Demony Leningradu [calibre 3.42.0]

Zgrzytnąłem zębami, nie kryjąc się już, sięgnąłem do kabury. Poliakow, ty chuju! W coś ty mnie wpakował?!

Tym razem to siedząca obok dziewczyna chwyciła mnie za ramię, lecz w jej geście nie wyczułem agresji.

– Nie wyciągaj spluwy! – syknęła. – Nie będzie żadnej walki, o ile nie zaczniesz.

– Naprawdę? – mruknąłem, patrząc na kłębiący się wokół Poliakowa tłum.

– Nie tutaj, nie teraz! – zapewniła z naciskiem.

No cóż, zawsze to jakieś pocieszenie... Tymczasem elegant podniósł się z krzesła, najwyraźniej zamierzał uspokoić towarzystwo. Myślałem, że będzie musiał krzyczeć – nic podobnego! – wystarczyło, że uniósł dłoń. Błatni umilkli w pół słowa, jakby mieli oczy na plecach.

– Nie gorączkujmy się – westchnął. – Spróbujmy przedyskutować tę kwestię. Bo pan pułkownik zapewne pomyślał, jak wynagrodzić nasze... zaangażowanie?

– Pomyślał! – przytaknął Poliakow.

Po raz pierwszy widziałem, że jest zdenerwowany: na czole milicjanta pojawił się pot, twarz zastygła w wyrazie determinacji.

– Czekamy na konkrety – zachęcił elegant.

– Może najpierw ktoś pokaże okolicę naszemu przyjacielowi? – powiedział Poliakow, niedwuznacznie popatrując na mnie. – Sądzę, że znudzi się detalami naszego porozumienia.

Elegant skinął głową, jakby przyznawał rację milicjantowi, wymienił spojrzenia z dziewczyną.

– Zoja, byłabyś uprzejma?

– Oczywiście. Chodź ze mną, sokoliku! – Uśmiechnęła się zalotnie.

Nie wziąłem tego na poważnie, wiedziałem, że ma przy sobie nóż.

– Zajdziemy do cerkwi? – zaproponowała, kiedy wyszliśmy za bramę.

– Wszystko mi jedno – odburknąłem.

– No, tylko się nie obrażaj, w niektórych sytuacjach lepiej za dużo nie wiedzieć. Naprawdę jesteś z wywiadu? – spytała znienacka.

– A uwierzysz mi, jak odpowiem?

– To zależy – stwierdziła z namysłem.

– Jestem. – Wzruszyłem ramionami. – Major Razumowski, Gławnoje Razwiedywatielnoje Uprawlenije.

Spojrzała mi w oczy, miałem wrażenie, że chce przeniknąć moje myśli, dotrzeć do mózgu.

– Wierzę ci – odparła po chwili.

Stanęliśmy przed zamkniętymi drzwiami cerkwi. Moja towarzyszka sięgnęła do torebki, wyjęła spinacz i kilkoma ruchami otworzyła kłódkę. Znaczy dziewucha ma dryg nie tylko do noża.

– Zapraszam! – Skłoniła się z rewerencją.

Podłogę i sprzęty pokrywał kurz, ale widać było, że od czasu do czasu ktoś odwiedza świątynię. Na ścianach wisiały ikony, zauważyłem niedopałki świec. Czyżby ktoś się tu modlił? Z powodu wojny nieco złagodzono oficjalny kurs wobec religii – należało konsolidować społeczeństwo, ale było to raczej przymykanie oczu niż prawdziwa zmiana. Władza nadal nie lubiła religii. Wierzący praktykowali na własne ryzyko.