Demony Leningradu [calibre 3.42.0]

– A ty skąd, sokoliku? – spytała z uśmiechem.

– Jestem z nim. – Skinąłem w stronę Poliakowa.

– Przecież widzę – odparła z lekkim zniecierpliwieniem. – Inaczej by cię tu nie było. Co robi żołnierz na naszym małym zebraniu?

Wzruszyłem ramionami, pamiętając o ostrzeżeniu Poliakowa, żeby nie wdawać się w dyskusje.

– Nie lubię gadatliwych mężczyzn, ale to już chyba przesada – zauważyła.

Uniosłem brwi, słysząc w głosie kobiety nowy, zimny ton. Wyglądało, że baba jest przyzwyczajona do wydawania rozkazów i do tego, że ludzie zawsze i bez zwłoki odpowiadają na jej pytania. No nie, Poliakow Poliakowem, lecz czegoś takiego nie można zignorować, nie w takim towarzystwie.

– I co z tym zrobisz, kochanie? – spytałem, poklepując ją obraźliwie po policzku.

Wzruszyła z wdziękiem ramionami, ale nie dałem się nabrać: ten gest miał tylko odwrócić moją uwagę: chciała sięgnąć po nóż. Tyle że nie zdążyła – trzymałem ją już za nadgarstek, a moje ostrze wbijało się pod jej brodę.

Ktoś zauważył naszą małą pantomimę, w pomieszczeniu ponownie zapadła cisza.

– O co chodzi? – spytał siedzący naprzeciwko mężczyzna pod pięćdziesiątkę.

Gość ubrany był z niewymuszoną – i na pewno nie sowiecką – elegancją, u nas bardziej niż kapelusze modne były kaszkiety, na ulicach królowały skórzane kurtki, a nie garnitury Burberry. Mimo fircykowatego wyglądu nie sprawiał wrażenia kogoś, kogo można zlekceważyć. Pełna szacunku uwaga, z jaką błatni śledzili jego słowa, wskazywała, że podzielają moje zdanie.

– Słuchamy, Zoja – ponaglił.

Najwyraźniej pytanie skierowane było do mojej sympatycznej rozmówczyni...

– Zastanawiałam się, dlaczego gospodin naczialnik – zaakcentowała ironicznie – przyszedł dziś w towarzystwie?

– I do jakich wniosków doszłaś?

– Cóż, co by nie powiedzieć o naszym legawym przyjacielu, na pewno nie jest tchórzem, obstawa mu niepotrzebna. Zresztą on zna nasze zasady, wie, że tu i teraz jest bezpieczny.

– Więc?

– Ten facet to wyszkolony zabójca. Podejrzewam, że pan pułkownik ma zamiar jakoś nas zmotywować, gdybyśmy jednak nie chcieli węszyć za tym wariatem, który tak mu przeszkadza.

Kilku urków zerwało się z miejsc z niedwuznacznie agresywnymi zamiarami, ale mężczyzna powstrzymał ich jednym ruchem dłoni.

– Może najpierw porozmawiamy? – zaproponował.

Przynajmniej brzmiało to jak propozycja, tyle że nikt nie zamierzał z nią dyskutować. Słowa eleganta przyjęto przez aklamację, choć zauważyłem, że nie wszystkie dłonie spoczęły na widoku, kilka pozostało nadal w kieszeniach. Miałem nadzieję, że błatni preferują noże – wtedy mielibyśmy jakieś szanse, jakby co. W przeciwnym wypadku nie damy rady nawet wydostać się z domu.

– Złapanie tego świra jest niezbędne, abyśmy mogli kontynuować nasze... interesy – oznajmił Poliakow. – Parę bardzo wysoko postawionych osobistości oświadczyło mi wczoraj, że albo rozwiążę tę sprawę w najbliższym czasie, albo... – zawiesił znacząco głos. – Mam wielu wrogów, a gdzieś tam – wskazał palcem w górę – jest lista osób, które mogą zająć moje miejsce. Ta lista istnieje od dawna, jednak do tej pory miałem jedną podstawową przewagę nad konkurentami: skuteczność. Dlatego musicie mi pomóc.

– Musimy? – uniósł brwi elegant.

– Inaczej będzie bolało – oznajmił posępnie milicjant.

– A konkretnie? – odezwała się dziewczyna.

– Zlikwiduję cały wasz biznes. Oczywiście spróbujecie zmienić lokale, jednak nie będzie to takie łatwe. Znajdę i te nowe. I zamknę.

– Nie masz tylu ludzi, naczialnik – parsknął pogardliwie któryś z błatnych. – A my znamy gęby większości z nich.

– To major Razumowski z wojennoj razwiedki – przedstawił mnie niespodziewanie Poliakow. – Jego ludzi też znacie? A może chcielibyście, żeby setka czy dwie, jak to powiedziała nasza urocza dama: „wyszkolonych zabójców”, zaczęła przechadzać się po terenach, na których skubiecie frajerów? Jak myślicie, jaki byłby efekt takiej... konfrontacji? Bo mnie się wydaje, że coś takiego polepszyłoby sytuację tylko w jednej branży: pogrzebowej.

Przez chwilę trwała jeszcze nabrzmiała zdumieniem cisza, później wokół zapanowało pandemonium; kilkanaście osób przekrzykiwało się nawzajem, milicjant został otoczony przez rozwścieczonych urków. Jeszcze trochę i...