Honor na wygnaniu [Flag in Exile - pl]

— Tak jest, ma’am! Spróbuję pani nie zawieść, milady.

— Jestem pewna, że się to panu uda, poruczniku.

Poklepała go jeszcze raz po ramieniu, delikatnie uwolniła drugą dłoń z uścisku i założyła obie na plecy. Oprócz Mercedes Brigham nie znała żadnego z oficerów, ale sprawiali dobre wrażenie. Solidne. I sporo już o nich wiedziała ze sposobu, w jaki Mercedes ich przedstawiała. Jej intonacja świadczyła o opinii i generalnie była to opinia dość dobra, co oznaczało, iż Matthews rzeczywiście dobrał jej niezgorszy zespół.

— Jestem pewna, że szybko poznamy się lepiej — powiedziała. — I nie zabraknie nam ku temu okazji, bo będziemy mieli sporo roboty. Chciałabym spotkać się z każdym z was, a zwłaszcza z komandorem Paxtonem, na pierwszej odprawie… Jeśli to możliwe, punkt o dziesiątej w sali odpraw na pomoście flagowym.

Odpowiedziały jej potakujące pomruki i skinienia głów. Spojrzała na kapitana Yu i dodała bardziej formalnie:

— Chciałabym także, by dołączył pan do nas, kapitanie, jeśli naturalnie będzie to panu odpowiadało.

— Oczywiście, milady.

— Dziękuję. W takim razie sądzę, że czas zabrać się za zadomawianie.

— Tak, milady — zgodził się Yu. — Mogę panią odprowadzić do kabiny admiralskiej?

— Dziękuję, ale nie, kapitanie Yu. Już i tak zabrałam panu zbyt wiele czasu. Kapitan Brigham pokaże mi drogę. I tak musimy przed odprawą przedyskutować kilka spraw.

— Naturalnie, milady. — W twarzy Yu nie drgnął nawet jeden mięsień.

— W takim razie dziękuję, kapitanie Yu, i do zobaczenia o dziesiątej. — Honor spojrzała przez ramię na Mercedes i dodała: — Kapitan Brigham?

— Aye, aye, ma’am. Zechce pani pójść za mną? Marines sprezentowali broń, Honor przeszła wzdłuż ich szeregu, a za nią podążyli MacGuiness i LaFollet z pozostałymi dwoma członkami jej ochrony. Mercedes zaprowadziła ich do najbliższej windy, wybrała na klawiaturze cel podróży i gdy drzwi zamknęły się, Honor oparła się o ścianę z westchnieniem ulgi.

— Chwała Bogu, że koniec! — odsapnęła z tak wielką ulgą w głosie, że Brigham zachichotała. — Nie ma się z czego śmiać! Tobie to dobrze, bo już zdążyłaś ich poznać!

— Zdążyłam, ale jestem tylko zwykłym kapitanem. Admirałowie mają pewną przewagę, kiedy przychodzi pora oficjalnych prezentacji nowych podkomendnych.

— Tak mówisz?

Honor zdjęła czapkę i przesunęła dłonią po splecionych w warkocz i upiętych tak, by się pod nią mieściły włosach. Nimitz bleeknął radośnie i spróbował złapać jej dłoń. Odruchowo uniknęła jego chwytnych łap i dała mu lekkiego prztyczka w nos, po czym machnęła czapką w wymownym geście obejmującym wszystkich obecnych.

— Maca już znasz, Mercedes, ale pozwól, że ci przedstawię moje pozostałe niańki. To jest major Andrew LaFollet, dowódca mojej osobistej ochrony, a to są gwardziści Candless i Howard, wchodzący w skład mojej osobistej obstawy. Biedaczyska muszą być ze mną wszędzie. Panowie, to jest kapitan Brigham, mój szef sztabu, jakby ktoś nie wiedział. Uważajcie na nią i nie dajcie się zwieść pozorom: ma złośliwe poczucie humoru i wcale nie jest taka spokojna, na jaką wygląda.

— To oszczerstwo, ma’am: nie złośliwe tylko cięte. Nim dotarli na miejsce, wszystkim poprawiły się humory — nawet gwardziści uśmiechali się częściej niż zwykle. Gdy dojechali, Mercedes poczekała, aż Honor wysiądzie, po czym ponownie objęła przewodnictwo, prowadząc całą grupę korytarzem. Za narożnikiem ukazały się drzwi pilnowane nie przez wartownika Korpusu, jak na okrętach RMN, lecz przez Simona Mattingly’ego, który wyprężył się jak struna na widok Honor.

— Milady, kapitan Brigham — powitał je rzeczowo.

— Widzę, że tym razem nie ma potrzeby nikogo przedstawiać — oceniła Honor.

— Nie, milady. Kapitan Brigham była bardzo pomocna przy ustalaniu zasad bezpieczeństwa.

— Jak przystało na dobrego szefa sztabu — skomentowała Honor.

Mattingly bez słowa wcisnął przycisk otwierający drzwi, Honor zaś zwróciła się do LaFolleta:

— Andrew, weź Jamiego i Eddy’ego i sprawdźcie swoje kwatery. Mamy z kapitan Brigham sporo do omówienia, więc nigdzie nie będę się ruszać.

— Naturalnie, milady. Zjawię się o dziewiątej trzydzieści, żeby zdążyła pani na odprawę.

— Nie sądzę, by to było konie… — Honor urwała, widząc znajome spojrzenie upartego muła. — Już dobrze! Niech będzie moja krzywda, Andrew!

— Dziękuję, milady — skwitował LaFollet bez cienia tryumfu i wyszedł.

Honor potrząsnęła głową, gdy zamknęły się za nim drzwi.

— On i jego ludzie są…

— …niezwykle przywiązani do swej patronki — dokończyła Mercedes.

Honor zastanowiła się, zamknęła usta i pokiwała głową.

— Dokładnie to chciałam powiedzieć — burknęła i rozejrzała się. — Słodka godzino! Przecież tu można grać w piłkę! Przecież to boisko!