Demony Leningradu [calibre 3.42.0]

Przetarłem czoło, dzień był gorący, nic dziwnego – lato. Zjadłoby się lody... Niestety, na „Eskimo” przyjdzie jeszcze poczekać. Na razie priorytetem stała się broń i amunicja, jak trafiło się coś słodkiego, to jedynie z amerykańskich dostaw. Razumowski, Razumowski, we łbie ci się przewraca. W Leningradzie żrą teraz błokadnyj chlieb z dodatkiem słonecznikowych wytłoczyn i brzozowej kory. Wzdrygnąłem się, jakby sięgnął mnie lodowaty podmuch, wiedziałem, że w Leningradzie jedzą nie tylko chleb, bywa, że i ludzkie mięso... Miałem nadzieję, że teraz, w lecie, śmiertelność spadnie. Niestety, za kilka miesięcy nadejdzie kolejna zima. Niemcy nie zdobędą Leningradu, byłem tego pewien – zbyt silna obrona, ale i nasi nie dadzą rady odblokować miasta: Armia Czerwona walczyła o życie. Zanosiło się na obustronny długotrwały pat. Ilu mieszkańców przetrwa oblężenie? Ile dzieci w DietDomach? Ech, też mi się zebrało na rozmyślania.

Wszedłem w bramę, odetchnąłem z ulgą w rzucanym przez mury cieniu. Od razu poczułem się lepiej: zrobię niespodziankę pannie Turkuł i staruszkom, może napiję się babcinego bimberku? Taaak, w Moskwie nawet podczas wojny można sobie zorganizować drobne przyjemności...

Najpierw usłyszałem męski, przepity bas. Jego właściciel wymyślał komuś od szczurów tyłowych. Później doszedł mnie głos Wiery. Sądząc po tonie, dziewczyna była naprawdę wściekła. No, no – czyżby jakieś problemy? Jeśli tak, to można powiedzieć, że zjawiłem się w samą porę.

– Nie chcesz płacić?! Znowu?!

Przez dobrą chwilę zastanawiałem się, o jaką zapłatę idzie – ach, ta moja zwyrodniała wyobraźnia! – wreszcie przypomniałem sobie, że przecież staruszki nie rozdają samogonu darmo. Któraś wspominała, że bywają klienci, którzy nie traktują serio swoich zobowiązań płatniczych. Widać panna Turkuł postanowiła uregulować tę kwestię.

Wiera nie zauważyła, że na scenie pojawił się nowy aktor, szerokie plecy awanturującego się mężczyzny zasłaniały mnie przed wzrokiem dziewczyny.

– Nie dostaniesz ani kropli, dopóki nie zapłacisz za ostatni raz!

– Ja ci, suko, zapłacę!

Chytrym, niemal niesygnalizowanym ciosem pijak walnął dziewczynę w twarz, po czym cisnął niczym workiem zboża. Wiera – jak na treningach – przyciągnęła brodę do piersi, uderzyła w ścianę plecami, starając się zamortyzować wstrząs, ale i tak aż zadudniło.

– Teraz zobaczysz...

Zaniepokojony postąpiłem krok naprzód, jeśli facet ją uszkodzi, będę miał problemy. Na szczęście panna Turkuł nie czekała na dalszy ciąg demonstracji. Trzasnęła gościa otwartymi dłońmi w uszy, poprawiła łokciem w gardło. Kiedy upadł, z mściwym warknięciem dołożyła kopa w jaja. Mężczyzna skulił się w pozycji embrionalnej, niemrawo zasłaniając rękoma. Wyglądało, że na dzisiaj zakończył swój występ, cóż: rozerwane bębenki to paskudna sprawa, a i jajca pewnie bolą...

Dziewczyna wyczekała, aż napastnik spróbuje się podnieść, i brutalnym podcięciem posłała go ponownie na posadzkę. No, no, rozhulała mi się panna Turkuł. Chyba już miałem koncepcję, do czego ją wykorzystać. Odchrząknąłem, kiedy uniosła pięść do kolejnego uderzenia. W sumie facet nic mnie nie obchodził, ale jeśli dziewczyna przesadzi, trzeba będzie coś zrobić z trupem, a tu gorąco, cholera... No i wypadałoby wziąć pod uwagę staruszki, pewnie nie byłyby zachwycone, gdyby ich podopieczna zatłukła jednego z klientów. Pomijając wszystko inne, mogłoby się to odbić na prowadzonym przez starsze panie handelku.

– Komandir!

– On ma chyba dosyć – zauważyłem.

– Nie zapłacił – poinformowała mnie ponuro. – I popchnął Marię Aleksandrownę.

– W najbliższym czasie nikogo nie popchnie – stwierdziłem sucho, przypatrując się mężczyźnie.

Gość popiskiwał jak skrzywdzony szczeniaczek, między palcami obejmujących głowę dłoni pojawiła się krew. Znaczy miałem rację: bębenki poszły w pizdu... Obszukałem go pobieżnie, wyjąłem portfel.

– Ile był winien?

– Sto dwadzieścia rubli.

Odliczyłem pieniądze, resztę wcisnąłem mu do kieszeni.

– To co? Zaprosisz mnie w gości?

– A potrzebujecie specjalnego zaproszenia? Wy, komandir, macie zaproszenie – zastanowiła się – permanentne.

– Staruszki dały ci jakąś szemraną literaturę? – Zmarszczyłem brwi.

– Nie. – Zaczerwieniła się. – Tylko słownik.

Przestępując przez leżącego, nadepnąłem mu na prawą dłoń, okręciłem się na pięcie. Chrupnęło. Zmiażdżone palce to nic wielkiego, zagoją się raz-dwa. Tyle że później trudno wymachiwać czymkolwiek cięższym od ołówka. No i na pewno nasz pijaczek nikogo nie będzie w stanie uderzyć tą ręką. Cóż, jak to mówią: nosił wilk razy kilka, ponieśli i wilka...