Demony Leningradu [calibre 3.42.0]

– Przesuwają starą szafę, zasłania wejście do podziemi – wyjaśniłem.

– Mamy tam zejść?! – Wzdrygnęła się.

Potwierdziłem nieartykułowanym mruknięciem.

– Po cholerę?!

– Tam jest nasze złoto. No chodź! – ponagliłem.

Nisko sklepiony sufit zmusił nas do marszu z pochylonymi głowami, pod nogami grzechotały odłamki cegieł i jakieś śmieci, czasem chlupotała woda. Wąskie przejście doprowadziło nas do szerokiego, choć nadal niskiego korytarza.

– Pierwszy znak! – zawołał ostrzegawczo Drozd.

Wydobyłem z kieszeni elektryczną latarkę, poświeciłem.

– Uważaj! – powiedziałem surowo. – Popatrz!

Na wysokości metra nad ziemią widać było na ścianie niezgrabny trójkąt. Wyglądał, jakby wydrapało go dziecko. No i dobrze, miał tak wyglądać.

– Dokładnie dwanaście metrów dalej jest raztiażka – powiedziałem. – Licz odległość krokami, tak jak się uczyłaś!

Skierowałem światło pod nogi, choć wiedziałem, że i tak niewiele zobaczę: zawleczki znajdujących się po obu stronach korytarza granatów połączone były cienkim, owiniętym czarną izolacją drutem. Niemal nie do zauważenia na brudnej podłodze. Wystarczyło zahaczyć nogą i...

Jest! Tuż przy ścianie zauważyłem niewielki kopczyk gruzu, po chwili dostrzegłem przewód.

– Uwaga, krok! – uprzedziłem idącą za mną dziewczynę.

Wiera przestąpiła ostrożnie przez rozciągnięty w poprzek drut. Odetchnąłem.

– To naprawdę konieczne?

Prowadziłem dziewczynę za rękę, jej dłoń lekko drżała.

– Wolelibyśmy, aby jakiś przypadkowy poszukiwacz skarbów nie dorwał się do naszej skrytki – mruknąłem.

– Więc wy go granatem?!

Dotarliśmy wreszcie do krypty – podziemia należały do wybudowanej przy cmentarzu cerkwi. Kotuszew powiesił latarnię na haku pod sufitem, pojaśniało. Panna Turkuł wzdrygnęła się, widząc ułożony w malowniczej pozie szkielet odziany w strzępy jedwabnych szat. Flankowało go kilka czaszek, w tym jedna z dziurą w czerepie; widać i dawniej czasy były niespokojne... Swego czasu naszukaliśmy się ich niemało, w krypcie znajdował się tylko jeden grób. Saszka Riumin twierdził, że kiedyś chowano tu dostojników kościelnych. Być może. Dziś szczątki dostojnika leżały na ceglanej podłodze, a w sarkofagu umieściliśmy złoto.

– Widzisz tę płytę? – spytałem, wskazując zakrywające grób kamienne wieko.

Wiera posłusznie skinęła głową.

– Nigdy jej nie ruszaj! – przykazałem. – Tuż pod płytą umieściliśmy szwabską Entlastungsmine. Pamiętasz, jak działa?

– Nie całkiem...

– Jest trudna do wykrycia, bo ma drewniany korpus, eksplozja następuje, kiedy zdejmie się obciążenie przyciskające pokrywę. Znajdująca się wewnątrz sprężyna unosi gwałtownie pokrywę, do której przymocowany jest drut łączący ją z zapalnikiem. To powoduje wyrwanie zawleczki z zapalnika i następuje duże „bum”! Zapamiętałaś?

– T-tak...

– W tylnej ściance sarkofagu wybiliśmy otwór, przez który można sięgnąć do środka, tylko tak da radę bezpiecznie wyciągnąć zawartość. Wątpię, aby komuś to przyszło do głowy, bo specjalnie zostawiliśmy uchylone wieko: widać, że coś jest wewnątrz, ale nie da rady sięgnąć.

– Co tam macie oprócz złota? – spytała.

– Trochę broni i lekarstw, w sumie nic specjalnego.

– Lekarstw?!

– To na wypadek, gdyby komandir zapadł na brzydką chorobę – wyjaśnił z bezczelnym uśmiechem Kotuszew.

Kopnąłem go w tyłek. Rechocząc, uciekł za plecy Wiery.

– Niemieckie leki można sprzedać za niezłą forsę – wyjaśniłem. – Można też za ich pomocą załatwić różne niezałatwialne na pozór sprawy. Ze względu na wojnę w szpitalach i aptekach mamy pewne braki...

– Więc wy już nie pierwszy raz...?

– Nie pierwszy – przyznałem. – Ale dopiero teraz musieliśmy naprawdę zaryzykować. Jeśli rzecz się wyda, zdechniemy wszyscy na Łubiance. Nie darują nam tego złota.

– To po co je było brać?! – zawołała.

– Bo w GRU działa niemiecki agent, który w jakiś sposób znaczy dokumenty drukowane dla przekraczających linię frontu. Rzecz jasna, nie wszystkie. Tyle że szczególnie „troszczy się” akurat o tę operację, do której zostaniemy niedługo skierowani. Nie mieliśmy wyjścia – zakończyłem ponuro.

– Co... Co zrobimy?

– Kotuszew! Dawaj łupy!

– Jakie jeszcze łupy?!

– Gdybyśmy czegoś nie przywieźli z naszej... wycieczki, byłoby to mocno podejrzane. No to przywieźliśmy – wyjaśniłem.

Tima przykucnął i sięgnął między ścianę a tył sarkofagu, wydobył niewielkie zawiniątko. Po chwili rozwiązał je, ukazując zawartość.

– Pończochy i złote kolczyki dla Wiery, dla nas po dwa zegarki, ja wezmę jeszcze ten badziew. – Wskazałem porcelanową figurkę.

– Miśnieńska porcelana – mruknął Drozd, podnosząc drobiazg do światła. – No, no...

– Ja nie chcę tego, ja...

Złapałem dziewczynę za poły, potrząsnąłem, aż zadzwoniła zębami.