Demony Leningradu [calibre 3.42.0]

– Co się dzieje? – spytałem, patrząc na Poliakowa.

– Wiera do mnie zadzwoniła, kiedy w szpitalu pojawili się czekiści – odparł. – Na wszelki wypadek.

– W czym problem? Przecież to ludzie Genkoma? Pewnie chciał, żeby sprawdzili, w jakim jestem stanie.

Milicjant powoli pokręcił głową.

– Na pewno nie – odrzekł. – Sprawdziłem. Przysłał ich niejaki pułkownik Kutiepow.

Zakląłem wściekle, po chwili zawtórowali mi chłopcy. Panna Turkuł wyglądała na zdezorientowaną.

– Przecież on pracował w Leningradzie – zauważyła. – Na urlop przyjechał czy co?

– Przyjechał odwiedzić przyjaciół – wyjaśniłem. – Stęsknił się za nami – doprecyzowałem, widząc, że nie rozumie.

Wyraz twarzy dziewczyny powiedział mi, że pojęła. W końcu.

– Jeśli dacie sobie już radę beze mnie... – zaczął Poliakow.

– Damy – powiedziałem, wchodząc mu w słowo. – I dziękuję.

– Co z towarem? – zapytałem, kiedy tylko milicjant zniknął za drzwiami.

Drozd wysłał Timę na korytarz, dopiero potem usiadł na brzegu łóżka.

– Wszystko w porządku – oświadczył. – Z Matwiejem też już się rozliczyłem. Nawiasem mówiąc, poszedł na to cały mój żołd, ale kasetki są tam. – Wskazał palcem w dół.

– Świetnie! – mruknąłem. – Pojedziemy teraz do mnie, dam ci trochę forsy, a później zajmiemy się towarem.

– Co to znaczy „tam”? – Wiera powtórzyła gest Drozda. – I po cholerę nam te kasetki? Czy w nich naprawdę jest...

Przerwałem jej, kładąc palec na ustach. Co prawda Kotuszew pilnował korytarza, ale czort wie czy w mojej izolatce ktoś nie podłożył jakiejś niespodzianki. Wizyta ludzi Kutiepowa przypominała o zachowaniu ostrożności. Lepiej być żywym paranoikiem niż martwym sceptykiem...

Ubrałem się szybko – o dziwo, mimo że dopiero wstałem z łóżka, nie sprawiło mi to żadnego problemu – i po załatwieniu formalności wsiedliśmy do czekającego przed szpitalem samochodu. Prowadził Kotuszew.

– Mogę się wreszcie dowiedzieć, o co chodzi? – ponagliła niecierpliwie Wiera.

– Skąd wzięliście ten wóz? – odpowiedziałem pytaniem.

– Od Poliakowa – odparł Tima.

– No to możemy pogadać – westchnąłem. – W kasetkach są carskie złote monety.

– Ile?

– Skąd mam wiedzieć? Nie miałem czasu, żeby to zbadać.

– Mamy osiem kasetek – wtrącił Drozd. – Otworzyłem jedną i przeliczyłem monety.

Proszę, proszę... Czyli jednak chłopcy postanowili sprawdzić, co takiego kazałem im taszczyć do domu. Nie miałem im tego za złe, sam na ich miejscu pewnie postąpiłbym podobnie.

– I?

– Naliczyłem około dwóch tysięcy. Większość to dziesiątki.

– Znaczy imperiały – mruknąłem. – No, no...

– Ile by to było w przeliczeniu na radzieckie ruble? – spytała Wiera.

– Więcej, niż zarobiłabyś w ciągu całego życia, a w zasadzie kilku żywotów – poinformował Kotuszew. – W dodatku wewnątrz mogą znajdować się szczególnie cenne okazy, ich wartość jest dużo wyższa, niż wynikałoby to z nominału czy wagi w złocie. Prawda?

– Rzeczywiście – przytaknąłem. – Ale nie ma sensu gadać o tym przed sprawdzeniem szkatułek, może mamy takie monety, a może nie. Zdążyłem rzucić okiem na zabrane z sejfu dokumenty, wśród nich jest wykaz dzieł sztuki znajdujących się w magazynie. Poza monetami. To znaczy naszymi monetami. Spis obejmuje kilkaset sztuk cennych numizmatów, a te dostarczyliśmy wraz z resztą ładunku. Jeśli chodzi o carskie ruble, przypuszczam, że była to prywatna inicjatywa świętej pamięci Heinricha...

– Po cholerę nam to wszystko? – westchnął Drozd. – Wytłumacz, komandir. Bo na zdrowy rozum to prosta droga do łagru, w najlepszym wypadku sztrafbatu.

Panna Turkuł aż sapnęła z wrażenia, najwyraźniej dopiero teraz pojęła, skąd wziął się niepokój chłopaków. No i dobrze, dziewucha w końcu musi dorosnąć. Być może komunizm jest rzeczywiście najlepszym ustrojem na świecie, ale na razie, w fazie przejściowej – inna rzecz, że ta „faza przejściowa” trwa od rewolucji – nie jest lekko. Wrogowie naciskają, mimo naszych sukcesów wojska Hitlera nadal są groźne, a czekiści, ludzie o „gorących sercach i czystych dłoniach”, łowią wszystkich, którym nie podoba się nasza socjalistyczna ojczyzna. Ba, łowią nawet takich, którym się podoba, tylko że zapomnieli w odpowiednio entuzjastyczny sposób to wyrazić. Dlatego naiwni długo nie pożyją, oj, nie...

– Niedługo wyruszymy na kolejną misję – odparłem posępnie. – I wierzcie mi, nie będzie łatwo. Kilka innych grup, które próbowały przed nami, zostało zniszczonych. Nie wrócił ani jeden świadek klęski. Potrzebne są nam dokumenty. Kilka zestawów najwyższej klasy, problem w tym, że razwiedka nie może o nich wiedzieć. Tylko wtedy mamy szanse przeżyć.