Demony Leningradu [calibre 3.42.0]

Generalny Komisarz wysłuchał mnie bez słowa, porobił jakieś notatki na marginesach sobie tylko wiadomych dokumentów.

– Kiedy według was należałoby wykonać kolejny ruch? – spytał wreszcie.

– Chcąc mieć przewagę zaskoczenia, w ciągu tygodnia. Jak zaznaczyłem, nie sądzę, żeby Niemcy skojarzyli, że nasza akcja to część szerzej zakrojonej operacji, wątpię też, żeby podejrzewali o wykonanie całej roboty niewielką grupkę profesjonalistów. Jednak nie można wykluczyć, że ktoś inteligentny skojarzy fakty i doda dwa do dwóch. Z drugiej strony... – Przygryzłem nerwowo usta.

– Tak?

– Mogę zadać pytanie?

– Pytajcie!

– Czy wydaliście jakieś dodatkowe rozkazy wspierającym nas partyzantom, towarzyszu Generalny Komisarzu?

– A konkretnie?

– Noo... Czy nie mieli po nas posprzątać?

Beria zdjął binokle i przez chwilę masował nasadę nosa.

– Jak się domyśliliście?

– Zgadywałem.

– Owszem, kazałem podpalić magazyn po waszym odjeździe. Grupa, która tego dokonała, miała was też asekurować. Na wszelki wypadek.

Akurat, pomyślałem ponuro. Raczej zlikwidować, gdyby się okazało, że odjeżdżamy w innym kierunku niż ustalony. Specjalne oddziały zaporowe istniały od początku wojny w strukturach NKWD i działały tak sprawnie, że towarzysz Stalin nakazał utworzyć podobne i w armii. Całkiem niedawno – rozkazem numer 227 z lipca tysiąc dziewięćset czterdziestego drugiego roku. Teoretycznie każdy żołnierz powinien znać wszystkie rozkazy Głównodowodzącego, w praktyce nikt poza politrukami nie zwracał na nie uwagi. Były oczywiście wyjątki: treść rozkazu numer 227 każdy mógł powtórzyć nawet przez sen. No i nie dziwota – od tego, czy mu się podporządkował, zależało jego życie. Nie było to zresztą skomplikowane, całość sprowadzała się do jednego zdania: „Ani kroku w tył!”. A specoddziały nie znały się na żartach – ten, kto wylądował w karnym batalionie, mógł mówić o szczęściu, bywało, że wycofujących się żołnierzy rozstrzeliwano na miejscu.

– Co z partyzantami? – spytałem, otrząsając się z zadumy.

– A co ma być? – wzruszył ramionami Beria. – Prawie wszyscy zginęli. Ocaleli tylko ci, którzy zabezpieczali lądowisko i zacierali ślady w magazynie. Reszta walczyła do końca, aby osłonić wasz odwrót. Nie mieli żadnych szans, Niemcy błyskawicznie ściągnęli posiłki i przeszli do kontrataku.

Przełknąłem z trudem ślinę. Nie czułem specjalnej sympatii do nieznanych mi w końcu ludzi: na wojnie jak na wojnie – dziś zginiesz ty, jutro ja, jednak nonszalancki stosunek Genkoma do kwestii strat osobowych mroził krew w żyłach. Może to i dobrze, że NKWD przejmie kierownictwo nad wymyśloną przeze mnie operacją? Zapewne mimo ryzyka związanego z przyszłą akcją wojennoj razwiedki i tak dawała mi ona większe szanse na przeżycie niż wykonywanie z pozoru banalnych zadań dla towarzysza Berii...