Demony Leningradu [calibre 3.42.0]

– Natasza Aleksandrowna Pokrowska to moja przyjaciółka – oznajmiłem zwięźle, blokując schody. – Proszę zawrócić, kapitanie, i nigdy więcej tu nie przychodzić.

Mężczyzna poczerwieniał z wściekłości, sięgnął po broń.

– Wiecie, co grozi komuś, kto usiłuje przeszkodzić oficerowi NKWD w wypełnieniu...

– Za pół godziny oczekuje mnie Generalny Komisarz Beria. Zastanówcie się lepiej, co zrobi z wami Genkom, kiedy dowie się, że przez was spóźniłem się na spotkanie – odpowiedziałem chłodno, demonstrując jednocześnie legitymację wojennoj razwiedki.

Popatrzył na mnie jak na wariata, po chwili jednak schował pistolet, widać było, że ochłonął. Oczywiście i u nas zdarzają się umysłowo chorzy, ale radziecka nauka nie zanotowała do tej pory przypadku, żeby któryś z pacjentów powoływał się na znajomość z towarzyszem Berią. Coś takiego musiałoby się skończyć tylko w jeden sposób: diagnozę stawialiby nie lekarze, lecz czekiści. A w porównaniu z Łubianką najgorsza nawet psychuszka to kurort. Nie, aż takich wariatów to u nas nie ma... Facet zaczął mi wierzyć.

– Ta wasza... przyjaciółka to żona...

– Wiem o wszystkim – przerwałem mu bezceremonialnie. – I jeszcze raz powtarzam: odejdźcie!

Spięliśmy się wzrokiem, oczy pociemniały mu z gniewu, zrozumiałem, że nie ma zamiaru ustąpić. No cóż, zaraz zobaczymy, z jakiej gliny cię ulepili, chłopczyku... Zawróciłem znienacka, przyzywając enkawudzistę gestem.

– Co wy sobie wyobrażacie?! – wrzasnął. – Nie macie prawa...

Wkroczyłem do mieszkania, podszedłem do telefonu. Na szczęście pamiętałem numer, czort wie czym by się to skończyło, gdybym musiał szukać notatek.

– Poproszę adiutanta towarzysza Berii – rzuciłem do słuchawki.

Kapitan pobladł – co innego słuchać gróźb, co innego widzieć, jak się spełniają.

– Wasze nazwisko? – szorstko zwróciłem się do bezpieczniaka.

– Ja...

– Sarkisow! – usłyszałem.

– Wygląda, że mam mały problem, towarzyszu pułkowniku – powiedziałem.

– W porządku, odejdziemy – wymamrotał pospiesznie kapitan.

Już nie miał miny zdobywcy świata. W naszym kraju nie ma ludzi niezastąpionych i nietykalnych, no, może poza jednym człowiekiem – ojczulkiem Stalinem. Wszyscy inni mogą w każdej chwili zostać pozbawieni nawet najwyższych stanowisk i stać się wrogami narodu. Także pracownicy NKWD, ba! – nawet szefowie tej instytucji. Któż wie o tym lepiej niż czekiści, którym przyszło przesłuchiwać niejednego generała czy marszałka? A z bezpieczniackiej katowni wyjście przeważnie jest tylko jedno: pod pluton egzekucyjny.

– Przepraszam najmocniej, panie pułkowniku, chciałem poinformować, że mogę się nieco spóźnić na spotkanie z Genkomem. Nie czuję się jeszcze najlepiej.

– Może jednak postaracie się, majorze! Generalny Komisarz nie ma dla was całego dnia!

– Tak jest! – szczeknąłem służbiście, wpatrując się w plecy wychodzącego kapitana.

Nie byłem pewien, czy bezpieka definitywnie zrezygnuje z nękania Nataszy, ale sama myśl, że po raz pierwszy w życiu przeciwstawiłem się czekistom, napawała dziwną satysfakcją. Trzeba uważać na takie uczucia, można się łatwo przyzwyczaić... A NKWD to przecież tarcza i miecz proletariatu, a co ważniejsze – towarzysza Stalina. Nie ma sensu wchodzić im w paradę, oj, nie...