skoordynować normalne, powietrzne akrobacje Nimitza ze zwiększonymi możliwościami skafandra. Nimitz zrobił kolejną pętlę i poszybował prosto ku niej. Wyłączył napęd i wylądował miękko czterema łapami na wyściełanym naramienniku kurtki. Przygięło ją to lekko — nawet w stanie nieważkości zachował przecież bezwładność i moment pędu ponad dziewięciu standardowych kilogramów, a na dodatek leciał odrobinę zbyt szybko — ale była pod wrażeniem postępów, jakie zrobił. Latanie przychodziło mu tak, jakby był do niego stworzony, co nie powinno jej dziwić — w końcu treecaty żyły od wieków w koronach drzew. Co nie zmieniało faktu, że poza okrętem Nimitz jeszcze długo będzie latał na uwięzi.

Zablokowała pilotem wyłączenie napędu i sięgnęła, by odpiąć mu hełm, ale bleeknął oburzony, i prostując się na wszelki wypadek, by nie mogła go dosięgnąć, sam najpierw rozhermetyzował, a potem zsunął hełm, tak że znalazł się na tylnym zawiasie na plecach. I wielce zadowolony zabrał się za pielęgnację wąsów. Rękawice próżniowe na chwytnych łapach jakoś nie przeszkodziły mu w zdjęciu hełmu.

— Doskonale, Stinker — pochwaliła i wyciągnęła z kieszeni kawałek selera.

Natychmiast przerwał zabiegi kosmetyczne i złapał smakołyk. W jego przypadku nie była to metoda nagradzania za wykonanie polecenia, bo nikt tu nikogo nie tresował — Nimitz napracował się solidnie, więc postanowiła mu uprzyjemnić życie.

W sali wróciła grawitacja nastawiona na panującą na Graysonie, toteż Honor odwróciła się. Przy tablicy kontrolnej stał radośnie uśmiechnięty Mark Brentworth.

— Zwinne półdiablę — ocenił.

— Zgadza się. Co do obu określeń — przyznała, drapiąc Nimitza za uchem.