Demony Leningradu [calibre 3.42.0]

ROZDZIAŁ SIÓDMY

Obudziłem się, czując ciepło przytulonego do moich pleców kobiecego ciała. Za oknem nocny mrok walczył z pierwszymi promieniami słońca. Dniało. Mimo zmęczenia ocknąłem się tuż przed świtem, zadziałał instynkt. Dla zwiadowcy to najbardziej niebezpieczna pora: nawet doświadczeni żołnierze śpią ciężkim, głębokim snem, a wartownikom opadają powieki. Jeśli ktoś czai się w szarówce przedświtu, zaatakuje właśnie teraz.

Wyśliznąłem się z pościeli, na palcach przeszedłem do łazienki. Chętnie poleżałbym dłużej, może nie tylko poleżał – wydawało mi się, że Natasza nie miałaby nic przeciwko temu – ale czekało mnie wiele pracy, przede wszystkim musiałem pogadać z Poliakowem. Najwyższy czas zająć się sprawą dokumentów. Tym razem wszelkie atuty były po mojej stronie – mogłem zapłacić za usługę. Dobrym carskim złotem.

Ochlapałem się pospiesznie zimną wodą, ogoliłem. Zerknąłem na zegarek: dochodziła siódma. Zanim coś zjem, zanim dojadę na komendę, będzie koło dziewiątej. Zamierzałem złapać Poliakowa z samego rana, zanim zwalą się na niego codzienne obowiązki. Funkcja komendanta Moskwy na pewno nie była synekurą i milicjant miał wiele spraw do załatwienia, chciałem dopilnować, żeby najpierw zajął się moją.

Kiedy wyszedłem z łazienki, Natasza krzątała się już w kuchni, zanim się ubrałem, na stole parował talerz jajecznicy ze szczypiorkiem.

– Jedz, Saszka – powiedziała z nieco sennym jeszcze uśmiechem.

– Skąd ta zielenina? – spytałem, pałaszując z apetytem.

– A jak myślicie, towarzyszu zwiadowco? – odparła z figlarnym błyskiem w oczach.

– Zastanówmy się – wymruczałem. – W sklepie nie kupisz, nasza gospodarka przeżywa przejściowe trudności...

– Odkąd pamiętam, nasza gospodarka przeżywa przejściowe trudności – parsknęła Natasza lekceważąco.

Zmierzyłem dziewczynę badawczym wzrokiem – nie miałem zamiaru uczestniczyć w tego typu rozmowie. Inna sprawa, że nasza gospodarka rzeczywiście funkcjonowała dość... dychawicznie i gdyby była koniem, dawno ktoś by ją dobił. Z litości. Nawet najbardziej ideowi komuniści pozwalali sobie czasem na uszczypliwości w tej kwestii. Rzecz jasna, w zaufanym gronie.

– Cóż... – powiedziałem z udanym namysłem. – Zapewne szpiegujesz na rzecz wrogów komunizmu i wynagrodzenie odbierasz w zielonych...

Roześmiała się, ukazując zdrowe, białe zęby – może pasta „Sanit” nie była taka zła? Tak czy owak, postanowiłem używać jej zamiast proszku do zębów. Przez jakiś czas. Jak to się mówi: „Nowoczesność w domu i zagrodzie”.

– No więc? – ponagliłem.

– Uprawiam zieleninę i zioła w doniczkach, w mieszkaniu – odparła, wzruszając ramionami. – Wszyscy tak robią. Ira Worobiowa z parteru wyhodowała nawet drzewko cytrynowe, z prawdziwymi cytrynami.

– Zuch dziewczyna! – wymamrotałem z pełnymi ustami.

Potrafię nieźle gotować, lecz jedzenie przyrządzone przez Nataszę wydawało mi się jakieś... smaczniejsze. Może dlatego, że nie musiałem sam stać przy kuchni? Zagryzłem jajecznicę kilkoma kromkami chleba, popiłem gorącą herbatą. Najwyższy czas udać się na komendę, jeśli nie zastanę Poliakowa, sprawa może się przeciągnąć.

Wkrótce stałem już na przystanku tramwajowym, czekając na kolejną maszynę. Poprzednia odjechała przed chwilą tak obwieszona pasażerami, że nawet nie próbowałem się wepchnąć. Mogłem co prawda wezwać służbowy samochód, jednak nie chciałem, aby kierowca meldował komuś o moich peregrynacjach po mieście. Nie żebym się spodziewał jakiejś szczególnej inwigilacji, ale strzeżonego...